พิมพ์หน้านี้
|
จึงเข้าใจ... มดดำสองตัว เดินงุ่มง่าม วนเวียนไปมา คล้ายจะหารูของตัวเอง คิดถึงวัยเด็ก ชอบหยิกหนวดมดให้กัดกัน จนตาย... หรือไม่ก็วิ่งหนีหายไป จึงเลิกรา... วัยเด็ก... ช่างไม่รู้ถึงความเจ็บปวด จนโตขึ้น ถูกหยิกหัวใจบอบบางเข้าบ้าง จึงเข้าใจ... พิมพ์ครั้งแรก : เดียวดายก็เหมือนเดิม พ.ศ. 2534 |