พิมพ์หน้านี้
|
2 ปีครึ่งต่อมา แมคอาเธอร์ก็ได้กลับมาจริงๆ วันที่ 17 ตุลาคม 1944 แมคอาเธอร์นำทัพอเมริกันกลับมาฟิลิปปินส์ขยี้จนกองทัพญี่ปุ่นย่อยยับ เสียนักรบไปหมื่นกว่าคน อาวุธยุทธโธปกรณ์เสียหายหนัก และทัพอเมริกาบุกไปถึงอิโวจิมาและโอกินาวาด้วย วันที่ 9 มกราคม 1945 กองทัพอเมริกันยกพลขึ้นบกที่เกาะลูซอน และสามารถปิดฉากการสู้รบได้ในเดือนกุมภาพันธ์ 1945 ทุกวันนี้ไม่มีใครลืม Great Comeback ของนายพลแมคอาเธอร์
ในวันที่ Shane จะลาจากหมู่บ้านนี้ไป เจ้าหนูโจอี้ตะโกนเรียกให้เขากลับมาเป็นประโยคอมตะอีกประโยคหนึ่ง Shane! Come back! ในภาพยนตร์ Shane ไม่ได้กลับมา แต่ถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่ได้รับเสียงเรียกร้องจากคนในสังคมนั้นให้กลับมา ไม่ว่าคุณจะกลับหรือไม่กลับ คุณก็ได้อยู่ในหัวใจของพวกเขาแล้ว แต่ในด้านที่กลับกัน...ถ้าคุณจะกลับมา...คุณก็ต้องทบทวนตัวเองใหม่แล้ว
โดยทีมแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด เป็นผู้สร้างตำนานบทใหม่นี้ก่อน ในปี 1999 แมนยูฯ ได้สร้างปรากฎการณ์ Miracle triple play ในรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลยูฟ่า แชมเปี้ยนลีก ที่สนามคัมป์นู ของบาร์เซโลน่า แมนยูฯ เป็นฝ่ายตามหลังบาเยิร์นมิวนิคตั้งแต่นาที 6 และแล้วปาฏิหารย์ก็เกิดขึ้นในนาทีที่ 91 เมื่อเดวิด เบคแฮม โยนลูกเตะมุมจากฝั่งกราบซ้ายเข้ามาแล้วเทดดี้ เชอริ่งแฮม ซัดเข้าประตูไป ทำให้เสมอกันไป 1-1 ในขณะที่ทุกคนคิดว่าสกอร์คงจบเท่านี้ แต่เมื่อเกมดำเนินมาถึงเสี้ยววินาทีสุดท้าย คือนาทีที่ 93 เบคแฮมโยนลูกเตะมุมจากมุมเดิม โอเล่ กุนนาร์ โซลชา ยอดซูเปอร์ซับของทีมผีแดง ยกขาด้วยสัญชาตญาณตวัดบอลเข้าประตูไป (ทุกวันนี้แฟนผีแดงยังร้องเพลง "Who put the ball in the Germans' net......?" อยู่เลย) เป็นอันว่าผีแดง Great Comeback ชนะบาเยิร์นมิวนิค คว้าถ้วยแชมเปี้ยนลีกไปเป็นครั้งที่สอง และในปี 1999 ผีแดงสร้างปรากฎการณ์ Miracle triple champpions โดยได้ถ้วยพรีเมียร์ลีกและเอฟเอคัพมาประดับตู้สโมสรอีกด้วย
รายละเอียดไปถามพี่ลูกเสือหมายเลข 9 ดูได้ ... เพราะว่าแฟนผีแดงอย่างผมจำเรื่องนี้ไม่ค่อยได้..อิอิ ทำไมผมเขียนเรื่อง comeback? ผมตั้งใจจะทำให้บล็อกของผมเหมือนกับนิตยสาร คือมีเรื่องราวหลายหลาก แต่ด้วยเวลาที่เหลือจากการทำงาน ครอบครัว และพักผ่อน มีอยู่น้อยนิด ทำให้การเขียนบล็อกของผมอยู่ในอาการร่อแร่ ไม่สามารถไปถึงเป้าหมายที่วางไว้ได้ ทั้งๆ ที่ผมเองไม่ได้ตั้งเป้าหมายเรื่องยอดเพจวิว ยอดคอมเม้นท์ ยอดผู้อ่านใดๆ ใครใคร่มาก็มา ผมสะดวกไปเยี่ยมบ้านใดผมก็ไป หลายครั้งที่ผมถอดใจ เพราะการอ่านและเขียนบล็อกได้กัดกินเวลางานและเวลาส่วนตัวไปมาก ผมเริ่มคิดถึงการปิดบ้าน การอำลาอย่างถาวร แต่สุดท้ายก็ปิดได้ไม่กี่วัน จนเมื่อปลายปีที่แล้วมีปัญหาบางประการเกิดขึ้นโดยส่วนตัว ทำให้คิดที่จะลาจากอย่างถาวรอีกครั้งถึงกับลงเพลงร่ำลากันไปหลายเพลง ผมไม่ตั้งเป้าหมายใดๆ อีกแล้ว วันไหนที่อยากอ่านเรื่องของเพื่อนบ้าน ผมก็ไปอ่าน วันไหนอยากจะเขียนเรื่องอะไร ผมก็เขียน เขียนจนบ้านแรก (konto) เนื้อที่เต็ม ผมก็เปิดบ้านใหม่ (konto2) เขียนต่ออีกจนถึงทุกวันนี้ วันไหนมีเพื่อนบ้านมาเยี่ยมมาเคาะประตูเชิญไปดื่มน้ำใจไมตรีผมก็ตามไปสรวลเสเฮฮากับเขา ชีวิตในบล็อกทุกวันนี้มีความสุขตามอัตภาพ |
| << | กุมภาพันธ์ 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | |||||
| 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
| 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | |