มีแต่คนที่รู้จักมารยาเป็นเหลวไหล และยอมแสร้งเป็นเหลวไหลเท่านั้น จึงปราดเปรื่องที่สุด ร้ายกาจที่สุด แต่เสียดายที่การแสร้งเป็นงมงายเหลวไหล ก็มิใช่เป็นเรื่องง่ายดาย
	. เหยี่ยวเดือนเก้า / ว.ณ.เมืองลุง

จันทร์เพ็ญแขวนดวงสวยบนฟ้า

มีแต่คืนวันเพ็ญจึงเห็นกระต่าย

กระต่ายที่อยู่บนดวงจันทร์

แต่คืนนี้คิ้มตอเช้ง (พิณมากน้ำใจ) เห็นกระต่ายอยู่บนทางเดิน
เป็นกระต่ายตายตัวหนึ่ง
มันก้มลงหยิบซากกระต่าย และมุ่งหน้าเดินต่อไป

เสียงพสุธาสะเทือนอยู่ด้านหลัง
ชั่วอึดใจเสียงอาชาคำรามก็มาอยู่เบื้องหลังคิ้มตอเช้ง
“ท่านสบาย?” คิ้มตอเช้งมิต้องหันไปดู ก็ร้องถามผู้ขับขี่อาชา
“ยังดีอยู่” กลับเป็นสุ้มเสียงไพเราะราวระฆังเงิน

บนหลังเจ้า “เฮ็กปวยลุ้ย”  (นิลอสุนี) อาชาที่ยอดฝีมือทุกคนรู้จักย่อมนั่งไว้ด้วยเจ้านายของมัน

เซียวงึ่นเจ็ง (ระฆังเงินใบน้อย) สวมอาภรณ์เกล้าผมดั่งชายชาตรี บังคับเจ้านิลอสุนีเหยาะย่างเคียงคู่กับคิ้มตอเช้ง
ทั้งสองเป็นยอดฝีมือรุ่นใหม่ที่บู๊ลิ้มขนานนามคู่กันเป็น “งึ่นเจ็งกิมคิ้ม” (ระฆังเงินพิณทอง)

คิ้มตอเช้งใช้เพลงพิณพิสดารสร้างชื่อ ยังมีกระบี่ที่ซ่อนในกิมเจี่ยวบ๊วย (ทองหางไหม้- พิณหางไหม้มีชื่อเสียงที่สุดในประวัติศาสตร์จีน) ยังมิมียอดฝีมือใดกล้าดูแคลน

เซียวงึ่นเจ็งกลับสำเร็จทั้งกำลังภายนอกและกำลังภายใน รูปร่างสูงใหญ่ของนางยามเมื่อถือแส้ซิมเปียง (แส้ใจ) อันธพาลบู๊ลิ้มยังตัวสั่นงันงก

เพียงแต่ผู้ใดพบเห็นยอดฝีมือทั้งสองกลับงงงวยมิน้อย

บุรุษหนุ่มคิ้มตอเช้งปล่อยผมยาวสลวยราวเทพธิดา

เซียวงึ่นเจ็งกลับมวยผมเป็นชายชาตรีขี่อาชาท่องทะยาน

***นิยายจีนตอนนี้ยังไม่จบ
แต่ฟังว่าในแนเชี้ยงซัวจึง กลับมีพิณมากน้ำใจอยู่ผู้หนึ่ง แล้วยังมีระฆังเงินใบน้อยที่ชมชอบท่องทะยานหน้าบานต้านลมบนหลังอาชาอยู่ผู้หนึ่ง...พวกเขาเป็นใคร?