ลางสังหรณ์... ที่ไม่เคยเชื่อ ไม่อยากให้เป็นจริง แต่...

ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยเชื่อในเรื่องของลางสังหรณ์ หรืออาจจะพูดอีกอย่างหนึ่งได้ว่า ไม่เคยมี และไม่เคยรู้สึกถึงความลี้ลับใดๆ เช่นนี้มาก่อนเลย แต่ต่อนี้ไปผมอาจจะต้องเปลี่ยนแปลงความคิดและความเชื่อไปเป็นอีกแบบหนึ่ง...

นานมาแล้ว ผมเคยเขียนถึง ‘นอง’ ไว้ในบันทึก ‘ประท้วงปัตตานี : ความทรงจำที่เริ่มจะลางเลือน’ นั่นเป็นวันเวลาของเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2525 ที่เราเรียนจบมาแล้ว 3-4 ปี และผมได้เริ่มเขียนบันทึกเพื่อจะบอกเล่าแก่นักศึกษารุ่นน้องถึงเรื่องราวการประท้วงของชาวปัตตานีและจังหวัดใกล้เคียง ที่เกิดขึ้นตั้งแต่เดือนธันวาคม ปลายปี 2518 อย่างยืดเยื้อยาวนาน จนข้ามเดือนข้ามปีไปสิ้นสุดเอาในเดือนมกราคม พ.ศ.2519 

ในห้วงเวลานั้น ท่ามกลางความเป็นไปของเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นมากมาย คืนหนึ่งที่เพิ่งกลับมาจากเดินเท้าไปสู่ชนบทแบบค่ำไหนนอนนั่นเพื่อพบปะเยี่ยมเยือนชาวบ้าน ผมไปนอนที่ห้องพักของ ‘นอง’

ในบันทึกฯ ฉบับนั้นผมเขียนถึงเขาไว้เพียงไม่กี่บรรทัด แต่ทำให้ต้องระลึกถึงอยู่เสมอแม้เวลาจะผ่านไปนานแสนนาน

“... กลับหอ ห้องเราเพื่อนๆ นอนกันเต็มอยู่แล้ว จึงพาเพื่อนจากหาดใหญ่ นพ ล่าม ไปนอนห้องนอง (38) หลายคน... ตี 2 แล้วยังนอนไม่หลับ... แต่สุดท้ายก็หลับไปจนได้...” ในวงเล็บมีเลข 38 ที่ผู้อ่านจะต้องพลิกไปดูคำอธิบายท้ายเล่ม ซึ่งผมเขียนไว้ว่า หมายถึง “ทำนอง บุญสัก เพื่อนสนิท”

ตั้งแต่เรียนจบมาเกือบจะ 30 ปี จำได้ว่า ผมไม่ได้พบกับ ‘นอง’ อีกเลย จนมาเจอะเจอกันในงานบำเพ็ญบุญกุศลศพของ ‘ต๋อย-ชัยเลิศ กิจประเสริฐ’ เพื่อนร่วมรุ่น ที่ปัตตานีเมื่อปีที่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงการติดต่อหรือพูดคุยกันทางโทรศัพท์ ที่ไม่เคยมีแม้แต่ครั้งเดียว แต่... เมื่อเดือนที่ผ่านมา ‘นอง’ โทรฯหาผม...

ผมไม่รู้วินาทีนั้น ‘นอง’ คิดอะไร แต่ผมดีใจที่เพื่อนโทรฯมา เราพูดคุยกันครู่หนึ่ง ต่างเล่าสารทุกข์สุขดิบสู่กันฟัง ช่วงหนึ่งของการสนทนา ผมถามว่า สถานการณ์ใกล้ตัวเป็นอย่างไรบ้าง ‘นอง’ บอกว่า “ไม่เป็นไร แถวๆ นั้นกูมีลูกศิษย์เยอะ” แต่พลันที่วางสายลง ผมเริ่มไม่สบายใจ และรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ อยู่แทบจะตลอดเวลา แต่ไม่รู้จะบอกใคร...

จนได้เวลาสัก 2 ทุ่มเศษๆ ของคืนวันศุกร์ที่ผ่านมา ‘ขาว-โฆสิต ต้องวัฒนา’ เพื่อนร่วมรุ่นอีกคนหนึ่ง ก็โทรศัพท์มาแจ้งข่าวร้าย ผมรู้สึกใจหายวาบ... วินาทีนั้น ผมหวนคิดไปถึงลางสังหรณ์และคำบอกเล่าของ ‘นอง’ ที่บอกว่า “ไม่เป็นไร แถวๆ นั้นกูมีลูกศิษย์เยอะ” ก่อนจะนิ่งเงียบไปเป็นนาน...

ผม และเพื่อนๆ ร่วมรุ่นอีกจำนวนมากที่ไม่มีโอกาสได้เขียนถึง หรือไม่ได้เดินทางไปเคารพศพในห้วงเวลาที่ไม่อยากให้มาถึงเช่นนี้ มีความรู้สึกอาลัย และเสียใจอย่างที่สุดกับการจากไปก่อนกาลเวลา ของ ‘ทำนอง บุญสัก เพื่อนสนิท’ ขอให้กำลังใจกับผู้อยู่ข้างหลัง บุตร ภรรยา จงมีความเข้มแข็ง และแปรเปลี่ยนความโศกเศร้าครั้งนี้ให้เป็นพลัง เพื่อจะได้สืบสร้างความตั้งใจดีๆ ของ ‘นอง’ ต่อไป

วานิช สุนทรนนท์

                                                            ในนามของเพื่อนๆ ม.อ.ปัตตานี รุ่น 8

หมายเหตุ : บทความชิ้นนี้เขียนเพื่อไว้อาลัย นายนอง บุญสัก ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านสะนอ อำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี เพื่อนร่วมรุ่น คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี ที่ถูกผู้ก่อการร้ายลอบยิงจนเสียชีวิต เมื่อวันศุกร์ที่ 24 สิงหาคม 2550 ขณะขับรถไปรับภรรยาที่สอนอยู่อีกโรงเรียนหนึ่ง

(ตีพิมพ์ นสพ.รักษ์ตรัง ฉบับวันที่ 1-15 กันยายน 2550)