พิมพ์หน้านี้
|
คอลัมน์ กลอนเปล่าเปล่า ไม่ใส่น้ำแข็ง คืนจันทร์เสี้ยว ลมแรง และอารมณ์ วานิช สุนทรนนท์ นสพ.อันดามัน ไทม์ 16-31 ส.ค. 51
ดึกมากแล้ว... ฟ้าครึ้ม ไม่มีดาว จันทร์ข้างขึ้นส่องแสงริบหรี่... แขวนเสี้ยวเรียวรี อยู่เหนือผืนทะเล ริ้วคลื่นขุ่นคลั่กแล่นเข้าหาฝั่ง ไม่ขาดสาย ไม่จบ ไม่สิ้น... ดึกมากแล้ว... ในอีกไม่กี่ช่วงเวลาต่อมา ลมทะเลโหมแรงกระหน่ำ หูกวางหน้าห้องเอนลู่ ปลิดใบ ปลิวกระจาย สายฝนสาดซัดมาถึงริมประตู เสียงกระเบื้องหุ้มหลังคาพะเยิบอ้า ให้หวั่นใจ... ดึกมากแล้ว... วงแขนกระชับกอด ไร้การตอบโต้ใดๆ ใครจะรู้ได้... เธอซ่อนแรงไม่พอใจไว้ตลอดคืน ก่อนจะบอกลา... ถาวร เมื่อรู้สึกปลอดภัย หลังกลับจากเกาะมืดดำ คลื่นแรงแห่งนั้น
ดึกมากแล้ว... ของอีกหลายค่ำคืนต่อมา เขานึกถึงห้วงเวลาที่ผ่านเลย จันทร์เสี้ยว ลมแรง และอารมณ์ ทำไม แค่เอื้อมแขนไปโอบกอด พออาศัยไออุ่นในห้วงที่ฝนสาด ถึงกับต้องตัดญาติขาดมิตร หรือชีวิตคนเราต้องมีเรื่องเหลวไหล ให้ไม่เข้าใจอยู่ซ้ำซากเช่นนี้... |