ตรังเยือนแม่น้ำแคว-แลเมืองนครราชสีมา ตอนที่ ๑

(๑.)         ผมไม่แน่ใจว่าจะเกิดจากการถือเคล็ดหรือไม่ อย่างไร ทางสมาคมฯ จึงได้กำหนดวันเริ่มเดินทางเพื่อไปโรดโชว์ภาคกลาง-ภาคีสาน ประจำปีนี้ ในวันเดียวกับวันครบรอบ ๑ ปี ของการรัฐประหาร คือวันที่ ๑๙ กันยายน ๒๕๕๐

               เวลาสัก ๕ โมงเย็นเศษๆ ที่เห็นคนในคณะเดินทางเริ่มทยอยกันมา แม้จะเป็นเวลาที่ใกล้กำหนดรถด่วนสายตรัง-กรุงเทพฯ จะเคลื่อน แต่หน้าสถานีวันนี้ไม่พลุกพล่านเหมือนกับทุกๆ วัน ขณะรถปรับอากาศสองชั้นที่ตกแต่งด้านนอกด้วยภาพวาดบรรยากาศใต้ท้องทะเลออกโทนสีฟ้าอ่อนๆ ของ ‘สมพร เล่าส้ม’ เข้ามาจอดรออยู่ก่อนนั้นนานแล้ว

               พอหอนาฬิกาที่มองเห็นอยู่ไกลๆ บอกเวลาอีกสัก ๕ นาที จะ ๖ โมง รถคันงามกับกว่า ๔๐ ชีวิตก็เริ่มแล่นออกจากหน้าสถานีรถไฟ มุ่งสู่เป้าหมาย เมืองแห่งแม่น้ำแคว คือ กาญจนบุรี และ เมืองโคราชชาติพัฒนา อุย...ย.. (เอาใหม่ๆ ถอยกลับมาก่อน..) เมืองโคราชของคุณย่าโม หรือ นครราชสีมา    

              พลันที่รถเริ่มแล่นได้เพียงไม่กี่อึดใจ นายกวิชัย (นายวิชัย รัตตมณี นายกสมาคมธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดตรัง) ซึ่งนั่งอยู่แถวหน้าสุดกับศรีภรรยาก็คว้าหัวชัวร์ (ไมโครโฟน) ขึ้นมาจัดการแนะนำ ทักทายเพื่อนๆ น้องๆ ร่วมคณะในทันที

              จากนั้น กำนันพรศักดิ์ เกลี้ยงช่วย อุปนายกสมาคมฯ ก็รับหน้าที่สร้างบรรยากาศอันครึกครื้น รื่นเริง ให้กับทุกคนในคณะได้อมยิ้มไปตามๆ กัน

              สักทุ่มครึ่ง พอได้เวลาที่เริ่มจะคิดถึงอาหารมื้อเย็น รถก็แวะเข้าจอดให้ได้อิ่มอย่างเอร็ดอร่อยกันที่ร้านอาหารวังกุ้ง สถานที่ที่ใครเคยเดินทางด้วยรถทัวร์บ่อยๆ จะรู้จักดี ไม่นานก็เริ่มเดินทางต่อ กำนันฯ จัดรายการผ่านไมค์ต่อไปอีกพักใหญ่ด้วยการโยนลูกกันไปมากับผู้ที่อยู่ชั้นล่าง “เมื่อกี้ตอนกินข้าว คุณจรัญโทรมาบอกว่า ให้รอด้วย ขับรถมาจะถึงแล้ว...” 

  หมายถึง คุณจรัญ ชื่นในธรรม อดีตหัวหน้าศูนย์ประสานงานการท่องเที่ยวจังหวัดตรัง ขณะนี้ทำหน้าที่เป็น ผู้ช่วยผู้อำนวยการการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย ประจำกรุงปักกิ่ง เรื่องโทรศัพท์น่ะจริงครับ แต่เรื่องขับรถมานั้น ‘พี่จื้อ’ เขาพูดเล่น

 รถแล่นต่อไปอีกสักพัก ไม่ถึงกับดึกนัก แต่ไฟสว่างในรถก็เริ่มมืดลงๆ หลายคนค่อยๆ เงียบเสียง เมื่อหันไปมองรอบๆ จึงพบว่าต่างหลับไหลกันไปในท่าทางต่างๆ นานา ด้านหน้าที่ผมนั่งเหลือเพียงภาพและเสียงเพลงบันทึกการแสดงสดของนักร้อง นักดนตรี วง ‘มาลีฮวนน่า’ ที่ส่งเสียงออกมาเพียงเบาๆ อย่างรู้กาละของพนักงานควบคุมประจำรถ

ผมเป็นคนที่หลับยากมาตั้งแต่ไหนแต่ไร จึงได้แต่นั่งมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง คิดโน่น รู้สึกนี่ไปสารพัด ด้านซ้ายมือที่ผมนั่ง จันทร์ข้างขึ้นแล่นตามรถของคนท่องเที่ยวมาตลอดทาง ขณะเดียวกันก็ค่อยๆ หย่อนดวงต่ำลงไปพร้อมๆ กับดาวซึ่งสุกสว่างอยู่ใกล้ๆ จนหมดแรงลับหายไปกับเส้นทางตั้งแต่ตอนไหน ไม่รู้...

ค่อนดึกของคืนนั้น... ไม่แน่ใจนักว่านอกจากผมแล้ว จะยังมีใครอีกสักคนหรือสองคนหรือไม่ ที่แอบยินเสียงร้องของมาลีฮวนน่า เพลงนี้... 

 “บางครั้งหัวใจละเหี่ย เหนื่อยท้อแท้นั่งเศร้าคนเดียว หนทางยาวไกล หนทางยาวไกล ก้าวไปคนเดียว

โลกนี้มันสับสน ผู้คนผู้สร้าง ยื้อแย่งปิดเส้นทาง เส้นทางที่เดิน ย้อนมองกันบ้างไหม เหนื่อยล้ากันเท่าไร กี่ครั้งที่คุณ... น้ำตาไหลออกมา

บางครั้งหัวจะสะอื้น เหนื่อยสุดฝืนสะอื้นคนเดียว ขอเพียงหนึ่งเดียว คือใจของเธอ เพียงเพื่อปลอบใจคนที่เดียวดาย...”

(๒)                 ก่อนจะถึงวันเดินทางจริงๆ สัก ๒ หรือ ๓ วัน ที่ผมมีโอกาสได้ไปพูดคุยกับนายกวิชัย ถึงที่ไปที่มาของ ‘โครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวข้ามภูมิภาค Road Show ภาคกลางและภาคอีสาน ตรัง-กาญจนบุรี-นครราชสีมาระหว่างวันที่ ๑๙-๒๓ กันยายน ๒๕๕๐’

บ่ายวันนั้น ท่านนายกฯได้สาธยายยาวๆ ให้ผมฟัง...

“จังหวัดตรังบ้านเรามีเสน่ห์ตามธรรมชาติที่ยังไม่ถูกทำลาย สามารถเดินทางเข้าถึงได้ง่าย มีเกาะสวรรค์ที่มีความงามและคงความบริสุทธิ์ มีแนวปะการัง แนวชายฝั่งที่มีป่าชายเลน และภูเขาที่มีป่าไม้ ถ้ำ และน้ำตก โดยเฉพาะอย่างยิ่งวัฒนธรรมท้องถิ่นที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เมืองตรังเป็นเมืองที่มีชีวิตชีวาในฐานะเป็นเมืองหลัก มีประเพณีท้องถิ่นที่โดดเด่น เช่น อาหารพื้นเมือง คืออาหารเช้าเมืองตรัง หมูย่าง การขนส่ง เรามีรถตุ๊กตุ๊กหัวกบ เทศกาลที่สำคัญก็มี เทศกาลกินเจ นอกจากนี้เรายังมีวัดสำคัญๆ ทางพุทธศาสนา กิจกรรมเพื่อสุขภาพ และกิจกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยวที่ติดระดับนานาชาติ คือ พิธีวิวาห์ใต้สมุทร”

นายกสมาคมธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดตรัง กล่าวต่อไปอีกว่า “สมาคมธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดตรัง ได้ตระหนักในความร่วมมือและการส่งเสริมการท่องเที่ยวของจังหวัดมาโดยตลอด เห็นว่า การส่งเสริมการตลาดโดยการเจาะกลุ่มเป้าหมายใหม่ๆ ในภาคกลางและภาคอีสานซึ่งมีศักยภาพของการเชื่อมโยงการท่องเที่ยวข้ามภูมิภาค จะสามารถกระจายนักท่องเที่ยวให้เดินทางเข้ามาสู่พื้นที่จังหวัดตรังได้เพิ่มขึ้น จึงได้กำหนดโครงการดังกล่าวขึ้น โดยการประสานความร่วมมือระหว่างสำนักงาน ททท.ในประเทศ และภาคธุรกิจเอกชนในพื้นที่เป้าหมาย ภาคกลางและภาคอีสาน เพื่อประชาสัมพันธ์และส่งเสริมการตลาด กระตุ้นให้เกิดการเดินทางท่องเที่ยวข้ามภูมิภาค ซึ่งจะมีผลต่อการขยายเวลาพำนักและการกระจายตัวเดินทางท่องเที่ยวเข้ามาในจังหวัดตรังให้มากยิ่งขึ้น”

นอกจากนี้ ท่านนายกวิชัยยังได้เปิดเผยถึงรายละเอียดของโครงการเพิ่มเติมอีกว่า “สำหรับเป้าหมายของการเดินทางในครั้งนี้ คือ ผู้ประกอบการธุรกิจการท่องเที่ยว และสื่อมวลชนในพื้นที่จังหวัดตรัง และผู้ประกอบการธุรกิจการท่องเที่ยวในพื้นที่จังหวัดกาญจนบุรี นครราชสีมา และจังหวัดใกล้เคียง ส่วนวิธีการจะเป็นการจัดงานส่งเสริมการตลาดในลักษณะ table top sale ที่โรงแรมริเวอร์แคว กาญจนบุรี และ โรงแรมสีมาธานี นครราชสีมา โดยมีศูนย์ประสานงานการท่องเที่ยวจังหวัดตรัง การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานภาคใต้ เขต ๒ เป็นผู้ประสานงานเชิญชวนกลุ่มเป้าหมายในพื้นที่เข้าร่วมงาน”

“อีกประเด็นหนึ่งที่สำคัญก็คือ เรื่องของงบประมาณ การเดินทางครั้งนี้ นอกจากเราจะเรียกเก็บจากผู้ร่วมเดินทางจำนวนหนึ่งแล้ว ยังได้งบประมาณสนับสนุนจากการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานภาคใต้ เขต ๒ และ องค์การบริหารส่วนจังหวัดตรัง โดยการสนับสนุนของนายกิจ หลีกภัย นายก อบจ. ตรัง” นายวิชัย รัตตมณี กล่าว

(๓)         ก่อนเที่ยงคืนไม่กี่นาที รถแวะที่ ‘ศูนย์อาหารคุณสาหร่าย’ จังหวัดชุมพร สิ่งแรกหลังลงจากรถคือเกือบทุกคนจะรีบมุ่งไปหาห้องน้ำ หลังจากนั้น ผมกับ ‘น้องอ๊อด’ ซึ่งทิ้งให้ ‘ดี.เจ. จอย’ หลับต่ออยู่บนรถ แวะชิม ‘ลาเต้เย็น’ กาแฟรสโปรดที่ซุ้มกาแฟสดใกล้ๆ กับที่รถจอด

              ซุ้มกาแฟแห่งนี้ตกแต่งง่ายๆ แต่สวยงามด้วยไม้และวัสดุเลียนแบบไม้ โทนสีออกแดงๆ ส้มๆ กลมกลืนกับชุดคลุมศีรษะแบบมุสลิมของน้องๆ ผู้หญิงสองคนซึ่งทำหน้าที่ชงกาแฟอย่างมีอัธยาศัยที่ดีกับลูกค้า

             ฝนตกลงมาโครมหนึ่ง แต่ไม่นานก็เลิกราไปง่ายๆ ขึ้นรถแล้วนั่งมองเม็ดฝนที่เกาะพราวอยู่ด้านนอกของกระจกด้านข้าง สะท้อนแสงสีส้มแดงของร้านกาแฟเมื่อสักครู่นี้ ดูดีและงามนัก

             ก่อนรถจะแล่นออกมาจากที่นั่น กำนันพรศักดิ์ซึ่งได้ที่นั่งติดกับผมตลอดเส้นทาง เดินกำปัญหาจั๊กกะจี้หัวใจจากห้องน้ำขึ้นมาทายผม “วานิช... เติ่นลองตอบผมสิว่า มันอะไรไม่มีขน...”

            หลังจากที่ตั้งคำถามแล้ว กำนันคงเห็นว่ารอให้ถึงเมืองกาญจนฯ ผมก็คงนั่งทำหน้าบ๊องแบ๊วอยู่นั่นแล้ว จึงรีบเฉลยซะ เพื่อจะได้หลับต่อเร็วๆ ว่า “มันยังเด็ก...” แล้วก็หัวเราะเสียงดังตามสไตล์ อิ.. อิ.. อิ....

(๔)         ผมคงจะหลับไปได้ไม่นานนัก เพราะสักตี ๒ หรือตี ๓ ยังตื่นอยู่เลย แต่มารู้สึกตัวอีกทีตอนรถแวะจอดให้เข้าห้องน้ำแถวๆ เพชรบุรี รถอีกคันที่จอดอยู่ในที่มืดไม่ไกลนักเป็นรถสิบล้อที่ดัดแปลงเป็นสองชั้นสำหรับให้คนนั่งได้มากถึง ๘๐ กว่าคน ผู้ชายอยู่ชั้นบน ผู้หญิงและเด็กอยู่ด้านล่าง ฟังจากพรรคพวกที่ได้พูดคุยกับเจ้าของรถทำให้ทราบว่า เป็นรถที่รับเหมาขนคนชาวพม่าจากภูเก็ตไปส่งที่จังหวัดตาก ซึ่งดูจากจำนวนคนที่ปีนป่ายขึ้นลงและยัดเยียดอยู่บนนั้นแล้ว ถ้าคิดจะย้ายพวกเขามานั่งรถให้สบายๆ แบบพวกเรา จำเป็นต้องใช้รถถึง ๒ คัน...

             หลังจากรับประทานอาหารเช้าที่โรงแรมริเวอร์แควเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็ขึ้นรถกันอีกครั้งหนึ่งเพื่อเดินทางไปยังสะพานแม่น้ำแคว นั่งรถไฟสายประวัติศาสตร์จากสถานีกาญจนบุรีไปลงที่สถานีน้ำตก ตอนบ่ายกลับมาแวะที่ค่ายสุรสีห์ กองพลทหารราบที่ ๙ (กองพลเสือดำ) เพื่อเข้าชมสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์ เรื่อง ‘ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช’ ของ ท่านมุ้ย หรือ ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล

               คณะของคนท่องเที่ยวจากตรังกลับเข้าโรงแรมหลัง ๔ โมงเย็นไปแล้ว แต่ก่อนจะ ๖ โมง ทุกคนในชุดเสื้อบาติกแขนยาวสีขาวลายรถตุ๊กตุ๊กหัวกบบ้าง ลายพะยูนบ้าง ก็พร้อมกันที่ห้องจัดงาน table top sale แต่ละบริษัทจัดวางเอกสารแนะนำการท่องเที่ยวจังหวัดตรังสำหรับแจกจ่าย บ้างก็มีโน้ตบุ๊กมาแสดงภาพเคลื่อนไหวให้ผู้เข้าร่วมงานได้ดู ซึ่งมีทั้งผู้ประกอบการธุรกิจการท่องเที่ยว สื่อมวลชนท้องถิ่น และผู้สนใจทั่วไป

ที่นี่ พวกเราได้พบกับคุณกฤษฎา รัตนพฤกษ์ ผู้ช่วยผู้อำนวยการสำนักงานการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย ภาคใต้ เขต ๒ ในฐานะหัวหน้าศูนย์ประสานงานการท่องเที่ยวจังหวัดตรัง ที่ได้เดินทางมาถึงก่อนล่วงหน้าแล้ว

             เสร็จงานแล้ว พี่ๆ น้องๆ หลายคนพากันไปนั่งพักผ่อนฟังเพลงสากลเก่าๆ ที่ลานเบียร์คาวบอยในส่วนหน้าของโรงแรม วาระหนึ่งในวงสนทนาก็คือ มีผู้มาเข้าร่วมงานในคืนนี้ค่อนข้างจะน้อยกว่าที่คาดกันไว้ ในเบื้องต้นมีบางคนหยิบโจทย์ขึ้นมาในประเด็นของการประสานงาน หรือไม่ก็อาจจะเกิดจากความอิ่มตัวของคนท่องเที่ยวเมืองกาญจน์ฯ ที่มีนักท่องเที่ยวเข้ามามากโดยแทบจะไม่ต้องเชื้อเชิญอยู่แล้ว จึงทำให้ขาดความกระตือรือร้นที่จะให้ความสนใจในเรื่องราวเช่นนี้อีก แต่ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพียงสมมุติฐานที่ยังไม่มีคำตอบ...

(๕)          วันที่ ๒๑ กันยายน ๒๕๕๐ รถแล่นออกจากกาญจนบุรีตั้งแต่ ๘ โมงเช้า ผ่านเมืองสุพรรณบุรี เห็นความงาม ความสะอาดของเมืองเขาแล้วก็ได้แต่เป็นนางอิจฉาว่า ทำไมบ้านเราจึงเป็นแบบเขาไม่ได้

                หลังจากที่คนรถขับออกนอกเส้นทางไปสักร้อยกว่ากิโลก็เข้าเมืองสระบุรี แวะทานข้าวเที่ยงที่ ‘ร้านครัวบ้านสวน’ ร้านเดิมที่คณะเคยมาแวะตอนมาโรดโชว์ที่นี่เมื่อปีที่แล้ว จากนั้นก่อนจะเข้าเมืองโคราชได้แวะชมมหาวิหาร ของมูลนิธิสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) ที่นี่ พระเอกรุ่นใหญ่ สรพงศ์ ชาตรี ในฐานะประธานมูลนิธิฯ ได้หาทุนเพื่อสร้างหลวงพ่อโต องค์ใหญ่ที่สุดในโลก

                วันนี้พวกเราเริ่มจัดงาน table top sale เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวจังหวัดตรังตั้งแต่เวลา ๕ โมงครึ่ง เร็วกว่าวันแรก และมีผู้คนให้ความสนใจเข้าเยี่ยมชมมากกว่าเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัด ที่นี่มีผู้หลักผู้ใหญ่ของเมืองโคราชเข้ามาร่วมงานหลายท่าน ตั้งแต่ ประธานสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครราชสีมา ซึ่งมาแทนนายก อบจ. “แม้ตรังจะเป็นจังหวัดเล็กๆ แต่เป็นจังหวัดที่เป็นบ้านของนายชวน หลีกภัยอดีตนายกรัฐมนตรี ตรังจึงเป็นจังหวัดที่ไม่ธรรมดา...”

                 ประธานสภาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย และสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ “ที่ท่านประธานสภาฯ บอกว่า ตรังเป็นเมืองของอดีตนายกฯ ความจริงโคราชก็เป็นเมืองของอดีตนายกฯ ด้วย ซึ่งเราต่างก็เป็นญาติกันโดยไม่รู้ตัว ที่จังหวัดตรังเป็นเมืองของอดีตนายกชวน หลีกภัย ที่นี่ก็เป็นอดีตนายกชาติชาย ชุณหวัณ ซึ่งสร้างความเจริญให้กับเมืองโคราชพอๆ กับที่ท่านชวนสร้างชื่อเสียง สร้างความเจริญให้กับคนจังหวัดตรัง ผมจึงคิดว่า นี่เป็นความภาคภูมิใจที่เรามีเหมือนๆ กัน...”

                        นายกสมาคมธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดนครราชสีมา “เป็นความโชคดีของชาวนครราชสีมา ที่คนรู้จักอยู่แล้ว เราเป็นเมืองปลายน้ำ ใครผ่านนครราชสีมา แวะเติมน้ำมันคนนครราชสีมาก็ได้แล้ว... จังหวัดตรังมีทะเล เป็นสิ่งที่นักท่องเที่ยวทั่วโลกต้องการ คือมี Sea Sand Sun ซึ่งเป็นเป้าหมายหลักของนักท่องเที่ยวที่รู้จักกันอยู่แล้วทั่วโลก... ขอให้ดวงวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์ของคุณย่าโมได้อำนวยอวยพรให้ทุกท่านเดินทางกลับจังหวัดตรังด้วยความปลอดภัย...”

                        เมื่อเสร็จงานด้วยความชื่นมื่นแล้ว พวกเราก็นั่งรถเข้าเมืองเพื่อไปสักการะอนุสาวรีย์ของคุณย่าโม จากนั้นก็มีการแบ่งกลุ่มกัน ส่วนหนึ่งนั่งรถกลับโรงแรม ผมอยู่ในกลุ่มของน้องๆ ๑๓ คน ที่ขอเดินชมราตรีเมืองโคราช ซึ่งรวมๆ แล้วร้านรวงจะปิดเร็วกว่าบ้านเรา ของกินก็แทบจะหาไม่ค่อยได้เห็นแล้ว ต่างกับบ้านเราที่มีให้อ้วนได้ตลอด ๒๔ ชั่วโมง ขากลับเหมารถตุ๊กๆ ๓ คัน แต่ละคันซิ่งแข่งกันสนุกสนานมาก

(๖)                  วันรุ่งขึ้น เราออกเดินทางจากโรงแรมสีมาธานีตั้งแต่ ๗ โมงครึ่ง เพื่อจะได้ทันเข้าท่องเที่ยวเชิงเกษตรที่  ‘ฟาร์มโชคชัย’ ในรอบ ๑๐ โมง จากนั้น แวะกินข้าวหลังเที่ยงที่ ‘ร้านครูต้อ’ อาหารอร่อยมากๆ นั่งรถต่อเข้ากรุงเทพฯ ผมกับคุณภิญโญ เต็งรัง ผู้จัดการทั่วไปโรงแรมธรรมรินทร์ ธนา (ประชาสัมพันธ์สมาคมธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดตรัง) แวะลงที่บางบัวทอง ผมไปเยี่ยมลูกชายทั้งสองคนที่ลาดพร้าว ส่วนคุณภิญโญแยกไปเตรียมรับโล่รางวัลของโรงแรมธรรมรินทร์ ธนา ที่เยาวราช

                        คืนนั้น คณะของคนท่องเที่ยวจังหวัดตรังได้แวะพักผ่อนอีกคืนหนึ่งที่โรงแรมนาน่า เฮาส์ ที่หาดชะอำ จังหวัดเพชรบุรี ก่อนที่จะแวะชมแหล่งท่องเที่ยวตามรายทาง และกลับถึงหน้าสถานีรถไฟจังหวัดตรังเวลา ๓ ทุ่ม ของวันที่ ๒๓ กันยายน ด้วยสวัสดิภาพ

                        หลังจากนั้นอีก ๒-๓ วัน เมื่อผมกลับจากกรุงเทพฯแล้ว จึงได้นัดพบกับท่านนายกวิชัย รัตตมณี ที่ร้านกาแฟสวนจันทน์ นายกสมาคมธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดตรัง ได้ประเมินผลเบื้องต้นของการเดินทางไป โรด โชว์ ครั้งนี้ว่า...

                        “ผมพอใจ ทุกคนแฮปปี้ เพราะทุกอย่างเป็นไปตามเป้าหมายที่วางไว้ทั้งหมด และถือว่าประสบความสำเร็จ เพราะขณะนี้ทราบว่า นักท่องเที่ยวจากโคราชได้โทรศัพท์มาจองที่พัก รถทัวร์ ในเครือข่ายของพวกเราแล้ว โดยเฉพาะที่นครราชสีมานี้พวกเรามีความสุขมาก เพราะไม่เพียงผู้ประกอบการท่องเที่ยวเท่านั้นที่เข้ามา ยังมีข้าราชการอีกจำนวนหนึ่ง และบริษัทเอกชนอื่นๆ เข้ามาด้วย คนกลุ่มนี้เขาอยากจะมาจังหวัดตรัง

ส่วนที่กาญจนบุรีไม่ค่อยจะน่าพอใจสักเท่าไหร่ เพราะเขาไม่ได้มาหาเรา สำหรับสาเหตุ น่าจะมาจาก หนึ่ง การประสานงานที่ผิดพลาด สอง ไม่ได้ตอกย้ำ สาม เราฝากความหวังไว้กับ ททท. แต่ไม่ทราบว่าทำไมจึงเกิดเหตุการณ์แบบนี้ หรืออาจะเกิดจากเมืองเขาอิ่มตัวกับการท่องเที่ยว ไม่จำเป็นต้องมาพบ ที่มีอยู่ก็รับไม่ทันแล้ว

ส่วนการประเมินผลจริงๆ จะทำหลังจากนี้ไปอีกประมาณ ๑ ปี คือในช่วงโลว์ซีซั่นปีหน้า เราจะสอบถามบริษัททัวร์ด้วยกันว่า จากการไปโรดโชว์ในปีที่ผ่านมา มีคนจากเมืองกาญจน์ฯ หรือนครราชสีมามาเที่ยวกันบ้างหรือไม่ และจากนั้นจะนำข้อมูลทั้งหมดมาประเมินอีกที

อย่างไรก็ตาม การเดินทางไปโรดโชว์แต่ละครั้ง เราไม่ได้หวังผลว่าคนจะต้องเดินทางมาทันทีเสมอไป อาจจะเพื่อเป็นการแนะนำให้เขารู้จักจังหวัดตรัง ซึ่งบางทีอาจจะต้องใช้เวลาเป็นปีๆ กว่าเขาจะเดินทางมาจริงๆ อย่างเช่นคณะของเราเคยไปโรดโชว์ที่เชียงใหม่ ผ่านไปปีกว่าแล้วคณะทัวร์ที่เก็บเอกสารของเราจึงได้เดินทางกันมา

สำหรับวิธีการส่งเสริมการตลาดแบบโรดโชว์นี้คงจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรมากมายนัก แต่อาจจะเปลี่ยนจากการจัดในโรงแรมไปเป็นในห้างสรรพสินค้าใหญ่ๆ แทน เพื่อจะได้พบกับเป้าหมายโดยตรงมากขึ้น

                        การเดินทางไปครั้งนี้ทำให้ความสัมพันธ์ของคนในสมาคมฯ เหนียวแน่นขึ้น น้องๆ ที่เข้ามาใหม่หลายๆ คนล้วนเป็นคนมีไฟ ก็ได้เรียนรู้เพิ่มเติมเพื่อที่จะเป็นกำลังสำคัญของสมาคมในโอกาสต่อไป...”

(นสพ.ฅนตรัง วันที่ ๑-๑๕ ตุลาคม ๒๕๕๐)