หนูตัวหนึ่ง
แอบมองลอดรอยแตกของกำแพง
เพื่อดูว่าชาวนากับเมียของเขาแกะห่ออะไร

"จะเป็นอะไรน้อ" เจ้าหนูสงสัย

มันแทบเป็นลม เมื่อเห็นของในห่อ
ที่แท้คือ "กับดักหนู"

มันจึงวิ่งโซซัดโซเซไปที่ทุ่งนา
แล้วส่งเสียงร้องเตือน
"มีกับดักหนูอยู่ในบ้าน"

แม่ไก่ร้องกุ๊กๆ ส่งเสียง
"เจ้าหนู นี่คงเป็นเรื่องเศร้าสำหรับเธอ
แต่มันไม่มีผลอะไรกับฉันหรอก
อย่ากวนใจฉันเลย"

เจ้าหนูวิ่งไปหาหมูและบอกกับมันว่า
"มีกับดักหนูอยู่ในบ้าน"
หมูเห็นอกเห็นใจ แต่ก็พูดว่า
"ฉันขอโทษนะเจ้าหนู
แต่ฉันคงทำได้แค่สวดมนต์เท่านั้น
ไม่ต้องห่วง ฉันจะสวดให้เธอด้วย"

เจ้าหนูวิ่งไปหาวัวและตะโกนว่า
"มีกับดักหนูอยู่ในบ้าน
"มีกับดักหนูอยู่ในบ้าน"
วัวตอบว่า
"ฉันเสียใจด้วยนะ
แต่ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันนี่"

เจ้าหนูเดินคอตกกลับไปในบ้าน
และเศร้าใจเหลือเกินที่จะต้องเผชิญหน้ากับกับดักหนูเพียงลำพัง

กลางดึกคืนนั้น
เสียงๆ หนึ่งดังก้องไปทั้งบ้าน
ดูเหมือนกับดักหนูจะทำงานของมันแล้ว

ภรรยาของชาวนารีบตื่นขึ้นมาดูว่าอะไรที่ถูกจับ
ในความมืดนั้น
เธอไม่เห็นว่ามีงูพิษถูกกับดักนั้นหนีบหางไว้

งูกัดภรรยาของชาวนา
ชาวนารีบพาเธอไปส่งโรงพยาบาล
ตอนกลับบ้านเธอยังมีไข้สูง

ใครๆ ก็รู้ว่าต้องพยาบาลคนป่วยด้วยซุปไก่
ดังนั้นชาวนาจึงหยิบมีดเดินไปที่ทุ่ง
เพื่อหาวัตถุดิบหลักของซุป
แต่ภรรยาของเขาอาการไม่ดีขึ้น

เพื่อนบ้านต่างมาเยี่ยมภรรยาของเขา
ชาวนาจึงฆ่าหมูเอามาทำอาหารเลี้ยงเพื้อนบ้าน
ภรรยาของเขาอาการไม่ดีขึ้น
ในที่สุดก็ตาย

ผู้คนมากมายมางานศพของเธอ
ชาวนาจึงฆ่าวัวเพื่อให้ได้เนื้อมากพอมาเลี้ยงแขก

เจ้าหนูมองลอดรอยแตกของกำแพง
อย่างเศร้าเสียใจ

คราวหน้า
หากคุณรู้ว่าใครสักคนกำลังเผชิญปัญหา
และคิดว่าไม่เกี่ยวกับคุณสักหน่อย

จำไว้นะว่า
เมื่อพวกเราคนใดคนหนึ่งถูกคุกคาม
เราทุกคนต่างตกอยู่ในภยันตราย
เพราะทุกคนต่างเกี่ยวพันกันอยู่ในทางเดิน
ที่เรียกว่า "ชีวิต"
และ "คนไทยด้วยกัน"

เราต้องคอยเฝ้าดูแลกันและกัน
และพยายามให้กำลังใจกันและกันเข้าไว้

จงบอกข้อความนี้ให้แก่คนที่เคยช่วยคุณ
และบอกให้เขารู้ว่า เขาสำคัญต่อคุณขนาดไหน

จงให้ความช่วยเหลือแก่คนที่รอความช่วยเหลือ
และบอกให้เขารู้ว่า คุณดีใจแค่ไหนที่ได้ช่วยเหลือเขา

เราแต่ละคน
ก็คือด้ายเส้นสำคัญ
บนผืนพรมเดียวกัน
นั่นเป็นเหตุผลที่ชีวิตของเราถูกถักทอเข้าไว้ด้วยกัน