พิมพ์หน้านี้
|
ลม... ที่หายใจอยู่ตามลำพัง ฝนลงหนักมาตั้งแต่ก่อนเที่ยงแล้ว พราวน้ำไหลหยาด หยดจากราวระเบียง ใสวาวก่อนจะทิ้งตัว กอดรัดฟัดเหวี่ยงกับผู้มาก่อน เป็นเนื้อเดียว... วันที่ลมไม่พัด ฝนหลงโปรยอีกครั้ง ตกใส่ใบไม้ใบหนาหนักลู่ น้อมลง... เบื้องล่าง ในทุ่งนารกร้าง นกกระยางค่อยๆ ย่างเยื้อง บ้างก็หันชำเลืองมอง กังขานัก... ใยฝนเม็ดขาวหล่นปรายไม่ขาดสาย แม้ใจดวงน้อยมิหวั่นไหว แต่มุ่งหมาย... สิ่งใดหรือ... ผีเสื้อสีเหลืองอ่อนตัวกระจ้อย คล้ายมองไม่ค่อยจะเห็น หลบเร้นเข้าบังใบหญ้า ถามถึงฟ้า... ฝนจะตกไปถึงไหนหนอ... เบื้องหลังดวงตาพร่าเศร้า เฝ้ามองปรากฏการณ์ สายฝน ใบไม้ นก และผีเสื้อ... ขณะยืนหายใจอยู่ตามลำพัง ยังตอบตัวเองไม่ได้เลยว่า... กำลังรอใคร... คอลัมน์ กลอนเปล่าๆ ไม่ใส่น้ำแข็ง โดย... วานิช สุนทรนนท์ นสพ. อันดามัน ไทม์ 1-15 ส.ค. 51 ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต |
| << | กรกฎาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||