วันที่ต้องอยู่กับหมาแก่ๆ ตัวหนึ่ง… ตอน 5

ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต (ไม่ใช่ ‘เจ้าบ๊อก’ นะ)

              ความจริงเธอเคยมีแฟนมาแล้วตั้งหลายครั้ง แต่ละครั้งก็จะมีลูกๆหลายคน เออ... หลายๆ ตัวนั่นแหละครับ...

              ผมจำได้ว่า แฟนตัวแรกของ ‘เจ้าบ๊อก’ เป็นหนุ่มบ้านใกล้เรือนเคียง อยู่บ้านถัดไปทางต้นซอยสัก 4-5 หลัง ผู้หญิงเจ้าของบ้าน เจ้าของหมา เป็นคนรับจ้างตัดผ้า ไอ้ ‘โคล่า’ คล้ายๆ จะเป็นพันธุ์หมาจู ขนยาวๆ สีขาวดำ ตัวเตี้ยๆ บังอาจมาจีบสาวตัวขาวกว่า สูงกว่า จนสืบสกุลออกมาครอกแรกร่วมๆ ครึ่งโหล (ที่เล่าไปแล้วในตอนแรก ที่ลูกๆ ช่วยกันทำคลอดให้ ‘เจ้าบ๊อก’)

              จำไม่ได้ว่า หลังจากนั้น เธอจะมีลูกอีกหนึ่ง หรือสองครอก... น่าจะเป็นสองมากกว่า แต่ระยะสัก 6-7 ปีมานี้ ที่เธอไม่มีลูกๆ อีกเลย แม้จะมีใครๆ มาเป็นคู่ครองตามฤดูกาลอยู่บ้าง บางที อาจจะเป็นเพราะยาฉีดป้องกันการตั้งครรภ์ที่จำเป็นต้องทำให้...

               หมา... หรืออีกหลายสัตว์อื่นๆ โชคดีอยู่อย่างหนึ่งที่มีความต้องการทางเพศ เพื่อเป้าหมายแห่งการดำรงพันธุ์เฉพาะกาลฤดู ถ้าเข้าใจไม่ผิด หมาจะมีเรื่องราวเหล่านี้ให้สังเกตเห็นสักปีละครั้งหรือสองครั้ง เป็นธรรมชาติที่เข้าใจกัน ไม่รู้วันเดือนปีหรือปฏิทิน แต่พอถึงเวลา พวกเขาก็ไปมาหาสมสู่กัน...

              ในฐานะคนเลี้ยงหมา... เราจึงได้เห็นร่องรอยเปียกชื้นบนพื้นปูนที่จอดรถที่ ‘เจ้าบ๊อก’ อาศัยเป็นที่นอน พร้อมกับอาการร่านทุรนเมื่อเห็น ‘หนุ่มแปลกหน้า’ วนเวียนเปลี่ยนมาเลียบเคียง พร้อมส่งเสียงง้องแง้งแง่งๆ ปะปนให้ได้ยินอยู่บ้าง เป็นบางค่ำคืน...

               มาระยะหลัง หลายปีมานี้ ร่องรอยที่เคยเห็น เสียงที่เคยได้ยิน กลับเงียบหายสาบสูญ แต่มิได้หมายความว่า อะไรๆ จะหมดไปเสียทีเดียว ‘เจ้าบ๊อก’ ยังมีชีวิต ยังมีลมหายใจ ความต้องการต่อบางสิ่งบางอย่างที่ลึกลับ ก็ใช่ว่าจะหมดมลายไป เพราะบางดึกดื่นคืนค่ำ ผมยังได้ยินเสียงโหยหวนที่แปลกต่างไปจากการเห่าหอนที่เคยเป็น

             เป็นเสียงที่แหบ โหยหวน ยืดยาว คล้ายจะบ่งบอกให้ใครต่อใครรับรู้ได้ถึงความต้องการลึกๆ ภายในหัวใจดวงนั้น...

              เพื่อนบางคน เคยโทรศัพท์มาหาผมในห้วงยามดึกดื่นเช่นนั้น ตอนแรกๆ เธอรีบถามว่า นั่นเสียงอะไร... พอบอกว่าเป็นเสียงของ ‘เจ้าบ๊อก’ เธอก็หัวเราะพร้อมกับถามว่า เจ้าบ๊อกกำลังร้องเพลงโอเปร่าอยู่เหรอ... เห็นไหมว่า หมาของผมเป็นนักร้องมีระดับแค่ไหน...

              ผมว่า... ถึงแม้จะเป็นหมา แต่ ‘เจ้าบ๊อก’ เป็นสิ่งมีชีวิตที่โชคดี ที่รู้สึกอย่างไร ก็สามารถแสดงไปออกไปได้อย่างนั้น แตกต่างสิ้นเชิงกับอีกบางชีวิตซึ่งอยู่ใกล้ ที่ต้องอดทนกับความโดดเดี่ยวเปลี่ยวอก โดยไม่มีสิทธิจะร้องแรกแหกอุทธรณ์ หรือโหยหวน ครวญคร่ำใดๆ ในทุกๆ ฤดูกาล...