สำหรับบางชีวิต รถไฟก็เป็นเหตุให้พบและพลัดพรากได้เสมอ  (ตอน4-จบ)

                        สามตอนที่แล้ว ผมได้เล่าถึงการเดินทางจากตรังถึงกรุงเทพฯด้วยรถไฟ...

                        คงจะไม่สายจนเกินไปนักที่ผมจะขอแสดงความยินดีกับนายวิเชียร คันฉ่อง สมาชิกวุฒิสภาที่มาจากการเลือกตั้ง ของจังหวัดตรัง ทำไมผมจะต้องพูดถึง ‘พี่เชียร’ ในพื้นที่นี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเด็นเกี่ยวข้องกับรถไฟที่เขียนมายาวนานถึงสองเดือนและกำลังจะจบลงในฉบับนี้

                        ผมขอเริ่มต้นตรงความเป็นส่วนตัวที่เคยรู้จัก ‘พี่เชียร’ เหมือนกับที่หลายๆ คนบ้านเราเคยรู้จัก ‘โนราห์เติม’ คือรู้ว่าเขาเป็นใคร แต่เขาไม่รู้จักเรา ตอนกลับมาอยู่บ้านใหม่ๆ เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ผมเคยไปฟัง ‘พี่เชียร’ ปราศรัยหาเสียงที่หน้าศาลากลางเพื่อจะเป็นสมาชิกสภาจังหวัดตรัง จากนั้นก็ติดตามบทบาทการเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรอยู่หลายสมัย

                        ในระหว่างเวลาเหล่านั้น ครั้งหนึ่งที่ผมมีโอกาสแต่งงาน ‘พี่เชียร’ ได้ให้เกียรติมาเป็นประธานในงานเลี้ยง ต่อมาพอมีลูกตัวเล็กๆ ที่ต้องขึ้นลงตรัง-กรุงเทพฯอยู่บ่อยครั้ง เพราะแม่ของเด็กๆ เป็นคนที่นั่น หลายๆ หนที่ได้พบ ‘พี่เชียร’ บนรถไฟ และท่านจะเข้ามาช่วยอุ้มลูกให้ขณะที่ผมกับภรรยาต้องหอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรัง

                        ปรากฏการณ์เหล่านี้ เป็นเรื่องของความเป็นกันเองที่ ‘พี่เชียร’ ให้กับทุกๆ คน และทำให้ผมได้รู้จักกับท่านเป็นการส่วนตัวมากขึ้น และกำลังจะบอกว่า ในห้วงเวลาหลายปีตอนนั้น ผมพบและเห็น ‘พี่เชียร’ เพียงคนเดียวเท่านั้นที่เป็น ส.ส.แล้วชอบนั่งรถไฟ

                        ในทางการเมือง ขณะที่ผมทำหน้าที่เป็นประธานกรรมการสุขาภิบาลย่านตาขาว ระหว่างปี พ.ศ. 2538-2541 และสมัยนั้น ยังมีงบประมาณสำหรับ ส.ส.อยู่ ท่านได้กรุณาจัดสรรงบฯเพื่อซื้อรถบรรทุกน้ำ ขนาด 6,000 ลิตร ให้กับสุขาภิบาลจำนวน 1 คัน และสามารถใช้งานมาได้จนถึงบัดนี้ แต่พอ ‘พี่เชียร’ ลงสมัคร ส.ว. ผมไม่สามารถช่วยเหลือใดๆ ได้เพราะติดกับการทำหน้าที่สื่อที่ต้องมีความเป็นกลางในกรณีของการเลือกตั้งทางการเมือง

                        ผมเล่าถึง ‘พี่เชียร’ ค่อนข้างจะยาวเพราะเห็นว่าท่านเป็นนักการเมืองคนหนึ่งที่ ‘ติดดิน’ และเรียบง่าย แม้ผลงานอาจจะไม่ถูกใจกับบางคน บางกลุ่มบ้าง โดยเฉพาะในช่วงหลังๆ ของการเป็น ส.ส.ที่ไม่มีโอกาสไต่ระดับขึ้นไปเป็นรัฐมนตรีเลย ทั้งๆ ที่หลายปีนั้นพรรคประชาธิปัตย์จะเป็นรัฐบาลอยู่เกือบตลอดเวลา จึงเข้าใจได้ที่ ‘พี่เชียร’ จะออกอาการล้าให้ใครๆ ได้เห็น

                        มาถึงวันนี้ ‘พี่เชียร’ กลับมาเป็น ส.ว. แม้บทบาทหน้าที่จะไม่เหมือน ส.ส.ที่เคยเป็นเสียทีเดียว แต่ผมยังมีความเชื่อว่า ท่านจะสามารถทำประโยชน์ให้กับประเทศชาติ บ้านเมือง และผู้คนในจังหวัดตรังได้ อย่างน้อยที่สุด ผม (และมั่นใจว่าจะมีคนตรังอีกมากมาย) คาดหวังว่า ‘พี่เชียร’ จะทำหน้าที่ของ ส.ว.ได้ดี และไม่เงียบหายเหมือนตายจากราวกับไม่เคยมี ส.ว. ดังที่เคยรู้สึกและปวดร้าวกันมาแล้ว และอีกประเด็นที่วาดหวังก็คือ จะได้พบ ได้เห็นกันบนรถไฟอีก แม้ท่านจะไม่มีอำนาจหน้าที่ในการแก้ปัญหาเรื่องราวเหล่านี้โดยตรง แต่น่าจะได้รับรู้สภาพของ ‘ความเป็น อยู่ คือ ของรถไฟ’ เพื่อเป็นข้อมูลนำสู่การแก้ไขในโอกาสต่อไปได้

                        รถไฟชีวิต... สำหรับ ‘พี่เชียร’ ในวันนี้ เป็น ‘รถด่วนขบวนสุดท้าย’ ที่เริ่มเคลื่อนอีกครั้งหนึ่งแล้ว จะดีหรือไม่อย่างไร เป็นเรื่องจำเป็นที่จะต้องพิสูจน์เส้นทางให้ ‘คนโดยสาร’ อย่างเราๆ ได้รับรู้...

…ขากลับของการเดินทางจากกรุงเทพฯเมื่อเกือบสองเดือนที่แล้ว ผมยังคิดถึงเรื่องราวบนรถไฟ ‘สำหรับบางชีวิต รถไฟก็เป็นเหตุให้พบและพลัดพรากได้เสมอ’ แต่บางเสี้ยวส่วนของความคาดหวังที่หลงเหลือ ผมก็ยังหวังว่า สักวันหนึ่ง ‘การพบและพลัดพราก’ กับใครสักคนบนรถไฟ จะไม่เป็นเรื่องที่น่าเศร้าจนเกินไปนัก...

(นสพ.รักษ์ตรัง วันที่ 16-31 มีนาคม 2551)