หมอกกลับมาลงหนาหนักอีกครั้ง
แผ่นฟ้า แผ่นดิน ขาวเวิ้งว้าง
ผู้ใดว่าสีขาวดูใสพิสุทธิ์?
หากมาเห็นสีขาวยามนี้
ยังลึกลับน่ากลัวกว่าความมืดดำมากนัก
เมืองน้อยถัดจากแนเชี้ยงซัวจึงห้าสิบลี้
คิ้มตอเช้งบังคับอาชาที่เพิ่งซื้อมา ควบตะบึงแข่งมากับนิลอสุนีของเซียวงึ่นเจ็ง
อาชาของคิ้มตอเช้งหอบหายใจเป็นไอพวยพุ่งจากจมูก
ส่วนนิลอสุนียังไม่มีอาการเหนื่อยหอบแม้สักเล็กน้อย
ทั้งคู่สืบเสาะจนทราบว่านางมารม่อเหยาซิงเพิ่งเดินทางออกจากเมืองน้อยนี้ไป
นางยังคงเดินทางมากับเด็กน้อยบุตรบุญธรรม
ออกจากเมืองน้อยมาถึงเนินหิมะขาวโพลน ไม่มีต้นไม้แม้สักต้น
คิ้มตอเช้งพลันตื่นตัว รู้สึกมีพลังเย็นเยียบมาถึงด้านข้าง
ก่อนเหินตัวตีลังกากลางอากาศมันออกแรงผลักอาชาให้เซล้มไปอีกด้าน
ขณะที่มันลอยเอาเท้าลงเหยียบหิมะ เซียวงึ่นเจ็งก็กระโจนลงจากหลังนิลอสุนีมายืนเคียงข้างมันแล้ว
นับว่ามีฝืมืออยู่ท่าสองท่า
ยังมิทันสิ้นเสียง ร่างของสตรีในชุดดำคลุมหน้าด้วยผ้าดำก็โผล่ขึ้นมา ข้างหลังนางยังยืนไว้ด้วยเด็กชายในชุดแดง เด็กน้อยดูอ้อนแอ้นเหมือนทาริกา
คิ้มตอเช้งยิ้มอย่างมีไมตรี พลางกล่าว ผู้อาวุโสเหยา ทักทายได้น่าสนุกยิ่ง
หากเจ้าเรียกเราผู้อาวุโสอีกครา เจ้าจะไม่ได้พูดอีกเลย เจ้าทั้งสองมีนามใด นางมารเคืองแค้นยิ่งนักที่มีคนมาเรียกหานางเป็นผู้อาวุโส
ข้าคือคิ้มตอเช้ง ส่วนนางคือเซียวงึ่นเจ็ง หากนับอายุท่านก็เท่ากับมารดาของข้า แล้วท่านจะให้เราเรียกหาท่านว่าอย่างไร คิ้มตอเช้งยิ้มอย่างเยาะๆ
นางมารกระชากเสียง ช่างเถอะ จะอย่างไรวันนี้เราไม่ปล่อยให้พิณมากน้ำใจกับระฆังเงินมีชีวิตกลับไปแน่นอน
ใยถึงกับต้องลงไม้ลงมือกัน ท่านมอบคัมภีร์ที่หยิบฉวยมาจากอารามบ้อเก็กกวน แล้วติดตามเรากลับไปที่อารามเพื่อสนทนากับเจ้าอาวาสสักครามิดีกว่าหรือ เซียวงึ่นเจ็งพูดเสียงกังวาน
ฝันไปเถอะเด็กน้อย มิทันสิ้นเสียงนางก็ใช้ดรรชนีจี้ใส่เซียวงึ่นเจ็ง เซียงงึ่นเจ็งเตรียมตีโต้กลับไป มิคาดเป็นแผนหลอกซ้ายจู่โจมขวา นางมารกลับเคลื่อนกายมาถึงคิ้มตอเช้ง นิ้วของนางเกือบกระทบกับแขนของคิ้มตอเช้งแล้ว คิ้มตอเช้งพลันใช้ท่าหลีฮื้อดำดิ่งหลีกพ้นจากการคว้าจับของนางมาร
ท่านคิดใช้เทียนม้อซิ่งกง (ลมปราณมารฟ้า) นั่นไม่ง่ายนัก คิ้มตอเช้งหัวร่อยั่วนางมาร
ข้าจะใช้เจ้าทั้งสองเซ่นสังเวยวิชาที่ข้าเพิ่งฝึกสำเร็จในคราเดียว นางมารดึงขลุ่ยที่เหน็บอยู่ที่เอวออกมา
ขณะที่นางมารใช้วิชาขลุ่ยปลิดวิญญาณ คิ้มตอเช้งเอื้อมมือหยิบกิมเจี่ยวบ๊วย (ทองหางไหม้) พิณคู่ใจออกมาจากด้านหลัง
เสียงขลุ่ยปลิดวิญญาณที่โหยหวน ทำให้ผู้ได้ยินรู้สึกเหมือนกับโลกนี้แดงฉาน เหือดแห้ง โลหิตเดือดพล่าน ผิวกายแสบคันบวมพองเหมือนกับจะระเบิด
เซียวงึ่นเจ็งที่มีวิชากำลังภายในยังแทบรู้สึกทนทานมิได้ นางปลายตาเห็นเด็กน้อยชุดแดงใช้มือปิดหู ยืนหลับตาอยู่เบื้องหลังนางมาร
ฉับพลันเซียวงึ่นเจ็งรู้สึกเหมือนมีสายฝนเย็นฉ่ำซัดซ่ามาสู่ร่าง ทุกประการค่อยๆ กลับคืนสู่ปกติ ที่แท้เสียงพิณของคิ้มตอเช้งดังขึ้นต้านเสียงขลุ่ยของนางมาร
คิ้มตอเช้งบรรเลงพิณฟังเหมือนช้า ฟังเหมือนเร็ว แต่เสียงที่กระทบโสตทำให้โลกนี้มีชีวิตชีวา มีความหวัง ที่แท้เป็นเสียงเพลงชำระใจ หนึ่งในไม้ตายของคิ้มตอเช้ง
หนึ่งกราดเกรี้ยว กระแทกกระทั้น กับหนึ่งเย็นโปร่งโล่งสบาย ต่อสู้กัน ทั้งสองฝ่ายมิกล้าเสียสมาธิ เซียวงึ่นเจ็งยิ่งมิกล้าเคลื่อนไหว ด้วยเกรงว่าคิ้มตอเช้งจะเสียสมาธิ
พลันสายตาคิ้มตอเช้งเห็นความเคลื่อนไหวที่ด้านหลังนางมาร ที่แท้เด็กน้อยทนทางเสียงขลุ่ยของมารดาบุญธรรมมิได้เซล้มลง คิ้มตอเช้งเจ้าของฉายาพิณมากน้ำใจอยู่แล้ว อดเป็นห่วงเด็กน้อยมิได้ ร่ำร้องออกมา หยุดก่อน
พริบตาที่คิ้มตอเช้งเสียสมาธิ นางมารม่อเหยาซิงกวาดจี้ขลุ่ยของนางใส่จุดชีวิตของคิ้มตอเช้งทันที ขณะร่างของพิณมากน้ำใจปลิ้วลอยไปยังด้านหลัง เซียวงึ่นเจ็งชักกระบี่แทงใส่สีข้างนางมารลึกถึงสามนิ้ว
แผลฉกรรจ์ โลหิตพุ่งออกมา นางมารเซถลาไปทางเด็กน้อย ขณะกระบี่ของเซียวงึ่นเจ็งฟาดใส่นางอีกครั้ง นางกลับจับเด็กน้อยเหวี่ยงเข้าขวางคมกระบี่!!!
เซียวงึ่นเจ็งต้องบังคับกระบี่ชะงักกลางคัน เสียวหวีดหวิวแผ่มาถึง นางกลับถูกดรรชนีของนางมารกระแทกถูกไหล่ขวา กระบี่ร่วงปลิวไปสามเชียะ หล่นบนพื้นหิมะ!!!
เซียวงึ่นเจ็งคว้าแส้ซิมเปียง (แส้ใจ) ที่สร้างชื่อให้นางตวัดม้วนกระบี่ขึ้นมา แต่มิได้กลับมาหานาง เซียวงึ่นเจ็งบังคับแส้ที่ม้วนด้ามกระบี่ม้วนใส่นางมาร มือซ้ายก็โอบร่างของเด็กน้อยที่ลอยเข้ามา
ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นเพียงชั่วพริบตา นางมารม่อเหยาซิงที่ถูกกระบี่แทงสีข้างเกือบทะลุถึงหัวใจ พลันหมุนตัวพลิ้วหายไปหลังเนินหิมะ
เซียวงึ่นเจ็งทรุดกายลงกับพื้นหิมะประคองร่างเด็กน้อยที่หน้าซีดขาว แต่กลับมีโลหิตหลั่งออกมาทั้งหู ปาก จมูก มิทันที่นางจะกล่าวกระไร เด็กน้อยพลันลืมตา เอื้อนเสียงแผ่วเบา อย่าทำร้ายแป่บ้อ ขาดเสียงเด็กน้อยก็ขาดใจ
นางวางเด็กน้อยทั้งน้ำตา แล้วลุกขึ้นไปหาคิ้มตอเช้ง ที่นอนแน่นิ่ง มือของคิ้มตอเช้งยังถือพิณคู่กาย แต่สายพิณทั้งหมดขาดสะบั้น สายตาของคิ้มตอเช้งดูเวิ้งว้างว่างเปล่า
ตอเช้ง ท่านอดทนไว้ ข้าจะพาท่านไปหาบู่ฮิ่วได้ซือ นางร่ำไห้ประคองคิ้มตอเช้งขึ้น
คิ้มตอเช้งส่ายหน้า งึ่นเจ็ง เจ้าช่วยฝังเด็กน้อยไว้เคียงข้างข้ากับพิณนี้ด้วย
เซียวงึ่นเจ็งจี้จุดต่างๆ ของคิ้มตอเช้ง แต่พบว่าทั้งหมดล้วนว่างเปล่าแล้ว นางร่ำไห้โฮ ข้าไม่นึกว่านางจะจิตใจโหดร้าย ทำร้ายได้แม้กระทั่งบุตรของนางเอง เพื่อเอาตัวเองรอด กลับไม่นึกถึงชีวิตของเด็กน้อย
นางมารสมเป็นนางมาร ม่อเหยาซิง ม่อเหยาซิง เสียงของคิ้มตอเช้ง ล่องลอยแผ่วเบาเหมือนเสียงพิณที่จางหาย
พิมพ์หน้านี้
