วันพฤหัสบดี ที่ 24 กรกฎาคม 2551
ลม... ที่หายใจอยู่ตามลำพัง - กลอนเปล่าๆ ไม่ใส่น้ำแข็ง
Posted by
วานิชสุนทรนนท์
,
ผู้อ่าน : 108
, 22:30:31 น.
พิมพ์หน้านี้
|
 ลม... ที่หายใจอยู่ตามลำพัง ฝนลงหนักมาตั้งแต่ก่อนเที่ยงแล้วพราวน้ำไหลหยาด
หยดจากราวระเบียงใสวาวก่อนจะทิ้งตัวกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับผู้มาก่อนเป็นเนื้อเดียว... วันที่ลมไม่พัด ฝนหลงโปรยอีกครั้งตกใส่ใบไม้ใบหนาหนักลู่น้อมลง... เบื้องล่างในทุ่งนารกร้างนกกระยางค่อยๆ ย่างเยื้องบ้างก็หันชำเลืองมองกังขานัก...ใยฝนเม็ดขาวหล่นปรายไม่ขาดสายแม้ใจดวงน้อยมิหวั่นไหวแต่มุ่งหมาย... สิ่งใดหรือ... ผีเสื้อสีเหลืองอ่อนตัวกระจ้อ....
|