พิมพ์หน้านี้
|
ลืมสิ้น... ชีวิตเอย... เจ้าเคยใฝ่ฝันสวยงาม เมื่อยามเยาว์วัยกว่าวันนี้ แต่พอผ่านไปเป็นปีปี เจ้าก็ลืมความฝันเสียสิ้น เจ้าฝันถึงดวงจันทร์ เจ้าฝันถึงดวงดาว เจ้าเคยเล่าเรื่องราว ให้ฉันฟัง ทั้งจักรวาล บัดนี้เจ้าลืม เมื่อเจ้าโผบินสูงลอย ชีวิตเอย... เรื่องราวมันเป็นอย่างนี้ เจ้าจะได้ยินที่ฉันพูดไหม ก็เจ้าอยู่แสนไกล ตีนไม่ติดดิน... พิมพ์ครั้งแรก : เดียวดายก็เหมือนเดิม พ.ศ. 2534 ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต |