วันที่คิดถึงแม่มากเป็นพิเศษ

1.)        ผมมีเรื่องจะเล่าให้ฟังครับ...

            เรื่องนี้ เกิดขึ้นเมื่อหลายสิบปีมาแล้ว ที่ตำบลท่าพญา ซึ่งเป็นพื้นที่ที่อยู่ในเขตของอำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง แต่ถ้านับสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียน โรงพัก ตลาดสด ไปรษณีย์ ‘โรงหมอ’ ที่ตอนนั้นเป็นได้แค่ ‘สุขศาลา’ เล็กๆ หรือ ร้านหมอเอกชนเท่านั้นเอง ยังไม่มีโรงพยาบาลประจำอำเภอ ฯลฯ ถ้านับถึงสิ่งเหล่านี้แล้ว ที่นี่จะเป็นชุมชนชายแดนที่ต่อติด และขึ้นอยู่กับอำเภอย่านตาขาว เสียมากกว่า

            สำหรับตัวตลาด หรือชุมชนย่านตาขาว ส่วนใหญ่จะเป็นที่ลุ่มริมแม่น้ำปะเหลียน ที่เกิดจากการรวมกันของคลองที่ไหลจากเทือกเขาบรรทัดถึงสามสาย จึงเป็นเรื่องปกติธรรมดา ที่บ้านเรือนแถวนี้จะเป็นพื้นที่น้ำท่วมอยู่บ่อยครั้ง ทั้งท่วมเล็ก ในเกือบจะทุกๆ 2-3 ปี หรือท่วมใหญ่ สร้างความเสียหายมากมายในทุกๆ 5-6 ปี แต่มาระยะหลังนี้ น้ำท่วมใหญ่แทบจะไม่มีแล้ว เพราะป่าน้อยลง น้ำน้อยลง อีกอย่างเป็นเพราะมีการแบ่งสายคลองไปออกสู่ทะเลทางอื่นได้มากกว่าทางเดียว

            ปีนั้น...น้ำท่วมเล็ก หญิงคนหนึ่งกำลังจะคลอดลูกคนที่สอง บ้านไม้หลังที่ตั้งอยู่บนเนินสูงดูวุ่นวายตั้งแต่บ่ายแล้ว ความกังวลมีอยู่ทุกสีหน้า รวมทั้งผู้ที่จะเป็นพ่อลูกสอง หมอตำแยก็มาแล้ว เวลาที่เด็กควรจะคลอดออกมาก็ผ่านไปนานแล้ว แต่ดูเหมือนว่า จะมีสิ่งผิดปกติให้ต้องห่วงใย

            ค่ำนั้น... หมอคนเดียวที่เปิดร้านรักษาคนไข้อยู่ในตัวตลาดย่านตาขาว เดินลุยน้ำท่วมระยะทางกว่ากิโลเมตร เป้าหมายคือบ้านของหญิงที่คลอดลูกยาก เมื่อถึงบ้าน หนุ่มใหญ่เจ้าของบ้าน ผู้กำลังกังวลงุ่นง่านก็รับรู้ว่า หมอได้พาหมอผู้เป็นทั้งเพื่อน และญาติของตนมาด้วยอีกคนหนึ่ง พลันนั้น รอยยิ้มก็เริ่มปรากฏตรงสองข้างแก้ม

            ก่อนจะดึกจนเกินไป เสียงร้องของทารกผู้ชายก็ดังขึ้น ท่ามกลางความโล่งอก โล่งใจของทุกๆ คนที่เฝ้าเอาใจช่วย 

            “เด็กมันออกยาก ต้องใช้คีมดึงหัวออกมา...” หมอว่าอย่างนั้น

2.)        หลายๆ ครั้งที่ยังตัดผมสั้น เวลายืนเสริมหล่ออยู่หน้ากระจก ผมมักจะใช้นิ้วไปลูบคลำเล่นๆ ตรงรอยบุ๋มที่หน้าผากด้านขวา เป็นร่องรอยที่เห็นได้ชัด แต่พอไว้ผมยาวขึ้นหน่อยรอยบุ๋มที่ว่าก็คล้ายจะถูกเลือนลืม วันนี้ วันเวลาที่ผ่านเร็วขึ้น ตีนผมยกสูงกว่าเดิมนิดหนึ่ง ร่องรอยวันที่หมอใช้คีมคีบผมออกมาจากแม่จึงปรากฏให้เห็นชัดขึ้นมาอีก

            พอนึกขึ้นมาได้ครั้งใด ผมก็จะเอื้อมไปคลำหารอยบุ๋มอีกรอยหนึ่งตรงท้ายทอยด้านบน บางทีก็หาเจอ บางทีก็หาไม่เจอ คล้ายๆ จะหายไปแล้ว

            ทุกครั้ง ผมจะคิดถึงแม่ วันนี้... แม่อายุเกือบจะ 80 แล้ว และพ่อที่จากไปนานมาก... เกือบจะครบ 30 ปี ในปีหน้า

 3.)       เมื่อตอนเย็น ผมกลับไปหาแม่...

“แม่ วันนี้วันเกิดผม” ผมพูดได้แค่นี้ พร้อมกับยกมือไหว้แม่ทีหนึ่ง ตามประสาลูกชาย ที่ใครๆ ก็บอกว่า เจ๊าะแจ๊ะไม่เก่ง เอาใจไม่เป็นเท่าลูกสาว แม่เดินเข้ามาจับแขนเบาๆ

“อือ... ขอให้แข็งแรง ไม่มีโรคภัยไข้เจ็บนะ...” ดวงตาฝ้าฟางของแม่ยิ้มสดใส แต่แม่ผมไม่เคยอวยพรให้ร่ำรวยสักที อาจจะเป็นเพราะแม่ไม่สนใจ ไม่ติดยึดกับสิ่งเหล่านั้น เพราะแม่เป็นแม่ที่เรียบง่ายที่สุดในโลก...

อ้อ... ลืมบอกไปว่า เย็นวันนี้ ผมซื้อถั่วเขียวต้มน้ำตาลที่แม่ชอบไปให้ 2 ถุงด้วยล่ะ...

ก่อนจะกลับมาเล่าให้คุณฟังอยู่นี่แหละ...