• วานิชสุนทรนนท์
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : kontrang49@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-12-06
  • จำนวนเรื่อง : 203
  • จำนวนผู้ชม : 23544
  • จำนวนผู้โหวต : 100
  • ส่ง msg :
วานิช สุนทรนนท์ นสพ.ฅนตรัง
ความเรียง บทความขนาดสั้น บทกวี
Permalink : http://www.oknation.net/blog/kontrang49
วันพุธ ที่ 30 มกราคม 2551
สำหรับบางชีวิต รถไฟก็เป็นเหตุให้พบและพลัดพรากได้เสมอ (ตอน 3)
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 212 , 19:53:13 น.  
พิมพ์หน้านี้

สำหรับบางชีวิต รถไฟก็เป็นเหตุให้พบและพลัดพรากได้เสมอ  (ตอน 3)              ผมลืมตาตื่นขึ้นมาเป็นเวลาสักตีห้าครึ่งแล้ว พอคิดทบทวนพร้อมรับรู้ถึงอาการสั่นๆ ของที่นอน และเสียงดังกุงกังๆ มาจากข้างล่าง สักแป๊บหนึ่งก็นึกได้ว่ายังอยู่บนรถด่วนสายตรัง-กรุงเทพฯ จึงค่อยๆ ลุกขึ้นมานั่งบิดขี้เกียจเท่าที่จะทำได้ในที่คับแคบนั้น ไม่นานก็ปีนลงมาจากเตียงชั้นบนอย่างเงียบกริบ กลัวคนแปลกหน้าที่มานอนในห้องเดียวกันจะตกใจ จา....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 27 มกราคม 2551
สำหรับบางชีวิต รถไฟก็เป็นเหตุให้พบและพลัดพรากได้เสมอ (ตอน 2)
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 226 , 16:55:25 น.  
พิมพ์หน้านี้

สำหรับบางชีวิต รถไฟก็เป็นเหตุให้พบและพลัดพรากได้เสมอ     (ตอน 2)                ความรู้สึกของผมยังคงอยู่ที่สถานีชุมทางทุ่งสง ในเวลาประมาณหนึ่งทุ่มของการเดินทาง...                มองจากบนรถด่วนสายตรัง-กรุงเทพฯที่เข้าจอดเทียบชานชาลาที่หนึ่ง เพื่อรับส่งผู้โดยสาร เติมน้ำ พักเครื่อง หรืออะไรก็แล้วแต่ ผมเห็นผู้คนนอกหน้าต่าง นั่ง เดิน นอนเล่น กินอาหารกล่องอยู่ตรงม้านั่งที่วางติดขอบรั้วเหล็กดัดสูงกว่าสองเมตร....

อ่านต่อ

สำหรับบางชีวิต รถไฟก็เป็นเหตุให้พบและพลัดพรากได้เสมอ (ตอน 1)
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 818 , 16:36:27 น.  
พิมพ์หน้านี้

สำหรับบางชีวิต รถไฟก็เป็นเหตุให้พบและพลัดพรากได้เสมอ (ตอน 1)                         เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ผมเพิ่งไปกรุงเทพฯมาครับ...                        พอลงจากรถแท๊กซี่ที่หน้าสถานีรถไฟตรัง ผมก็หอบหิ้วกระเป๋าเข้าไปนั่งอยู่ในร้านกาแฟซีบรีส ตรงหัวมุมถนนที่จะไปยังตลาดท่ากลาง นั่งอยู่พักใหญ่ๆ ก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่า ลืมหนังสือสองสามเล่มที่เตรียมมาอ่านบนรถไฟไว้ที่บ้านเสียแล้ว                        นั่นแห....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 19 มกราคม 2551
หลังฝนตก ท้องฟ้าที่นั่นมีนกอีแอ่นบินร่อนอยู่ด้วยไหม...
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 185 , 11:27:48 น.  
พิมพ์หน้านี้

หลังฝนตก ท้องฟ้าที่นั่นมีนกอีแอ่นบินร่อนอยู่ด้วยไหม...๑.  หญิงสาว...                         เย็นแล้ว... ฝนเพิ่งซาเม็ดก่อนที่ผมจะเข้าบ้านได้ไม่นานนัก บนถนนด้านหน้าจึงมีน้ำขังเป็นแอ่งเล็กๆ อยู่แผ่กว้าง นอกจากนั้นดูคล้ายจะครึ้มดำเปียกแฉะไปหมด ไผ่นอกรั้วก็โน้มลำที่หนักด้วยอุ้มน้ำลงมาเกือบแตะกับขอบกำแพง                        แสงก่อนสุดท้ายของวันดูอ่อนล้าโรยแรงพิกล ต่างกับวันอื่นๆ ก่อนนี้ที่กำลังจะย่างเข....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 17 มกราคม 2551
หรือวันนี้... ไม่มีคนรักคลองปะเหลียนหลงเหลืออยู่อีกเลย...
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 232 , 13:50:06 น.  
พิมพ์หน้านี้

หรือวันนี้... ไม่มีคนรักคลองปะเหลียนหลงเหลืออยู่อีกเลย...               2-3 ปีมานี้ นานๆ สักครั้งที่ผมจะขี่รถเครื่องเวียนตลาด ทั้งๆ ที่กว่า 20 ปีก่อนหน้า ผมทำอย่างนั้นมาตลอด ทั้งกลางวัน หรือบางทีก็รวมกลางคืนเข้าไปด้วยเป็นครึ่งๆ คืน กับภารกิจที่เรียกให้สวยงามได้ว่าเพื่อคนอื่นในรูปแบบของการเมือง             แต่หลังจากวางมือบอกเลิกกับการเมืองแล้ว ผมแทบจะไม่ได้ทำอย่างนั้นอีกเลย ทุกวันนี้ ตื่นเช้ามาก็เข้า....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 12 มกราคม 2551
ห้วงเวลาของการผลัดเปลี่ยนฤดูกาล
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 216 , 17:02:05 น.  
พิมพ์หน้านี้

ห้วงเวลาของการผลัดเปลี่ยนฤดูกาลพอผ่านกลางเดือนมีนาได้ไม่กี่วัน ฝนก็ตกลงมา…บ่ายวันนี้ ผมไม่รู้ว่าเป็นฝนปลายมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ ที่พัดผ่านอ่าวไทย ข้ามผืนดินของนครศรีธรรมราช พัทลุง และเทือกเขาพับผ้า มาถึงหน้าบ้าน หรือจะเป็นต้นฝนที่หอบไอน้ำข้ามฟ้าขึ้นมาจากทะเลอันดามันเมื่อวานสินะ ที่ฝนเทลงมาเป็นครั้งแรกหลังจากที่ปล่อยให้โลกแถวนี้แล้งและแห้งผากมาหลายวัน ฝนสาดเข้ามาทางหน้าต่างที่ลืมปิดอยู่ทิศตะวันออก พ....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 11 มกราคม 2551
คิดคำนึงในเช้าที่ต้องตื่นก่อนเวลา
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 217 , 16:08:17 น.  
พิมพ์หน้านี้

คิดคำนึงในเช้าที่ต้องตื่นก่อนเวลา              ตอนแรก ผมไม่รู้ว่าจะเป็นเวลาสักกี่โมงกี่ยามแล้ว ที่ต้องตกใจตื่นขึ้นมาเพราะเสียงของฝนหนักและลมแรง นอกหน้าต่างห้องนอนขณะนั้น มองเห็นสายฝนเม็ดหนาที่ตกต้องไฟแสงจันทร์จนขาวโพลน ลมพัดโหมต้นมะม่วงเบาหน้าบ้านจนลู่เอนไปมาคล้ายจะโค่นลงเสียให้ได้ ละอองฝนบางส่วนซัดสาดผ่านมุ้งลวดบางๆ เข้ามาจนเกือบจะถึงปลายเท้า นั่นแหละจึงจำต้องลุกขึ้นไปหุบบานหน้าต่างให้แคบลง         ....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 9 มกราคม 2551
การถูกแทรกแซง..... ก็เหมือนถูกผีเข้า
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 788 , 10:23:23 น.  
พิมพ์หน้านี้

การถูกแทรกแซง..... ก็เหมือนถูกผีเข้า                 ผมจำได้ว่า เมื่อหลายปีก่อนตอนยังอยู่บ้านหลังเก่าที่เดียวกับแม่และพี่ๆ น้องๆ อีกหลายคน สมัยนั้น น้องสาวคนเดียวของผม ‘ไม่ค่อยสบาย’ ต้องกินยาอยู่เป็นประจำ เธออาจจะมีอาการไปตามประสาคนป่วยทางใจบ้างเป็นบางครั้งคราว แต่ส่วนใหญ่พอกินยาเธอก็นอนหรืออยู่ได้โดยไม่เป็นภาระกับใครๆ                 มีอยู่คืนหนึ่งดึกมากแล้ว จู่ ๆ ก็มีเหตุประหลาดเกิดขึ้น น้องสาวหวีด....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 6 มกราคม 2551
ห้วงเวลาที่ฝนสั่งฟ้า เราน่าจะกุมมือแล้วเดินไปด้วยกัน...
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 225 , 14:13:02 น.  
พิมพ์หน้านี้

ห้วงเวลาที่ฝนสั่งฟ้า เราน่าจะกุมมือแล้วเดินไปด้วยกัน...               กลางเดือนตุลาคม... แม้ควรจะเป็นห้วงเวลาของ ‘ปลายฝน ต้นหนาว’ แต่ฝนยังลงแรงอย่างไม่ลืมหูลืมตา เหมือนจะหลงลืมไปแล้วว่า ถึงเวลาของฤดูกาลอื่นบ้าง                 บ่ายขณะของวันศุกร์ที่ผ่านมา ผมขับรถไปจอดตรงบริเวณหน้าสถานีรถไฟเหมือนที่เคยปฏิบัติเป็นประจำตลอด ๒-๓ ปีมานี้ พอลงจากรถก็แหงนไปมองท้องฟ้าทิศตะวันออก แปลกใจที่เมฆครึ้มดำทะมึนขึ้นมา....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 4 มกราคม 2551
นกบินได้เพราะลมใต้ปีก ฉันใด...
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 229 , 12:32:01 น.  
พิมพ์หน้านี้

นกบินได้เพราะลมใต้ปีก ฉันใด...                เช้าแล้ว...                             พลันที่รู้สึกตัวลืมตาตื่นขึ้นมาก็ระลึกได้ว่า ยังนอนอยู่คนเดียวเหมือนกับทุกๆ คืน ทุกๆ วัน มีแต่สถานที่เท่านั้นที่เปลี่ยนไป ผมนิ่งนึกทบทวนอยู่เพียงครู่ จึงค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง จากนั้นไม่นานก็เดินลงจากเตียงที่สูงกว่าที่บ้านสักหนึ่งเท่าตัว ย่างเท้าไปเพียง 4-5 ก้าวก็ถึงกระจกบานใหญ่ที่ไม่ได้ปิดม่านมาสองคืนแล้ว สุ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 3 มกราคม 2551
ขอให้ดอกปีบสีขาวหน้าบ้านเธอบานสะพรั่งตลอดไป...
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 263 , 13:46:37 น.  
พิมพ์หน้านี้

ขอให้ดอกปีบสีขาวหน้าบ้านเธอบานสะพรั่งตลอดไป... ๑.  หญิงสาว...                        ผ่านปีใหม่มาได้ ๒-๓ วันแล้ว แต่ผมยังต้องหายใจอยู่ตามลำพังเหมือนเดิม... เหมือนหลายๆ เดือน และหลายๆ ปีที่ผ่านมา...                        พูดไปแล้ว เริ่มต้นอย่างนี้คล้ายจะผิดหวังกับการหมุนเวียนเปลี่ยนกาละมาเป็นศักราชใหม่ ซึ่งความจริงไม่ใช่ และไม่ได้วาดหวังว่า จะมีใครเข้ามาอยู่ใกล้ๆ อีก                        เมื่อวานสิ....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 1 มกราคม 2551
ต่างกันที่ ขนาดของหัวใจ....
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 243 , 13:04:38 น.  
พิมพ์หน้านี้

ต่างกันที่ ขนาดของหัวใจ....                 เมื่อวันที่ 21-22 มกราคมที่ผ่านมา ผมและเพื่อน ๆ กลุ่มหนึ่งได้เดินทางไปเที่ยว ‘ภูผาหมอก’ ซึ่งเป็นสถานที่สูงสุดบนยอดภูเขาแห่งหนึ่งในเทือกเขาบรรทัด ตั้งอยู่ที่รอยต่อระหว่างเขตหมู่ 8 ตำบลนาชุมเห็ด อำเภอย่านตาขาว กับ เขตอำเภอกงหรา จังหวัดพัทลุง                 วันนั้น เรานัดพบกันตั้งแต่ 6 โมงเช้า ที่ ‘ร้านเยื้องโอชา’ บริเวณสามแยกไฟแดงในตลาดย่านตาขาว ซึ่งเป็นร้าน....

อ่านต่อ


/1