วันที่ต้องอยู่กับหมาแก่ๆ ตัวหนึ่ง… ตอน 4

ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต

              บ่ายวันนี้ พอกลับจากตัวเมืองที่ไปเอาหนังสือพิมพ์ฉบับใหม่ออกจากโรงพิมพ์ ผมก็รีบขึ้นไปชั้นบนเพื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดขาสั้น พอหันไปมองด้านหลังบ้านที่ปิดไว้แค่ประตูมุ่งลวด ผมก็ตกใจเมื่อเห็นงูตัวหนึ่ง อยู่ด้านในและกำลังจะหาช่องทางกลับออกไปข้างนอก

             ทันทีที่เดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก็เห็นงูเขียวหางไหม้ที่ใครๆ ก็บอกว่ากัดคนถึงตาย ตัวใหญ่และยาว กำลังตกใจผมอยู่เช่นกัน ผมวิ่งลงไปหยิบไม้กวาดมาจากข้างล่าง เปิดประตูมุ้งลวดไป กระโดดหนีงูไป แล้วกวาดให้งูขี้ตื่นออกไปทางระเบียง จากนั้น ได้ยินเสียงตกลงไปยังพื้นเบื้องล่างดังตึ่ก...!

             ปรากฏการณ์นี้ ‘เจ้าบ๊อก’ ที่นอนตากแดดอยู่หน้าบ้าน ไม่ได้เห็นหรือรับรู้ด้วย ไม่อย่างนั้นคงจะวุ่นวายไปมากกว่านี้ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา เพราะปัญหามันอยู่ที่ว่า งูตัวนี้เข้ามาได้อย่างไร ทางไหน เมื่อตัวหนึ่งมาได้ ตัวอื่นๆ พันธุ์อื่นๆ ล่ะ ว้า... ไม่สนุกเลยนิ...

            ความจริงแล้ว... ‘เพื่อนผู้อยู่ในบ้าน’ ผม ยังเคยมีมากกว่านี้ เจ้าตัวน้อยๆ ผู้น่ารักอย่างหนูที่เจาะรูมุ้งลวดเข้ามาจนมีรูโหว่ รูแล้วรูเล่า เพื่อมาหาที่สร้างครอบครัวใหม่ ออกลูกเป็นครอกๆ นั้นก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่ยากหน่อยก็ตรงที่ทำอย่างไรจะให้พวกเขาย้ายออกไปจากบ้านผมได้

            ไม่ต้องพูดถึงตัวอึ่งอ่าง ที่ลอดรอยแตกของประตูครัวด้านหลัง เข้ามาตั้งแต่ตัวเล็กๆ ค่อยๆ เจริญเติบโตจนตัวใหญ่ขึ้นๆ และให้ผะอืดผะอมทุกทีที่ต้องสวมถุงพลาสติกเข้ากับมือ แล้วจับตัวลื่นๆ พวกนี้ออกไปปล่อยไว้นอกกำแพงหน้าบ้าน

            ที่น่ารักเพิ่มขึ้นมาหน่อยก็เป็นพวก ‘เลี๊ยะ’ อืม... ตัวนี้ ถ้าไม่ใช่คนภาคใต้บางทีอาจจะไม่รู้จัก แต่ถ้าบอกว่าคือตัว กระแต ก็คงจะมีคนพยักหน้ากันมากขึ้น กระแตคล้ายกับกระรอกครับ เพียงแต่ตัวอาจจะเล็กกว่าสักหน่อย แต่เจ้านี่ซนนัก บ่อยไปที่จะเห็นแค่ตัวเดียวหลุดลงมาจากฝ้าเพดานที่เปิดอ้า ตั้งแต่วันลมแรงเมื่อ 2-3 ปีก่อน

            มีอยู่เช้าหนึ่ง ที่ผมต้องตื่นเพราะเจ้าตัวนี่มาปลุก ด้วยการวิ่งวุ่นอยู่บนเตียงของผม แต่อีกบ่ายวันหนึ่งสนุกสนานยิ่งกว่า เพราะเธอพาลูกๆ มาด้วยอีก 2 ตัว วิ่งเล่นกันเพ่นพ่านอยู่ในห้องนอน ผมต้องอาศัยไม้กวาดอีกนั่นแหละ เปิดประตูหน้าห้องนอน ที่ปิดไว้เพียงประตูมุ้งลวดเหมือนกัน กวาดพวกเขาออกไปเล่นกันต่อข้างนอก

เจ้าหนูสองตัวนั่น... หมายถึงลูก ‘เลี๊ยะ’ หรือกระแตที่ว่า คงจะตกใจจึงพากันกระโดดลงไปชั้นล่างที่เป็นพื้นถนนคอนกรีต เสียงดังป็อกๆ ผมรีบวิ่งตามออกไปก้มดู เด็กๆ สองตัวนอนนิ่งอยู่พักหนึ่งก่อนจะขยับวิ่งจู๊ด....หายไป อ๋อ...แม่ของพวกเขาหรือ ตกใจขี้แตกขี้แตนหนีไปก่อนแล้ว...

ใช่... ทั้งหมดนี้ อยู่นอกสายตาของ ‘เจ้าบ๊อก’ หมา ‘ไม่สบาย’ บ้าๆ บ๊องๆ คล้ายเจ้าของบ้านที่อยู่ด้วยกันนี่แหละ...

เอ้า... ตอนนี้เลยลืมเล่าเรื่อง ‘เจ้าบ๊อก’ ซะงั้น... ไว้พรุ่งนี้สิ จะเล่าให้ฟังว่า หมาก็เหงาเป็น และเวลาหมาอารมณ์เปลี่ยว อยากมีแฟน... อิ อิ เขาจะร้องโหยหวนอย่างไร...