คำนำ ‘ความรู้สึกของคนที่อยู่ตรงปลายสะพาน’

บนโต๊ะทำงานของผมไม่เคยที่จะไม่รก... และไม่รู้เหมือนกันว่าจะแก้ปัญหานี้ได้อย่างไร

ผมเคยเห็นภาพโต๊ะของบางคนในหนังโฆษณา แทบจะไม่มีอะไรวางอยู่เลย นอกจากปากกาที่นิ่งอยู่ในที่เสียบ กระดาษเพียงไม่กี่แผ่น และแก้วกาแฟสีแดงที่มีไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นมา ชวนจะตกเป็นทาสของกาแฟยี่ห้อนั้นเสียให้ได้

โต๊ะทำงานของผม ถูกแล้วครับ... เป็นทั้งโต๊ะกินข้าว กินขนม น้ำเต้าหู้ เป็นทั้งโต๊ะเขียนหนังสือ โต๊ะอ่านหนังสือ จึงไม่แปลกที่จะเต็มไปด้วยหนังสือพิมพ์อ่านแล้วของเมื่อวาน วานซืน หรือของเดือนที่แล้ว และของใหม่ที่เพิ่งซื้อมาเมื่อตอนเย็น หนังสือพ็อกเก็ตบุคเล่มล่าสุดของอาจารย์ธีรยุทธ บุญมี กระดาษใช้แล้วที่ถูกขยำเป็นก้อนรอการชู้ทโด่งไป(ไม่)ลงถัง

กระดาษขาวที่ยังไม่มีรอยขีดข่วน กระดาษที่เขียนทุกสิ่งทุกอย่างที่นึกได้ในแต่ละวินาทีเพื่อจะนำมาเขียนบทความ แต่ก็ยังไม่ได้เขียน และน่าจะหรืออาจจะไม่ได้เขียน ปากกา ดินสอ ยางลบ คลิป เข็มเย็บกระดาษ กาว กระเป๋าตังค์ กระป๋องเล็กๆ สำหรับใส่กุญแจรถ กุญแจบ้าน ขวดน้ำสำหรับคนเคยเป็นนิ่วได้ดื่มบ่อยๆ ถุงยาแก้เคล็ดตรงหัวไหล่ด้านขวาที่เป็นมาสามหรือสี่ดือนเข้านี่แล้ว ยาหม่องไว้ทาตอนถูกมดกัด

ยังไม่หมด... ยังมีกล้องถ่ายรูปตัวใหม่ที่ยังไม่หายเห่อ โทรศัพท์มือถือสองเครื่อง เออ... ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องเป็นสองเครื่อง คอมพิวเตอร์โน้ตบุคที่มีแมงอะไรไม่รู้ตัวขาวๆ เล็กๆ คลานออกมาเล่นอยู่บนจอ ทุกครั้งที่เปิดฝาพอเจอแสงสว่างต่างก็รีบวิ่งจู๊ดเข้าไปซ่อนในหลืบขอบรอบๆ จอ ตัวไหนมัวแต่งุ่มง่ามก็จะถูกผมใช้เล็บบี้จนเสียชีวิตติดจออยู่ตรงนั้น จึงไม่ต้องถามถึงว่าคอมฯของผมจะใช้ทำอะไร และสกปรกขนาดไหน

ยังมีอีก... ปฏิทินตั้งโต๊ะที่น้องสาวคนสวยและน่ารักของธนาคารกรุงไทยให้มาตั้งแต่ปลายปี ด้านขวามือเล่มหนานั้นเป็นพจนานุกรม ฉบับ มติชน รีโมตคอนโทรลของโทรทัศน์-ของเครื่องรับสัญญาณดาวเทียม ASTV-รีโมตอันเก่าคร่ำ (ที่เสียแล้ว-เคาะกับขอบโต๊ะแรงๆ อย่างไรก็ไม่ฟื้น) ของเครื่องเสียง กระดาษทิชชู่ที่เหลืออยู่ไม่ถึงครึ่งม้วน และอีกมากมายก่ายกองถ้าผมจะรื้อสรรพสิ่งเท่าที่แลเห็นอยู่แล้วนี้ออกไป

อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่เห็นก่อนสิ่งอื่นๆ แต่ผมอยากจะบอกเป็นลำดับสุดท้าย นั่นคือ กอง ส.ค.ส.เกือบครึ่งร้อยที่วางอยู่ด้านซ้ายมือของโต๊ะรกๆ ตัวนี้ เปล่า... อย่าเพิ่งเข้าใจผิดคิดว่ามีคนระลึกถึง อยากส่งความสุข ความรัก และปรารถนาดีมาให้ผมมากถึงขนาดนั้น ไม่ใช่เลยครับ เพราะ ส.ค.ส.ทั้งหมดเป็น ส.ค.ส.บริสุทธิ์ที่ยังไม่มีการเขียนถึงใครใดๆ ทั้งสิ้น ส่วนหนึ่งเป็น ส.ค.ส.ใหม่ที่เพิ่งได้จากน้องที่ห้องประชาสัมพันธ์บอกขายมา อีกส่วนหนึ่งเป็น ส.ค.ส.ชุดรูปช้าง ของมูลนิธิเพื่อนช้างที่ผมซื้อมาตั้งแต่เมื่อสองปีก่อน ขอย้ำ... ตั้งแต่เมื่อสองปีก่อน แต่ยังไม่ได้เขียนส่งให้ใครๆ เลยสักใบ สองปีแล้วที่พอนึกจะเขียนก็หยิบออกมา แต่ดันนึกไม่ออกว่าจะเขียนถึงใครดี...

ผมว่า... ‘ส.ค.ส.’ จะเป็นคำย่อที่ค่อนข้างจะอาภัพที่สุดในบรรดาคำย่อทั้งหมดของภาษาไทย เพราะคำย่ออื่นๆ ยังมีโอกาสที่จะมีการเรียกขานคำเต็ม แต่เจ้า ‘ส.ค.ส.’ ยากนักที่จะมีคนเรียกเต็มยศว่า ‘ส่งความสุข’ และยิ่งยากแค้นแสนเข็ญที่คนแทบไม่มีความสุขหลงเหลือจะอาศัยกระดาษแผ่นบางๆ เหล่านี้เป็นสื่อไปถึงใครๆ ได้...

อ้อ... ลืมบอกไปว่า นอกเหนือจากหลายสิ่งหลายอย่างที่สาธยายไปแล้ว บนโต๊ะที่รกเป็นเอกลักษณ์ตัวนี้ ยังมีฉบับร่างที่มองอย่างไรก็ไม่คล้ายสักนิดว่าจะเป็นคำนำ ‘ความรู้สึกของคนที่อยู่ตรงปลายสะพาน’ ชิ้นนี้วางอยู่ด้วย แต่เมื่อไหนๆ ก็หลงทางมาถึงตรงนี้แล้ว จะไม่ลองค้นหา ‘ความรู้สึกฯ’ ของผมดูสักหน่อยหรือครับ... อิ อิ อิ

 วานิช สุนทรนนท์ ก่อนดึกของคืนที่ ๖ มกราคม ๒๕๕๑