สองปีเต็มๆ ที่ไม่ได้เข้าไปดูแล... ลองกองบ้านแม่...

            สองปีเต็มๆ ที่ไม่ได้เข้าไปดูแล...

            ก่อนเที่ยงของวันแม่... 12 สิงหาคม 2551 ผมไปหาแม่ที่บ้าน ซื้อแกงส้มปลาอะไรไม่รู้ไปฝากแม่ถุงหนึ่งด้วย

วันนี้ แม่ยังนั่งอยู่ที่เดิม บนแคร่เตี้ยๆ หน้าโทรทัศน์ที่แม่ใช้ทั้งเป็นที่นั่งและนอนเล่น ผมแม่ขาว หน้าแม่ย่น แต่แววตาแม่สว่างพราวทุกครั้งที่ผมกลับไปหา

แม่บ่นว่ารู้สึกชาๆ ที่ข้อมือข้างขวา ผมบอกว่า ถ้ายังมีอาการไม่มาก ขอรอดูอาการอีกสักหน่อยนะ ถ้ายังไม่หาย หรือเป็นมากขึ้น เย็นนี้ จะรับแม่ไปหาหมอ

ผมคุยกับแม่แป๊บหนึ่ง ก็เดินผ่านครัวทะลุออกไปหลังบ้าน ที่นั่น สวนลองกองที่แม่ปลูกไว้ในวัยที่ยังแข็งแรง บัดนี้ออกลูก ออกผล เหลืองอร่ามไปทั้ง สวน 40 ต้น ผมเอื้อมไปปลิดลูกงอมๆ ลงมาชิม หอม หวาน อร่อย แม้สองปีเต็มๆ ที่ไม่ได้เข้าไปดูแล...

ก่อนนี้ ในวันที่ลองกองเพิ่งหัดเป็นลูกใหม่ๆ ผมเฝ้าทะนุถนอม บำรุง เอาใจใส่กับสวนแห่งนี้มากๆ ทั้งเช้า และเย็น ปุ๋ยอะไรที่ใครว่าดี ผมจะไม่รั้งรอ ทั้งฉีดพ่นเองทางใบ ทั้งทางดินที่ต้องโรยหว่าน ตัดแต่งกิ่งก้าน รดน้ำวันละสองรอบ เพื่อรอผลผลิตสวยงาม

ปีนั้น ลองกองออกลูกมาเต็มสวน แต่ราคาสิ...ช้ำนัก อาจจะเป็นเพราะทุกวันนี้ บ้านใครก็มีลองกอง มีพื้นที่น้อยหน่อยก็จะปลูกไว้ต้นหรือสองต้น มากหน่อยก็เป็นสวนเป็นไร่ หลายๆ ต้น แล้วก็แข่งกันลดราคาเพื่อให้ขายได้ เมื่อลูกลองกองเหลืองหอม งอม อร่อย ในเวลาที่ไล่เลี่ยกัน

อาจจะเป็นเพราะความไม่แน่นอนที่จะทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับงานเกษตร ที่ไม่สามารถแปรรูปไปเป็นอย่างอื่นได้ 3 ปีผ่านไป ผมเริ่มจะถอดใจกับการลงแรงที่ยากจะเรียกร้องผลตอบแทนที่คุ้มกัน จึงหันชีวิตที่พอมีอะไรๆ ติดตัวอยู่บ้างไปทำหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น ซึ่งเป็นอีกงานที่ทำไปด้วยความสุขใจ กับงานเขียน งานอ่าน

นี่จึงเป็นสาเหตุใหญ่ ที่บอกว่า สองปีแล้วที่แทบจะไม่ได้กลับเข้าไปยังสวนลองกองอีกเลย... แต่ด้วยความสัตย์ซื่อของธรรมชาติ ที่ส่งน้ำจากฟ้ามาอย่างสม่ำเสมอเมื่อลองกองคลี่ดอกบานแล้ว หรืออาจจะเป็นผลของการสะสมอาหารที่ผมลงทุนลงแรงไว้ก่อนนั้น สองปีที่ห่างเหิน ลองกองของแม่ยังมีผลหอมหวานออกมาจนล้นหลาม

ดูเหมือนแม่จะดีใจ เมื่อผมบอกว่า ปีนี้ราคาลองกองดีกว่าปีกลาย แม้จะไม่ได้มาตัดเก็บด้วยตัวเอง แต่เพื่อนที่ไม่เคยทิ้งกัน ไม่ว่าผมจะลำบากยากเข็นอย่างไร เขามาช่วยปีนป่าย ตัดออกไปขายส่งให้กับพ่อค้า

“ได้เป็นหมื่นแล้วล่ะแม่...” ผมเห็นประกายความสุขในดวงตาฟ้าฟางของแม่อีกครั้งหนึ่ง ผมรู้ว่าแม่ไม่ได้สนใจเรื่องเงินๆ ทองๆ หรอก แต่แม่จะบอกว่า “แม่เอ้ย... ดีกว่าปล่อยให้ร่วงไปเปล่าๆ เฉยๆ นะ” เพราะแม่รู้ดีว่า ผมไม่ได้มีเวลาเข้าไปจัดการเหมือนก่อนนี้อีกแล้ว...

วันนี้วันแม่... เย็นๆ ผมจะนำเงินจากการขายลองกองไปซื้อโทรทัศน์เครื่องใหม่ให้แม่... นะแม่นะ... ผมรู้ว่าแม่ก็ไม่ได้สนใจใยดีอยากได้อะไรอีกหรอก แต่ผมว่า แม่น่าจะได้เห็นนางเอกของละครช่อง 3 ได้ชัดเจนขึ้น

จริงไหมแม่...

หมายเหตุ : ภาพข้างบนเป็นภาพเก่า เมื่อ 3 ปีก่อน