"ป๊าช่วยไปบอกคุณครูด้วยว่าอย่าใจร้าย อย่าดุหนูเลย"

"ป๊าช่วยไปบอกคุณครูด้วยว่าอย่าใจร้าย อย่าดุหนูเลย"

"ป๊าช่วยไปบอกคุณครูด้วยว่าอย่าใจร้าย อย่าดุหนูเลย"

กล่อมลูกหลับไปแล้ว แต่ตัวพ่อนอนไม่หลับ กระสับกระส่ายแทนซะเอง เสียงพูดปนสะอื้นของลูกก้องอยู่ในหูตลอดเวลา เลยบอกตัวแม่ไปว่า "พรุ่งนี้จะไปคุยกับครู"
ตัวแม่ต้องบอกว่า "ใจเย็นๆ นะ รึว่าจะให้แม่ไปเอง" เพราะตัวแม่ก็รู้ดีว่า "แรงระเบิด" ในตัวพ่อนั้นรุนแรงแค่ไหน

เราเลี้ยงลูกมาตั้งแต่เกิด ไม่เคยดุ ไม่เคยตีเลย อาจจะมีดื้อ ซน ตามประสาเด็ก แค่ใช้สายตาดุ เขาก็หยุดแล้ว

ถ้าจะมีอะไรที่จะดุจะสอนเขา ก็พูดด้วยน้ำเสียงปกติ อธิบายเหตุผล เขาจึงเป็นเด็กที่รับฟังเหตุผล ไม่เคยร้องกระจองอแงจะเอาโน่นจะเอานี่ เขาอยากได้อะไร เขาก็จะมีวิธีพูดอย่างผู้ใหญ่ เช่นอยากได้รถไฟโธมัส เขาก็จะบอกว่า มันสวยดีนะ มันน่ารักดีนะ พอเราถามว่าหนูอยากได้รึป่าว เขาก็จะบอกว่า มันสวยดี แต่ราคามันแพง....นี่คือคำพูดของเด็กอนุบาล 2...

เช้าวันรุ่งขึ้น พาลูกไปโรงเรียนแล้วขอคุยกับคุณครูประจำชั้น
ปัญหาที่ได้รับทราบคือ ลูกเราทำงานช้า ส่งงานช้า ก็อาจจะมีการดุ หรือ ตีแขนเบาๆ บ้าง

เราเป็นเด็กที่โตมากับไม้เรียว ย่อมเข้าใจเหตุผลของครูอยู่แล้ว แต่ก็ต้องอธิบายให้ครูเข้าใจสภาพที่เด็กได้รับการเลี้ยงดูมา

ไม่ได้ใช้อารมณ์อะไรกับคุณครู

แค่บอกว่าเราไม่เคยดุลูกเลย ไม่เคยตีลูกเลย แต่ไม่ใช่สปอยล์เด็กนะ เราจะพูดกับเขาดีๆ บอกเหตุผลกับเขา

ขอร้องคุณครูว่าไม่จำเป็นต้องตี เพราะเด็กจะตกใจ กลัว ส่วนเรื่องดุนั้นแล้วแต่ดุลพินิจของครู...ขออย่างเดียวอย่าตี

คุณครูคงกลัวว่าเราจะทำเป็นเรื่องราวลุกลามใหญ่โต น้ำตาคุณครูก็ปริ่มๆ
ก็ต้องบอกคุณครูว่าถ้ามีปัญหาอะไรให้แจ้งได้ทางโทรศัพท์หรือเขียนจดหมายให้ลูกถือมาก็ได้

หลังจากนั้นเลียบเคียงถามลูกว่าถูกดุ ถูกตีบ้างไหม เขาก็บอกว่าไม่มีอีกเลย
ท่าทางเขากลับมามีความสุขที่ได้ไปโรงเรียนอีกครั้ง
เขาจบจากโรงเรียนนั้นด้วยเกรด A ทุกวิชา ทุกเทอม
เขามีความสุขที่ได้ไปโรงเรียน

ขอเชิญไปให้กำลังใจ
http://www.oknation.net/blog/nam-peth/2008/09/02/entry-1