พิมพ์หน้านี้
|
ความรู้สึกที่เปลี่ยนแปลง จันทร์เรียวข้างขึ้น ลับทิวไม้มืดครึ้มไปนานแล้ว เหลือดาวนับล้านหว่านฟ้า บ้างสุกใสดังดวงตา บ้างริบหรี่ดั่งหิ่งห้อยแสนไกล ทางช้างเผือกขาวนวล คล้ายหมอกควันในหมู่ดาว ลมดึกพัดมาเบาเบา หนาวถึงหัวใจ ฉันเพิ่งกลับมาจากถนนของแสงสี เสียงและกลิ่นคาว เมืองของผู้คนกลางคืน ถิ่นของหน้ากาก และวิญญาณจอมปลอม ยิ้มเพื่อกลับไปฝันร้าย หัวเราะเพื่อกลับไปร้องไห้ หมุนไปเปลี่ยนไปจำเจ นับวันจะเนืองนอง ดึกมากแล้ว... หมาเห่าแว่วมาจากที่ไกลไกล สะท้อนก้องสวนยางรอบข้าง คงมีเพียงฉันตื่นอยู่ สดับสำเนียงของราตรี ลมหายใจของดวงดาว และเสียงกระซิบแผ่วของสายลม จะอ่อนแอเกินไปไหม ถ้าจะบอกว่า... เหงา ดาวตกวูบใกล้ขอบฟ้า ใจหายกับปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ดวงดาวอีกมากมายส่องทาง รอทิวาวารจะเยี่ยมเยือน เพื่อไม่นานก็จากกัน ค่อนรุ่ง... อากาศยิ่งหนาวเย็น ฉันเริ่มสั่นสะท้าน ดวงดาวยิ่งสดใสพราวพร่าง ดังจะเปล่งแสงก่อนอำลา เสียงหมาจากที่ไกลเงียบหาย คงหลับใหลเนิ่นนาน เหลือเพียงจิ้งหรีดกรีดกริ่งอยู่ใกล้ตัว สวนยางเบื้องหน้าครึ้มดำ ไฟสองดวงกำลังเดินทาง จากต้นสู่อีกต้นวอมแวม เพื่อกรีดเลือดสีขาวให้ไหลริน กรีดน้ำตาให้ไหลนองปวดร้าว ไก่ขันขานรับเป็นช่วงช่วงกระชั้น บอกไม่นานตะวันจะเริ่มเดิน ค่อนรุ่ง... อากาศยิ่งหนาวเย็น ค่ำคืนโบกมือลาอย่างอาลัย คิดถึง... คนอยู่ไกลอยู่ใกล้ และผู้ทุกข์ท้อทรมาน... พิมพ์ครั้งแรก : เดียวดายก็เหมือนเดิม พ.ศ. 2534 |