ประท้วงปัตตานี... ความทรงจำที่เริ่มจะลางเลือน บทที่ 4

สี่ : เธอ... หญิงสาวคนนั้น

                        จากการที่สนใจแต่เรื่องการเรียนตั้งแต่สมัยก่อนเข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยแล้ว จึงทำให้ฉันมีผลการเรียนค่อนข้างดีมาตลอด ภาษาอังกฤษก็เช่นกัน การเรียนภาษาอังกฤษของนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งของที่นี่มีการแบ่งกลุ่มกันเรียนตามความรู้พื้นฐานที่ทางมหาวิทยาลัยได้ทดสอบแล้ว ฉันอยู่ในกลุ่มที่หนึ่งลำดับต้นๆ คงไม่เกินที่  13  ถ้าจำไม่ผิดนะ 

ฉันเริ่มเห็นหน้าเธอครั้งแรกที่นี่ ในห้องที่มีการปรับอากาศเย็นฉ่ำ แล็บภาษาอังกฤษไง เมื่อเลิกเรียนทุกครั้งฉันจะต้องรีบลุกขึ้นเดินออกจากห้อง เรามักจะพบกันตรงประตูทางออกทุกทีไป จากการมองหน้าแล้วเฉยๆ มาเป็นการมองแล้วยิ้มให้แก่กัน

                         “มึงจีบเลยสิ” ไฝเพื่อนจากสุรินทร์ยุให้รำตามประสาคนหนุ่ม ความจริงแล้วฉันไม่ชอบคำๆ นี้เลย เพราะมันให้ความรู้สึกราวกับว่าเราต้องทำทุกวิถีทาง หว่านล้อม ชักจูงให้ผู้หญิงคนนั้นตกเป็นของเราให้ได้ คล้ายๆ กับผู้หญิงเป็นวัตถุชนิดหนึ่ง ที่ไม่ใช่คนอย่างนั้นแหละ

                        “แล้วมึงล่ะ” แทนที่จะยอมรับหรือปฏิเสธฉันกลับถามราวจะเป็นห่วงว่าเพื่อนจะมาสนใจในคนๆ เดียวกัน

                        ฉันรู้สึกพอใจเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่พบแล้ว ตรงประตูทางออกของห้องเรียน เธอเป็นคนเรียบร้อย หน้าตาดี ฟันสวยมาก ผิวไม่ขาวเหมือนลูกสาวจีน ร่างไม่สูงนักแต่ก็ไม่เตี้ยเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ บางคน อาจจะเป็นยิ้มที่เปิดกว้างไม่มีมารยาของเธอนะที่ทำให้หัวใจฉันเต้นแรงทุกครั้งที่เดินผ่านแล็บแห่งนี้

                                                “เฟื่องฟ้า”  หญิงสาวคนนั้น  คนสงขลา  เธอไม่ปฏิเสธการขอเป็นเพื่อนของฉัน ใช่... แค่เพื่อนตั้งแต่วันนั้นจนกระทั่งวันนี้ แค่นั้นจริงๆ...