ความรู้สึกของคนที่อยู่ตรงปลายสะพาน

                “พี่ยังจะหวังอยู่อีกหรือ” ใครคนหนึ่งถามขึ้นมาเบาๆ จากอีกปลายสายของโทรศัพท์ซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก “อย่าถามแบบนั้นอีกนะ...” เขาตอบกลับไปอย่างพยายามที่จะไม่ให้มีเสียงดังหรือมิให้เธอรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่เริ่มจะขุ่นขึ้นมาในทันที

                ค่อนดึกของคืนหนึ่งเมื่อหลายเดือนก่อน... เป็นห้วงเวลาที่เขาและเธอเพิ่งจะกลับมาจากต่างจังหวัดด้วยกันใหม่ๆ หลังจากที่แยกย้ายกันกลับบ้านของใครก็ของคนนั้นได้สักพัก เธอก็โทรศัพท์มาหา เพื่อจะถามว่า อาบน้ำหรือยัง เหนื่อยไหม ในระหว่างการเดินทางของบทสนทนา เขาจำไม่ได้ว่าได้พูดหยอกล้อถึงสิ่งใด เธอจึงถามกลับไปด้วยประโยคเช่นนั้น

                จริงอยู่ แม้จะรู้ดีว่าเธอไม่ได้คาดคั้นหรือต้องการคำตอบอย่างจริงจังอะไรหรอก แต่ตามประสาของคนที่เสมือนจะถูกปฏิเสธมาตลอดเวลา ถ้อยวาจาเพียงน้อยนิดก็พลันสะกิดร่องรอยที่เข้าใจว่าลบเลือนไปนานแล้วให้กระตุกเร้าขึ้นมาอีกบนพื้นที่ของหัวใจอันบอบบาง...

                ตั้งแต่เริ่มต้นออกเดินทางเพื่อจะกลับบ้านเมื่อตอนใกล้ค่ำแล้ว ที่ฝนโปรยปรายลงมากระทบกระจกหน้ารถอยู่ไม่ขาดเม็ด พอเริ่มมืดก็ดูเหมือนจะยิ่งขับยากขึ้น เขาจึงต้องเพ่งสายตาไปข้างหน้าอย่างระมัดระวังจนรู้สึกเกร็งเป็นครั้งคราว แม้รถคันงามของเธอจะใหม่ และพร้อมที่จะเดินทางไปไหนมาไหนก็ได้ แต่ฝนตกตอนหัวค่ำเช่นนี้มิใช่หรือที่ปราบเซียนมาเสียนักต่อนักแล้ว

                ทุกขณะที่มือจับอยู่กับพวงมาลัย เขาไม่ได้คิดถึงความรู้สึกอื่นใดกับเธออีก นอกเสียจากว่าเพื่อน้อง... ใช่ เพื่อน้องที่เขารักมากที่สุดคนหนึ่ง เพราะหลังจากที่รู้ตั้งแต่เมื่อปีก่อนนั้นแล้วว่าไม่ใช่ และเป็นไปไม่ได้ เขาก็เข้าใจ และไม่เคยเรียกร้องสิ่งใดอีกเลย นอกจากความตั้งใจดีๆ ที่ว่า มีอะไรให้ช่วยเหลือเมื่อไหร่ ก็บอกมา...

                ย้อนกลับไปถึงตอนเช้าของวันเดียวกัน หลังจากจัดการกับอาหารมื้อแรกเสร็จเรียบร้อยแล้ว กว่าจะถึงเวลาประชุมก็อีกตั้งหนึ่งชั่วโมง เขาจึงชวนเธอลงไปเดินเล่นที่ริมทะเล ทางเดินที่ปูลาดด้วยแผ่นอิฐเล็กๆ แคบแต่ยาวจากตัวอาคารซึ่งอยู่บนที่สูง ค่อยๆ ลดระดับแล้วลัดเลาะริมป่า เลียบพุ่มไม้ใบหนามุ่งหน้าไปยังสะพานที่ยื่นออกไปสู่ทะเล

                ที่นั่นทั้งสองคนผลัดกันถ่ายภาพเป็นครั้งแรก เพราะก่อนหน้านี้เธอไม่เคยแม้แต่จะอนุญาตให้หันกล้องเข้าไปใกล้ๆ แม้แต่ครั้งเดียว ท่ามกลางความสวยใสของแดดก่อนสาย ทะเลสีครามตัดกับสะพานสีขาว จึงมีหลายภาพที่ได้นั่งดูกันในระหว่างที่รอเวลาจะเปิดประชุม

                “คนที่ปลายสะพาน...” จู่ๆ เธอก็พูดขึ้นมาเมื่อเห็นภาพๆ หนึ่งที่เธอเป็นผู้ถือกล้อง ช่วงที่เขานั่งอยู่ตรงปลายสุดของสะพานไกลๆ นั้น เขาอึ้ง ก่อนจะเงยขึ้นมองใบหน้าที่เข้ามาอยู่ใกล้แค่คืบ เพราะนานๆ จะได้ยินถ้อยคำเช่นนี้จากเธอสักครั้งหนึ่ง...

                ขณะที่มองผ่านละอองฝอยของฝนที่ยังหล่นกระทบอย่างไม่หยุดระยะ บางช่วงขณะที่เอาจริงเอาจังกับการปฏิบัติหน้าที่ขับรถให้อยู่นั้น อีกบางความรู้สึกของเขายังคงหยุดอยู่ที่สะพานริมทะเล เสียง ‘คนที่ปลายสะพาน...’ คล้ายจะยังกังวานเบาๆ อยู่ใกล้หู จริงอยู่ เขาเชื่อว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะบอกความหมายอะไร นอกจากจะค้นพบคำๆ หนึ่ง ในวินาทีหนึ่งของตอนเช้า แต่พอคิดหาเรื่องราวเล่นๆ ก็พลันได้คำตอบที่มากกว่านั้น

                  ‘คนที่ปลายสะพาน...’ อาจจะหมายถึง คนที่อยู่ไกล คนที่ยังไปไม่ถึง คนที่ไม่อยากเดินไปหา คนที่ไม่รู้จะกลับมาหรือกำลังรอเรือเพื่อจะจากไป คนที่พูดเบาๆ ก็ไม่ได้ยินแต่จะตะโกนดังๆ ก็เกรงว่าคนอื่นจะรับรู้ คนบ้า... หรือคนอะไรๆ อีกมากมายที่แล่นสวนกระจกหน้ารถเข้ามาสู่ความคิดของเขา แต่ระยะทางยิ่งยาวไกลออกไป เขายิ่งมั่นใจว่า...

เธอไม่เคยเห็น ‘คนที่ปลายสะพาน...’ คนนั้นจริงๆ หรอก

(ตีพิมพ์ ใน นสพ.รักษ์ตรัง ฉบับวันที่ 1-15 กรกฎาคม 2550)