• วานิชสุนทรนนท์
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : kontrang49@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-12-06
  • จำนวนเรื่อง : 169
  • จำนวนผู้ชม : 20504
  • จำนวนผู้โหวต : 46
  • ส่ง msg :
more
วานิช สุนทรนนท์ นสพ.ฅนตรัง
ความเรียง บทความขนาดสั้น บทกวี
Permalink : http://www.oknation.net/blog/kontrang49
วันเสาร์ ที่ 29 ธันวาคม 2550
เสียงบ่นบนรถไฟสายกรุงเทพฯ-ตรัง
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 196 , 10:36:01 น.  
พิมพ์หน้านี้

เสียงบ่นบนรถไฟสายกรุงเทพฯ-ตรัง                 ผมเพิ่งกลับมาจากกรุงเทพฯ...                เมื่อวาน     สักตอน 4 โมง ผมเดินออกจากงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ที่ศูนย์ประชุมสิริกิติฯ เพียงไม่กี่ย่างก้าวก็ถึงทางลงสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน คงเป็นเพราะเหตุระเบิดในวันขึ้นปีใหม่ที่ผ่านมา ไปไหนมาไหนจึงมักจะเห็นการตรวจตราอย่างเข้มงวด แต่ไม่ค่อยจะรอบคอบสักเท่าไหร่ การเข้าไปงานสัปดาห์หนังสือฯ ถึง 2 วันติดกัน ที่ต้องผ่านด....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 28 ธันวาคม 2550
เยือนแม่น้ำแคว-แลนครราชสีมา กับความหลังครั้งกระโน้น
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 185 , 16:10:39 น.  
พิมพ์หน้านี้

เยือนแม่น้ำแคว-แลนครราชสีมา กับความหลังครั้งกระโน้น เอาเข้าจริงๆ แล้ว คนเรามักจะมีนิยายอยู่ในตัวตนหลายต่อหลายเรื่อง มีทั้งที่เปิดเผยได้และที่ต้องปิดบังหลบซ่อน แน่นอนล่ะว่า มีทั้งเรื่องราวที่น่ารัก ดีงาม หรืออาจจะเป็นเรื่องที่เน่าสนิท...ก่อนปลายเดือนที่ผ่านมา ผมมีโอกาสได้ร่วมเดินทางไปกับคณะของพี่ๆ น้องๆ สมาคมธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดตรัง ตามโครงการ ‘ตรังเยือนแม่น้ำแคว-แลนครราชสีมา’ ระหว่างวันที่ 19-2....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 27 ธันวาคม 2550
ลางสังหรณ์... ที่ไม่เคยเชื่อ ไม่อยากให้เป็นจริง แต่...
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 244 , 14:30:37 น.  
พิมพ์หน้านี้

ลางสังหรณ์... ที่ไม่เคยเชื่อ ไม่อยากให้เป็นจริง แต่... ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยเชื่อในเรื่องของลางสังหรณ์ หรืออาจจะพูดอีกอย่างหนึ่งได้ว่า ไม่เคยมี และไม่เคยรู้สึกถึงความลี้ลับใดๆ เช่นนี้มาก่อนเลย แต่ต่อนี้ไปผมอาจจะต้องเปลี่ยนแปลงความคิดและความเชื่อไปเป็นอีกแบบหนึ่ง...นานมาแล้ว ผมเคยเขียนถึง ‘นอง’ ไว้ในบันทึก ‘ประท้วงปัตตานี : ความทรงจำที่เริ่มจะลางเลือน’ นั่นเป็นวันเวลาของเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2525 ที่เราเ....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 26 ธันวาคม 2550
ลมงานเหลิมฯ ที่หลงพัดในเดือนกุมภาฯ
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 229 , 14:11:04 น.  
พิมพ์หน้านี้

ลมงานเหลิมฯ ที่หลงพัดในเดือนกุมภาฯ  ใกล้ค่ำ...ผมไขกุญแจเพื่อเปิดประตูออกไปนั่งอยู่ริมระเบียงหลังบ้าน เดือนกุมภาฯแล้ว แต่ลมเย็นยังพัดมาเบาๆ ทำให้กิ่งก้านของสะตออายุสองปีที่ปลูกไว้ริมฝาบ้านสั่นไหวไปตามแรงลม บรรยากาศเหมือนอยู่ในห้วงของ ‘ลมงานเหลิมฯ’ ทั้งๆ ที่เวลาได้ผันผ่านเข้าสู่หน้าแล้งนานวันแล้ว                 ในทุ่งนารกร้างข้างล่างนั้น นกกระยางสีขาวฝูงใหญ่ยังอ้อยอิ่งอาลัยอยู่กับวัวบ้าน 2-3 ตัวท....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 25 ธันวาคม 2550
คุยกับมวยเด็กๆ ที่ ‘ล้อเหล็กยิมฯ’
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 219 , 14:52:55 น.  
พิมพ์หน้านี้

คุยกับมวยเด็กๆ ที่ ‘ล้อเหล็กยิมฯ’   สายๆ ของต้นเดือนเมษายนที่ผ่านมา ผมขี่รถเครื่องเข้าไปเยี่ยมค่ายมวย ‘ล้อเหล็กยิมฯ’ ของอดีตยอดมวยไทย ‘พุฒ ล้อเหล็ก’ หรือ นายทวี พิพัฒน์กุล ที่เพิ่งเปิดเป็นทางการตั้งแต่กลางเดือนที่แล้ว แต่สวนกับเจ้าของค่ายฯ ตรงปากทางเข้าบ้าน พุฒบอกว่ากำลังพานักมวยตัวเล็กไปหาหมอ “มันเยี่ยวออกเลือด...”                 บริเวณบ้านที่จัดแต่งสวยงาม มุมหนึ่งเป็นอาคารโล่งๆ มีเวทีมวยเล็กๆ อยู่....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 24 ธันวาคม 2550
ความรู้สึกของคนที่อยู่ตรงปลายสะพาน
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 201 , 15:23:19 น.  
พิมพ์หน้านี้

ความรู้สึกของคนที่อยู่ตรงปลายสะพาน                   “พี่ยังจะหวังอยู่อีกหรือ” ใครคนหนึ่งถามขึ้นมาเบาๆ จากอีกปลายสายของโทรศัพท์ซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก “อย่าถามแบบนั้นอีกนะ...” เขาตอบกลับไปอย่างพยายามที่จะไม่ให้มีเสียงดังหรือมิให้เธอรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่เริ่มจะขุ่นขึ้นมาในทันที                 ค่อนดึกของคืนหนึ่งเมื่อหลายเดือนก่อน... เป็นห้วงเวลาที่เขาและเธอเพิ่งจะกลับมาจากต่างจังหวัดด้วยกันใหม่ๆ หลังจาก....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 22 ธันวาคม 2550
ไม่มีสิ่งไหนหายไป ตราบใดที่เรายังคิดถึงสิ่งนั้นอยู่...
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 208 , 14:32:05 น.  
พิมพ์หน้านี้

ทุกครั้งที่ลืมตาขึ้นมาในตอนเช้า มักจะเป็นเวลาที่แสงสว่างสาดเข้ามาทางหน้าต่างแบบเต็มๆ แล้ว แต่ด้วยความเคยชิน ผมจะเหลือบไปมองโมงยามของนาฬิกาเรือนใหญ่ที่วางอยู่บนพื้นตรงปลายเตียงเสมอ ความจริงนาฬิกาทรงกลมลายมิกกี้เมาส์เรือนนี้เคยแขวนอยู่ข้างฝาติดกับขอบหน้าต่าง ในระดับที่สามารถเห็นเข็มชีวิตทั้งสั้นและยาวกระดิกได้ตลอดเวลา แต่ผมเพิ่งปลดลงมาเมื่อสักสามปีนี่เอง             เช้าวันนี้ก็เหมือนกัน ผมตื่นได้....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 21 ธันวาคม 2550
เริ่มต้นตามหาผู้หญิงคนหนึ่ง ที่สถานีบ้านโคกทราย
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 237 , 13:25:40 น.  
พิมพ์หน้านี้

เริ่มต้นตามหาผู้หญิงคนหนึ่ง ที่สถานีบ้านโคกทราย                   ขณะที่เดินออกมาจากบริเวณงานศพเพื่อสำรวจพื้นที่ใกล้เคียงแถวนั้น ดูเหมือนว่าดวงอาทิตย์จะเพิ่งลอยข้ามศีรษะไปทางตะวันตกได้ไม่กี่องศานัก เคยคิดว่าการนั่งอยู่ในเต็นท์ที่หนีบข้างด้วยบ้านสองหลังจะร้อนแล้ว ภายนอกกลับร้อนแดดแรงเสียยิ่งกว่า                 ผมเดินผ่านโต๊ะเล็กๆ ที่ทำเป็นร้านค้าของชาวบ้าน 2-3 ร้าน พวกเขากำลังจัดวางสิ่งของเพื่อจ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 20 ธันวาคม 2550
หนังสืออีกเล่มหนึ่งของชีวิต
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 227 , 13:31:23 น.  
พิมพ์หน้านี้

                                  ผมจำได้ว่า เมื่อประมาณสัก 17 ปีที่แล้ว ขณะที่ยังทำงานเกี่ยวกับเครื่องจักรเครื่องกลด้วยการรับจ้างขุดบ่อกุ้งกุลาดำที่กำลังบูมอย่างสุดๆ มีอยู่ช่วงเวลาหนึ่งที่ได้ยกเครื่องไม้เครื่องมือเหล่านั้นไปทำงานที่อำเภอระโนด และอำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา ทุกวันผมต้องขับรถออกจากบ้านเพื่อไปดูงานตั้งแต่เช้ามืด กลับเข้าบ้านอีกทีก็มืดอีกครั้งไปนานแล้ว                 หลายต่อหลายวัน ที่ผม....

อ่านต่อ

เศร้าหนอ... เสียใจหนอ...
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 197 , 13:07:57 น.  
พิมพ์หน้านี้

ความจริง เรื่องเศร้าๆ มันมีอยู่มากมายบางครั้งเรารู้สึกอย่างนั้นได้เพราะใครบางคนเดินออกไปจากชีวิตแต่บางที...เรารู้สึกเศร้าและเสียใจเสียเองกับอีกบางคนที่เพิ่งเข้ามาเมื่อเราต้องเป็นฝ่ายหายไปบ้างด้วยเหตุผลที่ยากจะหาคนเข้าใจบางที... คนเราก็ช่างเห็นแก่ตัวเพราะคิดถึงแต่อิสรภาพของลมหายใจแห่งบั้นปลายชีวิตเมื่อใครอีกคนที่ว่าทำท่าจะรัดวงแขนให้แน่นขึ้นจนหลายครั้ง... ที่คล้ายจะหายใจไม่ออกบางที... วันนี้...คนเราอา....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 19 ธันวาคม 2550
หลังเลือกตั้งเสร็จแล้ว ท้องฟ้าบ้านเราจะมีสีอะไร...
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 192 , 14:33:09 น.  
พิมพ์หน้านี้

หลังเลือกตั้งเสร็จแล้ว ท้องฟ้าบ้านเราจะมีสีอะไร...                 เช้าวันที่ ๑๕ ธันวาคม วันนี้ท้องฟ้าสีมัวซัว ไม่ค่อยจะมีแสงแดด...หลังเสร็จภารกิจในตอนเช้า ที่ขี่จักรยานออกไปหากาแฟร้านประจำ ซึ่งวันนี้นั่ง ‘แหลงเรื่องเพื่อน’ ได้ไม่นานนัก ผมก็ต้องรีบกลับเข้าบ้าน ด้วยเหตุผลที่ต้องปิดต้นฉบับหนังสือพิมพ์เพื่อจะได้ส่งเข้าโรงพิมพ์ในตอนสายๆ แม้บางบทความของพรรคพวกจะยังมาไม่ถึง แต่บทบรรณาธิการ ที่ไม่อาจจะเป็นง....

อ่านต่อ

เลือกตั้งครั้งนี้ แล้วจะเหลือหรือจะมีความหมายใด...
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 212 , 14:26:41 น.  
พิมพ์หน้านี้

เลือกตั้งครั้งนี้ แล้วจะเหลือหรือจะมีความหมายใด...                 วันที่ ๒๓ ธันวาคม ที่จะถึงนี้ ทำท่าว่าจะมีการเลือกตั้งกันจริงๆ                บอกตรงๆ ว่า ตอนที่รัฐบาลซึ่งมาจากการรัฐประหารประกาศล่วงหน้ามาหลายเดือนแล้วว่า จะจัดให้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เพื่อคืนอำนาจให้กับประชาชน ในช่วงเดือนธันวาคม ผมไม่เชื่อ                ที่คิดอย่างนี้ก็เพราะว่า เวลาขณะนั้น ร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. ๒๕๕๐ ยัง....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 18 ธันวาคม 2550
‘เดินสู่อิสรภาพ’ ที่ คาเฟ่ เดอ ลามูน
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 213 , 12:14:07 น.  
พิมพ์หน้านี้

‘เดินสู่อิสรภาพ’ ที่ คาเฟ่ เดอ ลามูน                         บ่ายโมงสี่สิบหกนาที ผมยังนั่งอยู่ที่ ‘ร้านกาแฟละมุน’ ซึ่งความจริงแล้วผมนั่งอยู่ที่นี่มากว่าค่อนชั่วโมง ด้วย ‘ลาเต้เย็น’ กาแฟเย็นที่หอม อร่อย แก้วโปรดในยามบ่ายๆ เช่นนี้                        ผมเชื่อว่า คงจะมีอีกหลายคนที่ยังไม่รู้จักร้านกาแฟชื่อแปลกๆ แห่งนี้ ซึ่งดูทีหนึ่งก็เป็นชื่อไทยๆ ให้ความรู้สึกที่อบอุ่น ละมุนละไม แต่อีกด้านหนึ่งก็ดูเป็น....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 16 ธันวาคม 2550
เดือนตุลาฯ อีกแล้ว...
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 217 , 13:28:17 น.  
พิมพ์หน้านี้

เดือนตุลาฯ อีกแล้ว...                 ใช่... เดือนตุลาฯ อีกแล้ว...                ค่ำๆ ของวันที่ ๖ ตุลาคม ๒๕๕๐ ผมนั่งเงียบๆ อยู่คนเดียวที่ร้านเดิมตรงหน้าอำเภอ ข้างนอกฝนยังคงโปรยสายลงมาเพียงบางเบา หลังจากที่ตกหนักมาได้หลายวันแล้ว ส่วนด้านในมีคนนั่งอยู่เพียง ๒-๓ โต๊ะเท่านั้นเองหลายๆ ครั้งที่นั่งดื่มน้ำสีเหลืองฟองขาวแล้วมองเหม่ออกไปนอกหน้าต่างตามลำพังเช่นนี้ ผมมักจะคิดโน่นรู้สึกนี่ไปสารพัด มืดค่ำคืนนี้ก....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 14 ธันวาคม 2550
ดาวยังพรายศรัทธาเหนือฟ้าดิน’ เหนือถิ่นทุ่งค่าย
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 241 , 12:54:10 น.  
พิมพ์หน้านี้

‘ดาวยังพรายศรัทธาเหนือฟ้าดิน’ เหนือถิ่นทุ่งค่าย “ขอเยาะเย้ยทุกข์ยากขวากหนามลำเค็ญ คนยังคงยืนเด่นโดยท้าทาย แม้ผืนฟ้ามืดดับเดือนลับละลาย ดาวยังพรายศรัทธาเหนือฟ้าดิน... ดายยังพรายอยู่จนฟ้ารุ่งราง...”ใกล้ค่ำแล้ว... เพลง ‘แสงดาวแห่งศรัทธา’ ดังมาจากเวที ‘ยืนหยัดคัดค้านอุตสาหกรรมทุ่งค่าย เจตนาไม่เปลี่ยนแปลง’ ของพี่น้องชาวบ้านตำบลทุ่งค่าย เนื่องในวาระครบรอบ 1 ปีของการต่อสู้ เรียกร้อง พร่ำบอก ให้สังคมภาย....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 11 ธันวาคม 2550
หญิงสาว... เธอจะรู้บ้างไหมว่า...
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 223 , 15:37:10 น.  
พิมพ์หน้านี้

หญิงสาว... เธอจะรู้บ้างไหมว่า...๑. หญิงสาว... เธอจะรู้บ้างไหมว่า... ลมงานเหลิมฯประจำปีนี้เริ่มพัดแล้ว... เมื่อบ่ายนี่เองที่ผมสังเกตเห็นใบไม้ใบหญ้ารวมทั้งยอดที่โอนเอนไปมาของไผ่นอกรั้ว บอกเล่าให้รับรู้ได้ว่าวันและเวลาของการเปลี่ยนผ่านฤดูกาลมาถึงแล้ว เบื้องบนนั้น ฟ้าเริ่มเป็นสีฟ้า นานๆ จะมีเมฆบางๆ พัดมาจากทะเลตะวันออกสักครั้งหนึ่ง ต่างกับหลายเดือนก่อนนี้ที่มีแต่เมฆฝนทึบทะมึนจากอันดามันครอบครองเวิ้งฟ้าไว....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 10 ธันวาคม 2550
บางทีบางคนก็ยากที่จะรักษาสิ่งดีๆ เอาไว้ได้
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 265 , 14:57:04 น.  
พิมพ์หน้านี้

บางทีบางคนก็ยากที่จะรักษาสิ่งดีๆ เอาไว้ได้ ๑.         ผมจะคิดถึงปัตตานีเป็นพิเศษในห้วงเวลาของเดือนธันวาคม...                หลายๆ ท่านที่ติดตามอ่านงานเขียนของผม ไม่ว่าจะเป็นที่นี่ หรือที่อื่นๆ คงจะสังเกตได้อย่างหนึ่งว่า ผมมักจะเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับปัตตานีไว้ค่อนข้างบ่อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหตุการณ์สมัยที่ยังเรียนหนังสืออยู่ที่นั่น... ม.อ.ปัตตานี นานถึง ๔ ปี                 แม้ผมจะจดจำภาษายาวีมาผิดๆ ถู....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 8 ธันวาคม 2550
‘เธอ... ผู้มีชื่อเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดสงขลา’
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 356 , 17:09:15 น.  
พิมพ์หน้านี้

‘เธอ... ผู้มีชื่อเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดสงขลา’ ๑.           พลันที่บังคับให้รถเลี้ยวลอดซุ้มประตูเข้าสู่วัดโรงวาสน์ ฝนก็เริ่มโปรยปรายลงมาบางเบา พอให้ที่ปัดน้ำฝนได้ทำงาน โชคดี ในบริเวณลานวัดยังมีที่จอดเหลืออีกหนึ่งช่องอยู่ไม่ไกลจากเต็นท์พิธีมากนัก หลังจากให้เพื่อนๆ ผู้หญิง ๒-๓ คนที่รับมาจากหาดใหญ่และตรงห้าแยกเกาะยอได้ลงจากรถแล้ว ฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก พอเปิดประตูได้ผมก็วิ่งเข้าไปในงาน ท่ามกลางผู้คนใ....

อ่านต่อ


/1