มีน้องรักจากแดนไกล
อุตส่าห์ไหว้วานคนในกรุงเทพมาส่งโทรเลขเป็นที่ระลึกก่อนอำลากิจการ
ไม่ขอเขียนถึงเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ครั้งนี้
เพราะมีคนเขียนถึงมากพอสมควรแล้ว
ตัวอย่างเช่นน้องรักชายแดนที่กระแดะดิ้นพราดๆ
(ไม่รู้ว่าเคยรับ - ส่งโทรเลขจริงๆ บ้างหรือเปล่า..อิอิ)
เขียนเรื่อง
::: ถึงเวลาแล้วจริงๆ หรือ...ที่เราจะต้องจากกัน....แล้วฉันจะอยู่ต่อไปยังงัย :::
http://www.oknation.net/blog/mookie/2008/04/24/entry-1

โทรเลข...คือศิลปะแห่งการย่อความ
เพราะการคิดค่าบริการเป็นคำ
ทำให้ผู้ส่งต้องย่อความให้สั้นที่สุด เพื่อเสียค่าบริการให้น้อยที่สุด
แต่ไม่ว่าข้อความจะสั้นอย่างไร ผู้รับ ผู้ส่ง จะต้องสื่อความหมายกันได้
เช่น
เพื่อนของฉันเคยส่งข้อความถึงแม่
"ขอเงิน2พัน ค่ารับเบอร์"
...ไปรษณีย์คงหัวเราะในใจ...ไอ้นี่หลอกเอาเงินทางบ้านอีกแล้ว
เพื่อนอีกคนได้รับโทรเลขจากพ่อที่ต่างจังหวัด
"แม่ป่วยหนัก กลับบ้านด่วน" ...เมื่อเพื่อนไปถึงบ้าน ศพแม่นั้นสวดไปสองคืนแล้ว

30 เม.ย. 51
คือวันที่ที่ปรากฎในแผ่นข้อความโทรเลข
(วันนี้มันวันที่ 29 เม.ย.51 นี่นา)
หรือว่า 30 เม.ย.51 ที่ปรากฎ คือวันสุดท้ายที่ดำเนินกิจการ จึงลงไว้ให้จดจำ
ไม่ว่าอย่างไร อีกไม่นานฉันก็คงจะลืมวันนี้
ถ้าไม่หยิบโทรเลขที่เพิ่งได้รับวันนี้มาดู

ฉันจำได้แค่โทรเลขฉบับก่อนหน้านี้ที่เคยได้รับเท่านั้น...
ฉันคงจำวันนั้นได้จนกว่าฉันจะตายจากโลกนี้ไป
...มันส่งถึงแม่ของฉัน แต่ฉันเป็นคนเปิดอ่านให้แม่ฟัง
ชื่อผู้ส่งลงชื่อพี่ชายฉัน ที่มาเรียนอยู่กรุงเทพ
และพักอยู่กับน้าชายแถวกล้วยน้ำไท ส่วนเตี่ยทำงานอยู่ย่านจักรวรรดิ์

มันลงวันที่ 19 มีนาคม 2515

ข้อความที่ปรากฎสั้นๆ สื่อความหมายได้ชัดเจน

"เตี่ยตาย อยู่ร.พ.ตำรวจ"