‘ดาวยังพรายศรัทธาเหนือฟ้าดิน’ เหนือถิ่นทุ่งค่าย

“ขอเยาะเย้ยทุกข์ยากขวากหนามลำเค็ญ คนยังคงยืนเด่นโดยท้าทาย แม้ผืนฟ้ามืดดับเดือนลับละลาย ดาวยังพรายศรัทธาเหนือฟ้าดิน... ดายยังพรายอยู่จนฟ้ารุ่งราง...”

ใกล้ค่ำแล้ว... เพลง ‘แสงดาวแห่งศรัทธา’ ดังมาจากเวที ‘ยืนหยัดคัดค้านอุตสาหกรรมทุ่งค่าย เจตนาไม่เปลี่ยนแปลง’ ของพี่น้องชาวบ้านตำบลทุ่งค่าย เนื่องในวาระครบรอบ 1 ปีของการต่อสู้ เรียกร้อง พร่ำบอก ให้สังคมภายนอกได้รับรู้ว่า พวกเขามีสิทธิที่จะประกาศถึงความต้องการหรือไม่ต้องการอะไร...

 วันนั้น... ริ้วเมฆบางๆ เหนือฟ้าตะวันตกก่อนค่ำฉาบสีส้มอ่อนๆ เห็นแล้วช่างงามนัก ต่ำลงมาหน่อยเป็นแนวป่าสูงใหญ่ของสวนพฤกษศาสตร์ภาคใต้ตำบลทุ่งค่าย ไม้ใหญ่ใบหนากว่าสองพันไร่นิ่งสงบตัดกับแสงสุดท้ายของวันดูครึ้มดำ นกยางสีขาวขุ่นขยับปีกอิสระมุ่งหน้าสู่รังและไม่รับรู้เรื่องราวใดๆ ของผู้คนเบื้องล่าง

ลมงานเหลิมฯพัดเบาๆ ยิ่งใกล้มืดดูเหมือนจะยิ่งเย็นลง ผู้คนทยอยเข้ามาร่วมงานมากขึ้นๆ เด็กๆ หลายคนวิ่งเล่นไปมา ขณะที่ผู้ใหญ่นั่งฟังรายการบนเวทีที่เริ่มต้นด้วยการขึ้นกล่าวต้อนรับของเจ้าภาพสลับการเล่นดนตรีเพื่อชีวิต จากนั้นเป็นการเสวนา แลกเล่าประสบการณ์ทางด้านสิ่งแวดล้อม การเรียนรู้ และการต่อสู้ของชุมชนและบุคคลจากพื้นที่ต่างๆ

ปีที่แล้ว จากวงสนทนากันเพียงไม่กี่คนเมื่อได้ยินและหวาดหวั่นว่า โครงการจัดตั้งนิคมอุตสาหกรรมทุ่งค่ายจะขนเอาโรงงานกว่าครึ่งร้อยมาโยนโครมลงแถวนี้ อันจะนำมาซึ่งปัญหาร้อยแปดพันเก้า ตั้งแต่สภาวะสิ่งแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไป ผืนดิน สายน้ำ ทรัพยากรธรรมชาติ วิถีชีวิต สังคม วัฒนธรรม ไปจนถึงความเป็น ‘คน’ ฯลฯ ได้พัฒนามาเป็น ‘กลุ่มรักษ์ถิ่นทุ่งค่าย’ และขยายกลุ่มเพื่อนออกไปในวงกว้าง

มาถึงวันนี้ พวกเขาได้ทำกิจกรรมต่างๆ มากมาย ที่สำคัญคือการยื่นหนังสือเรียกร้องให้ยกเลิกโครงการเขตอุตสาหกรรมจังหวัดตรังแห่งนี้ไปยังหน่วยงานต่างๆ ที่มีส่วนในการร่วมรับผิด-ชอบ ตั้งแต่ระดับท้องถิ่น จังหวัด ไปจนถึงนายกรัฐมนตรี แต่ยังไม่เคยมีคำตอบใดๆ จากส่วนราชการเลย

ไม่เป็นไร... 1 ปีที่ผ่านแล้ว ไม่ได้ทำให้พวกเขาย่อท้อหรือยอมแพ้แต่อย่างใด กลับได้สะสมการรับรู้ การรวมคน ขยาย ‘แนวร่วม’ ไปเป็น ‘คณะทำงานเฉพาะกิจลุ่มน้ำปะเหลียน’ ที่รวมตัวขึ้นมาจากตัวแทนของพี่น้ององค์กรชุมชนลุ่มน้ำปะเหลียน จากพื้นที่ต้นน้ำไปจนถึงปลายน้ำรวม 15 องค์กรชุมชนใน 4 อำเภอ คือ อำเภอย่านตาขาว ปะเหลียน หาดสำราญ และกันตัง จนปัจจุบันมีเครือข่ายกลุ่มองค์กรชุมชนเป็นพันธมิตรทั่วทั้งภาคใต้ เพื่อร่วมกันสร้างจิตสำนึกให้ตระหนักในสิทธิของชุมชน และสร้างความเชื่อมั่นว่าจะยืนหยัดในเจตนาเดิมที่จะคัดค้านโครงการจัดตั้งนิคมอุตสาหกรรมอย่างไม่เปลี่ยนแปลง...

ผมขับรถออกมาจากที่นั่นหลังสองทุ่มแล้ว สองข้างทางของถนนดินแดงสายนั้นมืดมาก แต่พอเปิดกระจกมองออกไปข้างนอก ลมงานเหลิมฯสดชื่นพรูเข้ามาทางหน้าต่าง เบื้องบนนั้นเล่าหมู่ดาวก็พราวแสงเหนือ ‘ผืนดินของคนทุ่งค่าย’ สวยงามเหลือเกิน... 

 (บทบรรณาธิการ นสพ.คนตรัง ปีที่ 2 ฉบับที่ 45 วันที่ 1-15 ธ.ค. 2550)