พิมพ์หน้านี้
|
น้ำค้าง น้ำค้างเอย... ฉันรู้ว่าเธอเจ็บปวด ร้าวรวดมากเพียงไหน จึงหลั่งน้ำตาจากหัวใจ ไหลลงเนืองนอง น้ำค้างเอย... ดึกดื่นเช่นนี้เธอจะมีใครเป็นเพื่อน ดวงดาวก็เริ่มเคลื่อนคล้อย หิ่งห้อยก็มาจากหาย เหลือแต่ฝันร้ายของนกพรากรัง น้ำค้างเอย... น้ำตาหยดอีกแล้ว ใครหนอจะคอยซับให้ ร้องสิ... ร้องจนพอใจ พรุ่งนี้วันใหม่ อยากเห็นเธอเปลี่ยนแปลง พิมพ์ครั้งแรก : เดียวดายก็เหมือนเดิม พ.ศ.2534 ขอบคุณภาพ จากอินเตอร์เน็ต |