วันที่ต้องอยู่กับหมาแก่ๆ ตัวหนึ่ง… ตอน 2

                        “เวลาพี่ไม่อยู่บ้าน มันจะนอนอยู่ใต้ท้องรถ เงียบเชียบ ไม่ได้ยินเสียง ไม่ไปไหนเลย...”

                        ทุกๆ ครั้งที่ผมไปไหนนานๆ หลายวัน พอกลับมา สองสามี-ภรรยา ผู้เป็นเพื่อนบ้านชายคาติดกัน จะบอกผมอย่างนั้น

                        เขาพูดถึง ‘เจ้าบ๊อก’ หมาแก่ๆ ตัวเดียวที่อยู่กับผม…

                        ถ้านับวันเวลาตั้งแต่เริ่มแรก ที่ ‘เจ้าบ๊อก’ มาอยู่ที่นี่ ตั้งแต่บ้านหลังนี้ยังมีกันอยู่ครบทุกคน มาจนถึงวันเวลาที่ ‘เรา’ เหลือกันอยู่เพียงสอง ใช่... หนึ่งคน หนึ่งตัว ก็ร่วมๆ จะสิบปีเข้าไปแล้ว

                        จำได้ว่า ผมและครอบครัวย้ายออกจากบ้านหลังใหญ่... บ้านแม่ ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม 2541 ‘เจ้าบ๊อก’ มาอยู่ด้วยหลังจากนั้นก็คงจะไม่กี่นานเดือน จนนับได้เกือบๆ 120 เดือน ก็ตอนนี้

                        แต่จำไม่ได้ว่า เคยอ่านที่ไหนที่เขาบอก... ถ้าอยากรู้อายุของหมาที่นำมาเปรียบเทียบกับอายุของคน ให้นำ 7 ไปคูณ วันนี้ ถ้า ‘เจ้าบ๊อก’ 10 ปี จริงๆ เมื่อเปรียบไปแล้ว ก็จะย่างเข้า 70 ของวัยคน

                        จึงไม่แปลก ที่ตาของเธอจะเริ่มฝ้าฟาง และมีขี้ตาสีเหลืองๆ เกาะติดตรงหัวตาอยู่เป็นประจำ และบางที... ถ้าผมเดินกลับเข้าบ้านเงียบๆ เธอก็จะมีสีหน้า ท่าที ที่สงสัย ไม่รู้ว่าจะเห่าไล่ หรือจะต้อนรับดี เมื่อเข้ามาใกล้ๆ ได้กลิ่นเดิมๆ นั่นแหละ จึงจะกระดิกหาง กระโดดโลดเต้น ส่งเสียงทักทายดังลั่นไปอีกพักใหญ่ๆ

                         ปกติแล้ว... เวลาผมกลับเข้าบ้าน ไม่ว่าจะเป็นรถเครื่อง หรือรถยนต์ ทั้งที่เพิ่งจะเลี้ยวเข้าซอย มองตรงไปที่บ้านสุดท้ายปลายซอยนั้น... จะเห็นหมาตัวสีทองแจ้นออกจากบ้านมารอรับอยู่แล้ว ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งแสดงออกว่าจำได้ ใช่แล้ว พอลงจากรถยิ่งไปกันใหญ่ ‘เจ้าบ๊อก’ จะเข้ามาส่งเสียง คลอเคลียอยู่นั้นแล้ว จนต้องบอกว่า พอแล้วๆ รู้ล่ะว่าคิดถึงมาก...

                        เมื่อ 3 เดือนก่อน ผมเปลี่ยนเป็นรถยนต์คันใหม่ จะเลี้ยวรถเข้ามาจอดในบ้านอยู่แล้ว ผมต้องอมยิ้ม เพราะ ‘เจ้าบ๊อก’ จำไม่ได้ ออกอาการลังเล จนผมต้องลงจากรถแล้ว จึงมาส่งเสียงกระตู้วู้ทักทาย

          แต่ไม่นานวันนัก เธอก็เริ่มที่จะเรียนรู้ จดจำ น่าจะเป็นจากความถี่ของเสียงรถ กระมัง...

          หลายครั้ง... ที่ผมต้องทิ้งให้อยู่คนเดียว... ตัวเดียว... บางทีก็หลายวัน ตั้งแต่ คืนเดียว 2, 3, จนถึง 1 สัปดาห์ ถ้าวันหรือสองวัน ผมก็จะใส่อาหารเม็ด วางน้ำไว้ให้ มากวัน มากคืนกว่านั้น ก็จำเป็นที่จะฝาก ‘เพื่อน’ ไว้กับคนข้างบ้าน คอยเติมอาหาร คอยดูน้ำให้หน่อยนะ...

         หลายครั้ง ที่พอย่างออกจากบ้าน ผมก็ลืม ‘เจ้าบ๊อก’ หรือนานๆ จึงจะหวนกลับมาคิดถึงสักที แต่ทั้งนี้... ผมไม่รู้ว่าเธอคิดอย่างไร แต่ใช่หรือไม่ว่า... ทุกครั้งที่ผมกลับเข้าบ้าน อาการที่ดีอก ดีใจ คงบอกให้คิดเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้..

(กรุณาอ่านต่อตอนต่อไป...)