. ในระหว่างผู้ฆ่าและผู้ถูกฆ่า เป็นผู้ใดสูงส่งกว่า? ผู้ใดต่ำทรามกว่า? ผู้ใดน่าเศร้าเสียใจกว่า? ผู้ใดน่าหัวร่อมากกว่า? เหยี่ยวเดือนเก้า / ว.ณ.เมืองลุง .

ห้องศิลาลับในอารามบ้อเก๊กกวน (ไร้สิ้นสุด)

ที่นั่งล้อมโต๊ะหินกลมอยู่นอกจากเจ้าอาวาสบู่ฮิ่วเจ้าของสถานที่แล้ว

ยังมีโฮ้วเกานั้ง (เสือตัวที่เก้า) ยอดฝีมืออาวุโสที่เคยร่วมไล่ล่านางมารร้ายม่อเหยาซิง

คิ้มตอเช้ง (พิณมากน้ำใจ) ยอดฝีมือวัยฉกรรจ์ที่ปล่อยผมยาวสลวย

เซียวงึ่นเจ็ง (ระฆังเงินใบน้อย) ยอดฝืมือฝ่ายสตรีที่มีชื่อเสียงเคียงคู่คิ้มตอเช้ง

ก๊วยไต้ลุ้ย (เจ้าพายุ) เจ้าของฉายาบ่อหุ่งบ่อเอี้ย (ไร้วิญญาณไร้เงา) จอมยุทธรุ่นเยาว์ผู้มีวิชาตัวเบาเป็นเลิศ เป็นตัวแทนของเจ้าสำนักเสี้ยวลิ้ม
บนโต๊ะหินกลมยังมีซากกระต่ายที่คิ้มตอเช้งเก็บมาด้วย

“ไม่ทราบว่าพวกท่านมีความเห็นใด” บู่ฮิ่วไต้ซือถามขึ้นหลังจากเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับหลวงจีน Hi5 ให้ทุกคนฟังจนจบ

“ขอเชิญท่านอาวุโสโฮ้ว พิจารณาซากกระต่าย” คิ้มตอเช้งพลิกซากกระต่ายแล้วกล่าวขึ้น

โฮ้วเกานั้งกรีดนิ้วแผ่พุ่งพลังดัชนีคราเดียว อกกระต่ายก็ถูกกรีดจนเห็นอวัยวะภายในที่แหลกเหลวและเป็นสีดำมะเมื่อม

“คิ้มไต้เฮียบก็คงคาดเดาเหมือนเล่าฮูกระมัง เจ้ากระต่ายนี้ตายด้วยเพลงขลุ่ยปลิดวิญญาณ” โฮ้วเกานั้งกล่าวเสียงเคร่งเครียด

คิ้มตอเช้งกล่าวว่า

“เมื่อตอนที่ผู้เยาว์เดินทางผ่านแนเชี้ยงซัวจึง ได้ยินข่าวเล่าขานกันว่าเมื่อเดือนก่อนมีหญิงสาวรูปงามเดินทางมาเปิดโรงเตี๊ยมพร้อมกับเด็กชายคนหนึ่ง นางเที่ยวบอกใครต่อใครว่าเป็นบุตรบุญธรรมของนาง แต่เด็กชายนั้นดูอ้อนแอ้นบอบบางเหมือนเด็กหญิง หลังจากนั้นทั้งคู่ก็หายตัวไป รูปโฉมของนางก็เหมือนกับที่ท่านเจ้าอาวาสเล่ามา เวลาที่นางหายตัวไปก็เป็นเวลาหลังจากหลวงจีนอั๊งเจ่กซิมถูกทำร้าย”

เซียวงึ่นเจ็งกล่าวอย่างสงสัยว่า “แล้วนางฆ่ากระต่ายทำไม?”

เจ้าอาวาสบู่ฮิ่วกระแอมก่อนกล่าวว่า

“คัมภีร์ที่นางมาหยิบฉวยไปนั้น บันทึกเจ็ดสุดยอดวิชามาร นั่นจึงทำให้เหล่าผู้กล้าไม่ต้องการให้อวิชชาเหล่านี้เผยแพร่ออกไป จึงนำมามอบให้อารามเราเฝ้าดูแล เพลงขลุ่ยปลิดวิญญาณก็เป็นหนึ่งในเจ็ดวิชานั้น”

“เช่นนั้นไยมิทำลายทิ้งไป” เซียวงึ่นเจ็งยังไม่คลายสงสัย

ก๊วยไต้ลุ้ยที่นั่งเงียบเหมือนไม่มีตัวตนพลันกล่าวขึ้นว่า “นั่นเพราะยังไม่มีผู้ใดไขปริศนาในคัมภีร์นั้นได้”

เซียวงึ่นเจ็งขมวดคิ้ว พลางถามอีกว่า “ในคัมภีร์ก็เป็นอวิชชา ปริศนานั้นถึงจะไขออกมาได้ก็คงจะไม่มีที่ใดดีงาม”

“นั่นไม่แน่นัก เพราะบันทึกท้ายคัมภีร์บอกว่ายังมีวิชาที่แปดซ่อนอยู่ในเจ็ดวิชานั้น วิชาที่แปดเป็นสุดยอดวิชาที่ไม่น้อยหน้าคัมภีร์มหาการุณย์ (ไต้ปุยหู่) ที่สาบสูญไปแล้ว” ก๊วยไต้ลุ้ยตอบ

คิ้มตอเช้งกล่าวอย่างเลื่อนลอย “นั่นเป็นวิชาใดกันแน่ คัมภีร์มหาการุณย์นั่นเป็นสุดยอดวิชาฝ่ายธรรมะ หรือจะยังมีคัมภีร์ฝ่ายธรรมะที่สูงส่งอื่นอีก”

เจ้าอาวาสบู่ฮิ่วกระแอมอีกครั้งก่อนกล่าว

“อาตมาขออภัย ที่เร่งด่วนตอนนี้คือต้องรีบติดตามม่อเหยาซิง เพราะเห็นได้ว่านางมีภูมิปัญญาเป็นเลิศ เพียงไม่กี่ชั่วยามที่นางได้คัมภีร์ไปนางก็เรียนเพลงขลุ่ยปลิดวิญญาณสำเร็จ หากอาตมาคาดเดาไม่ผิด บริเวณที่คิ้มไต้เฮียบพบซากกระต่าย หากไปหาดูบริเวณรอบๆ คงจะพบซากหนอน แมลง และสิ่งมีชีวิตอื่นๆ อีก บริเวณนั้นคงเป็นที่นางทดลองเพลงขลุ่ยปลิดวิญญาณ โอ...นางไม่ละเว้นแม้แต่ส่ำสัตว์ใหญ่น้อย”

ก๊วยไต้ลุ้ยกล่าวว่า

“ก่อนเดินทางมาถึงอาราม ผู้เยาว์ได้ข่าวจากศิษย์ของสำนักที่สืบข่าวอยู่แถบน่ำไฮ้ (ทะเลใต้) ว่า ก่อนหน้านี้ม่อเหยาซิงได้ไปปรากฏกายแถบนั้น สันนิษฐานว่านางได้ลอบติดต่อกับน้ำไฮ้จือแกจึง (หมู่บ้านอักษรทะเลใต้) หลังจากนั้นน้ำไฮ้จือจึงจู้ (หัวหน้าหมู่บ้าน) กับตี่ตี๋ (น้องชาย) ได้เรียกบริวารเคลื่อนไหวอย่างลับๆ”

โฮ้วเกานั่งอุทานว่า “สองพี่น้อง เจี่ยเขี้ยวบ้อ ต้อเขี่ยวอู๋* ก็ร่วมมือกับนางมารด้วยหรือ?”

“พวกเราต้องเร่งส่งข่าวไปยังห้าสำนักใหญ่ เจ็ดสมาคม ให้ระวังและสืบข่าวของม่อเหยาซิง หากปล่อยเนิ่นช้าเภทภัยของยุทธจักรยิ่งร้ายแรง” บู่ฮิ่วไต้ซือสรุป

แล้วทั้งหมดก็วางแผนไล่ล่านางมารม่อเหยาซิงจนอรุโณทัยไขแสง ก่อนจะแยกย้ายกันไป

*เจี่ยเขี้ยวบ้อ ต้อเขี่ยวอู๋ เป็นสำนวนชาวจีน แปลว่า เรื่องดีละไม่เป็น เรื่องชั่วล่ะเก่งนักเชียว