วันที่ต้องอยู่กับหมาแก่ๆ ตัวหนึ่ง… ตอน 3

            “ก็กำลังหาคนแรกอยู่เหมือนกัน...” ผมตอบคำถามยิ้มๆ ทุกครั้ง ที่มีคนมาที่บ้าน เมื่อเห็น ‘เจ้าบ๊อก’ เขาไม่รู้จัก แล้วมักจะถามว่า “หมากัดไหม...”

            หรือบางที ถ้าเป็นเพื่อนที่ไม่เคยมา ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เป็นคำถามเดียวกันเมื่อมาถึงบ้าน ผมก็จะตอบแบบกวนทีนเขาเล่นว่า “หมาไม่กัด........ เลี้ยงไว้ทำไม...” ทันทีนั้น เพื่อนมันก็ด่ากลับมา พอให้ได้หัวเราะกัน...

            ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ‘เจ้าบ๊อก’ เป็นหมาปากเปราะ เห่าง่าย และขี้ตกใจ เรื่องเห่านี่ ใครๆ แถวนี้ก็สู้ไม่ได้ เห็นอะไร เธอเห่าหมดแหละ บางทีนะ เห็นอะไร หรือใครขี่รถเครื่องมาตั้งแต่กลางๆ ซอย หล่อนก็ตั้งหน้าตั้งตาเห่าแล้ว แต่พอเขาเข้ามาใกล้ๆ เธอจะถอย... ถอย... แล้วก็ถอย...

ถ้าให้บังเอิญมีใครมาหาผมจริงๆ แถมพูดเสียงดังสักหน่อย เจ้าหมาน้อยก็จะวิ่งจู๊ดดดดด... เข้าไปในบ้าน ไปแอบอยู่ใต้โต๊ะเขียนหนังสือของผม แล้วมุดอยู่นั่น จนกว่าคนมาหาจะกลับ

อีกนั่นแหละ เรื่องเห่านี่ ‘เจ้าบ๊อก’ ได้ช่วยผมและลุกๆ ไว้เยอะมาก เพราะตั้งแต่ตอนเริ่มแรกที่ผมและครอบครัวย้ายมาอยู่บ้านสุดท้ายปลายซอยหลังนี้ หน้าบ้าน ข้างบ้าน ยังรกมากๆ จึงไม่แปลก แต่ก็น่ากลัว เมื่อ ‘เพื่อน’ ผู้อยู่ข้างๆ ได้ย่างเยื้องเข้ามาหาถึงบริเวณที่จอดรถ หรือบางทีก็กำลังจะเข้ามาในบ้านอยู่แล้ว

เมื่อเห็นสิ่งแปลกปลอม ไม่ว่าจะเป็นงู โดยเฉพาะงูเห่า ทั้งตัวเล็กตัวใหญ่ หรืองูอื่นๆ รวมทั้งแมงป่อง ตะขาบ ‘เจ้าบ๊อก’ เป็นต้องเห่าทุกครั้ง เมื่อบ่อยเข้า เราก็รู้ทันทีว่า ต้องมีตัวอะไรเข้ามาอีกแล้ว ทั้งนี้เพราะสำเนียงเสียงเห่าของสาวเจ้าจะไม่เหมือนกับการเห่าสิ่งอื่นๆ

เสียงที่เธอจะฟ้องให้เราได้รับรู้และต้องระมัดระวังเพิ่มขึ้น จะเป็นอีกเสียงที่แข็งกระด้าง และเป็นอยู่อย่างนั้นๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกว่าเราจะออกไปจัดการ ถ้าผมไม่ออกไป ‘เจ้าบ๊อก’ จะไม่มีวันเลิกรา

บางวันที่ผมค่อยๆ เปิดประตูมุ้งลวดออกไปดู ถึงกับแทบช็อก เพราะเป็นงูเห่าตัวใหญ่กำลังแผ่เบี้ยหรา ส่ายไปมา เอาเถิดเจ้าล่ออยู่กับหมาผู้พิทักษ์ จะออกไปจัดการเดี๋ยวนั้น ก็ให้รู้สึกหวั่นๆ ถึงอันตราย จะไม่ออกไปก็เกรงว่า มันจะจัดการเธอเสียก่อน จึงต้องหาอะไรขว้าง จนงูตกใจ ล่าถอยออกไป

แต่บางครั้ง ก็ไม่ได้เป็นเรื่องเป็นราวนัก เพราะเปิดประตูออกไปปุ๊บก็เห็นแต่แมงกุดจี่ตัวเล็กๆ ที่กลิ้งอยู่ไปมาแค่ตัวเดียว จึงต้องบอกเธอว่า “ไม่มีอะไรหรอก ไปนอนซะ...” นั่นแหละ ‘เจ้าบ๊อก’ จึงได้สงบลง

วันนี้... ไม่รู้จะเป็นเพราะแก่ตัวลง หรือขี้เกียจ หรือไม่มีตัวอะไรแปลกปลอมให้เห็น ผมจึงไม่ค่อยจะได้ยินเสียงเห่าแบบนั้นของเธออีกเลย...

(กรุณาอ่านต่อตอนหน้า เรื่องหมาๆ ยังมีอีก...)