ลำนำแผลเก่า ๒๕๐๕

๑๑.๗.๕๑

ณ ท้องทุ่งบางกะปิ นายสีห์รุกล้ำที่นาของผู้ใหญ่แปลกและเกิดเป็นคดีความขึ้น แต่ผู้ใหญ่แปลกแพ้ แม้จะยอมรับคำตัดสินแต่ผู้ใหญ่แปลกก็ประกาศให้รู้กันทั่วคุ้งน้ำว่าสักวันหนึ่งที่นาตรงนั้นจะต้องกลับมาเป็นของเขา

แต่เหมือนเป็นกรรมเก่าที่ทำร่วมกันมา เพราะไอ้นพลูกผู้ใหญ่สิน หลานผู้ใหญ่แปลก เกิดไปชอบพอกับอีสำรินหลานนายสีห์

นพกับสำรินแอบนัดพบกันเสมอ ความรักของทั้งสองยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นจนทั้งคู่แอบมีอะไรกัน นพพร่ำบอกว่ารักสำรินเท่าชีวิต แต่สำรินนั้นไม่แน่ใจจึงพานพไปสาบานต่อหน้าศาลเจ้าพ่อเย็น นพโกรธที่สำรินไม่เชื่อใจจึงเอามีดกรีดแขนตัวเอง เพื่อใช้เลือดเป็นเครื่องยืนยันความรัก ทั้งคู่สาบานรักกันต่อหน้าศาลเจ้าพ่อเย็นว่าจะซื่อสัตย์ต่อกันตลอดไป

สำรินถูกขายให้คุณนายทองเคที่บางแค นพจึงออกไปตามหาที่บางแคแต่ไม่เจอ ไอ้นพคลั่งหนักเมื่อรู้ข่าวว่าไอ้สนธิ์จะไปไถ่ตัวสำรินเพื่อมาแต่งงาน ผู้ใหญ่สินจึงไปกราบเท้านายสีห์ให้นพมีสิทธิ์ไถ่ถอนตัวสำรินมาแต่งงาน นายสีห์รับกราบ นพเร่งทำงานหาเงินเพื่อไถ่ตัวสำริน สำรินอยู่ที่บางแคในฐานะทาสรับใช้ แต่คุณนายทองเคเอ็นดูสำรินเพราะหน้าคล้ายลูกสาวที่ตายไป จึงรับเป็นลูกบุญธรรม โดยซื้อจากนายสีห์ นายสีห์บอกให้นพนำเงินไปไถ่ถอนสำรินเอง แต่แล้วนพก็ต้องคลั่งอีกครั้งเมื่อรู้ว่านายสีห์ได้ขายสำรินให้กับคุณนายทองเคไปแล้ว แต่นพยังเชื่อในคำสาบานว่าสำรินจะกลับมาใช้ชีวิตร่วมกันผู้ใหญ่สินเห็นว่าน่าจะให้นพบวชจะได้ทำให้นพสงบลง

ฝ่ายสำรินเมื่อขยับขึ้นมาเป็นลูกบุญธรรม ชีวิตก็เปลี่ยนไป นายปองอดีตคู่หมั้นของลูกสาวคุณนายทองเคสนใจสำรินแล้วทั้งสองคนก็ใช้ความศิวิไลซ์ของบางแคมัดใจสำริน สำรินพอใจกับความเป็นอยู่หรูหรา เริ่มมองว่านายปองรักจริง และเริ่มมองนพเป็นเพียงพวกป่าเถื่อนด้อยพัฒนา ส่วนนพเฝ้าเวียนวนภาวนาต่อหน้าศาลเจ้าพ่อเย็น ให้ดลใจให้สำรินนึกถึงคำสัญญา แล้วคำภาวนาก็สัมฤทธิ์ผลเมื่อแม่ของสำรินป่วย สำรินต้องกลับมาเยี่ยม นพดีใจรีบไปหาสำริน

แต่นพต้องผิดหวังเมื่อสำรินดูสูงส่งไม่เหมือนสำรินคนเดิม และสำรินได้หนีนพกลับบางแคทั้งที่สัญญาว่าจะมาพบในตอนกลางคืน นพเสียใจมากจะฆ่าตัวตายต่อหน้าศาลเจ้าพ่อเย็น แต่ผู้ใหญ่สินมาขวางไว้ ผู้ใหญ่สินได้โอกาสตอนที่นพกำลังซมซานจึงพูดเรื่องที่จะให้นพบวช นพก็เออออตามพ่อ เพราะกำลังสับสน เช่นเดียวกับสำรินที่ตอบตกลงแต่งงานกับนายปองเพราะกำลังสับสน จนแม่ของสำรินเจ็บหน้าอกอีกครั้ง ทำให้สำรินต้องกลับมาดูแลแม่ ช่วงเวลา ๓ วันที่อยู่บางกะปิ สำรินตัดสินใจคืนดีกับนพ ทั้งคู่ร่าเริงเหมือนปลาได้น้ำ แต่สำรินไม่สามารถกำหนดชะตาชีวิตตัวเองได้ นอกจากคุณนายทองเคคนเดียว

เพียงไม่กี่วันแม่ของสำรินก็ตาย หลังจากเสร็จงานศพ นายปองก็มาตามสำรินกลับบางแคเพราะคุณนายทองเคป่วย สำรินจำใจต้องกลับทั้งที่วันนี้เป็นวันบวชของนพ สำรินตั้งใจจะกลับไปบอกคุณนายทองเคว่าเป็นเมียนพ และจะไม่แต่งงานกับนายปอง แต่สำรินไม่มีโอกาสที่จะไปบอกนพถึงการจากไปครั้งนี้

ที่บ้านผู้ใหญ่สินกำลังเตรียมงานบวชโดยที่ไม่รู้เลยว่างานบวชวันนี้จะเป็นงานศพแทน นพเมื่อรู้เรื่องว่าสำรินจะไปบางแคถึงกับสติแตกคว้ามีดซุยคู่ใจโดดออกจากเรือน นายปองให้สำรินพาไปเที่ยวท้องนา สำรินตัดสินใจบอกว่านพเป็นหนึ่งในดวงใจและจะไม่แต่งงานกับนายปอง ซึ่งเขาไม่สนใจเพราะต้องการสมบัติของคุณนายทองเคอย่างเดียว นพมาพบการพูดคุยกัน ทำให้นพเข้าใจผิดคิดว่าสำรินจะหนีมันไปชั่วชีวิต

นพคลั่งจะทำร้ายนายปอง นายปองจึงชักปืนจะยิงนพ สำรินจึงเข้าไปยื้อแย่ง สุดท้ายแย่งปืนมาได้แต่ทำปืนลั่นเข้าเบ้าตานพตายไปต่อหน้าต่อตา ทางด้านผู้ใหญ่สินวิ่งถือผ้าไตรและเครื่องบวชตามไอ้นพมา ในขณะที่กระสุนปืนพุ่งใส่เบ้าตาของไอ้นพ ผู้ใหญ่สินสะดุดรากไม้ล้มลงพร้อมผ้าไตรและเครื่องบวช ผู้ใหญ่สินรู้ทันทีว่าไอ้นพไม่มีวันกลับมาเป็นลูกชายของเขาอีก ทำได้แต่ก้มหน้าลงร้องไห้จนสิ้นสติไป

สำรินตัดสินใจจะเป็นเมียไอ้นพเพียงคนเดียวชั่วชีวิต จึงตัดสินใช้ปืนยิงนายปองตายตามไอ้นพไป ท่ามกลางชาวทุ่งบางกะปิที่วิ่งมาทันเวลาพอดี ....ชาวทุ่งบางกะปิต่างน้ำตาไหลนองในโศกนาฎกรรมครั้งนี้...

ส่วนสำรินก็เดินทางกลับบางแคและบีบคอคุณนายทองเคตายและได้ครอบครองทุกสิ่งแต่ผู้เดียว