พิมพ์หน้านี้
|
ใครเล่า... แล้วก็สิ้นสุดลง ตรงตาอุ่นผ่าวผ่าวกระพริบ ไม่นาน... น้ำตาที่คลอเบ้าก็ไหลหลั่ง เป็นทางยาวผ่านร่องจมูก สู่ริมฝีปากที่สั่นระริกร้าว ราวจะขาดใจ ค่อยซึมลึกเข้าภายใน ลิ้นสัมผัสได้ถึงรสแปลบปร่า นั่นแหละรสชาติของความปวดร้าว กลั่นจากหัวใจสีเทา กลืนกินเข้าไปเถิด ใครเล่าที่เริ่มต้น แล้วใครเล่าที่ร้องไห้... พิมพ์ครั้งแรก : เดียวดายก็เหมือนเดิม พ.ศ. 2534 |