สิบ : สุดท้ายก็จากกัน

                        .....หลังจากการประท้วงสิ้นสุดลงไปแล้วหลายวัน ทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นไปตามที่ควรเป็นตามวิถีทางที่เหมือนใครจะขีดเขียนมาแล้ว บางเรื่องดูเหมือนน่าสมเพชเวทนา บางเรื่องในส่วนตัวหากไม่คิดมากก็ไม่เห็นจะเป็นไร  ดูสิ.....

                        ไม่นานนัก มรว.คึกฤทธิ์  ปราโมช นายกรัฐมนตรีคนดีของประชาชน ก็เดินทางมาปรากฏตัวที่ปัตตานี เขามายืนปราศรัยที่หน้าศาลากลางจุดเดียวกับที่ประชาชนถูกระเบิดตายนั่นแหละ จำได้ว่าวันนั้นพวกเรานักศึกษาและนักเรียนไปกันหลายคน ไปทำการประท้วงเงียบด้วยการเขียนป้ายโจมตีเขาต่างๆ นานา

                        คำพูดของเขา นายกรัฐมนตรี แต่ละคำช่างหยิ่งยะโสโอหังกระไรเช่นนั้น ท่ามกลางการรักษาความปลอดภัยอย่างหนาแน่นเขาพูดกับประชาชนว่า “ใครจะทำอะไรผม จะฆ่าผมก็เชิญเลย ผมมาที่นี่แล้ว” ทำไมนะ ทำไมไม่มาพูดเช่นนี้ต่อหน้าคนมากๆ ที่หน้ามัสยิดเมื่อวันก่อน ฉันนึกภาพไม่ออกเหมือนกันว่าอะไรจะเกิดขึ้น หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ นี่แหละหนาความกะล่อนของคนชนชั้นปกครอง  ใครไม่รู้เคยบอกฉันต่อมาว่าชนชั้นปกครองมีแค่ 2 อย่าง ไม่หลอกก็ฆ่า  เท่านั้นเองจริงๆ

                        อีกไม่นานเช่นกันผู้นำของศูนย์พิทักษ์ประชาชนหายหน้าไปทีละคนๆ มีเสียงกล่าวกันว่าพวกเขาถูกทางการตามล่า ตามเก็บ บ้างก็ถูกตำรวจจับแล้วล่องหนไปเฉยๆ มีอยู่คนหนึ่งอยู่มาจนถึงวัน 6 ตุลาคมปลายปีนั้น เราโบกมือให้กันเมื่อผ่านวันวิปโยคไปสองวัน เมื่อฉันกลับมหาวิทยาลัยอีกทีเขาหายไปแล้ว ฉันไม่รู้ว่าเขาหายไปไหน จำได้ว่าตอนนั้นมีคนหายไปจากเมืองเป็นจำนวนมาก  ฉันเองก็เกือบไป.....

                        แล้วก็มาถึงเรื่องสุดท้าย เฟื่อง... ผู้หญิงคนนั้น เมื่อกลับจากการออกสัมผัสชนบทด้วยกันและสิ้นสุดการประท้วงแล้วฉันกับเฟื่องแทบจะไม่ได้พบปะกันเลย ต่างคนต่างเดินเหมือนถนนคนละสาย แม้จะภายในมหาวิทยาลัยเดียวกัน ฉันถามตัวเองมาจนทุกวันนี้ว่า ทำไมเราจึงห่างเหินกัน ฉันตอบไม่ได้เหมือนกัน

                        เหตุที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดก็คือเฟื่องเป็นเด็กเรียน ฉันไม่ใช่ ยิ่งนานวันฉันยิ่งเข้าสู่กิจกรรมการเมืองในมหาวิทยาลัยมากขึ้น ส่วนเฟื่องเองฉันเข้าใจว่าคงจะทุ่มเทหลายสิ่งหลายอย่างให้กับการเรียน

                        ต่อมาฉันเห็นเธอมีเพื่อนชาย ฉันคิดเอาเองว่าคงจะได้รับการสนับสนุนจากรุ่นพี่ๆ หลายคน ฉันเห็นเขามาสร้างมิตรภาพกับเธอจนไปไหนมาไหนด้วยกัน ฉันเองเมื่อผ่าน 6  ตุลาคม 2519  ยิ่งลึกเข้าไปในงานการเมืองทั้งเปิดเผยและเปิดเผยไม่ได้อีกมากมาย

                        เราไม่ได้เดินด้วยกันอีกเลย เราไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกันอีกไม่ว่าในชนบทแห่งใดหรือที่ไหนๆ ทั้งสิ้น เราไม่ได้พูดกันอีกจนจบการศึกษาในอีก 3 ปีต่อมา ฉันไม่มีเวลามานั่งคิดถึงเรื่องนี้ในขณะนั้น ประธานนชมรมสังคมศาสตร์ ประธานคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ และประธานนักศึกษาเมื่อเรียนปีสุดท้าย และการเมืองในส่วนลึกอีกหลายเรื่องเข้ามาทดแทนในเวลาที่ดูเหมือนจะลืม

                        เธอ...หญิงสาวคนนั้นแต่งงานไปแล้วเมื่อเดือนที่ผ่านมากับใครอีกคนที่ไม่ใช่คนเดิม......................................................................... .................................................................................................................................................................................................................................................................................

 (เขียนเสร็จครั้งแรก เวลา 23.48  น. วันที่ 1 มิถุนายน 2525)

(อาจจะย้อนกลับไปอ่าน

‘เธอ... ผู้มีชื่อเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดสงขลา’  ก่อนหน้านี้)