พิมพ์หน้านี้
|
คนบ้า... ค่ำคืน... อยากฝันถึงดวงดาวระยิบ อยากจะหยิบความหวัง มาใส่มือทั้งสอง อยากจะมองโลกให้สดสวย เพื่อช่วยหัวใจหม่นหมองให้หายขม ค่ำคืน... มืดครึ้มเหลือเกิน อยากจะเดินก็ไม่เห็นทาง อยากจะนั่งก็อ้างว้าง หลับตาก็ไม่ลง แหงนมองเบื้องบน ดวงดาวก็เย้ยหยันว่าอ่อนแอ ค่ำคืน... คนบ้าเดินเตะกระป๋องไปตามถนน บ่นพึมพำกับสายลม หมาเห่าขรมก็หันมาด่าว่า ชีวิต... แล้วแต่ขาจะพาไป... พิมพ์ครั้งแรก : เดียวดายก็เหมือนเดิม พ.ศ. 2534 |