เมฆใหญ่ จากทะเลอันดามัน...

            หลายวันมานี้ ผมมีเรื่องเข้ามามากจนไม่มีเวลาจะเล่าเรื่องความหลังครั้งอดีตที่เคยทำๆ กันได้เลยครับ

เรื่องราวเก่าๆ ที่ได้เรื่องบ้าง มิได้ความบ้าง ก็ปนๆ กันไป

บางเศษเสี้ยวอาจจะเป็นประสบการณ์ทางอ้อม ให้กับบางท่านผู้อ่านที่บังเอิญเลี้ยวรถเข้ามาหน้าบ้านหลังนี้...

เรื่องอะไรนักหรือที่เข้ามา

กรณีของการ ‘เป่านกหวีด’ ครั้งสุดท้าย ของ พธม.-พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ที่นับวันมีเหตุการณ์ให้ ‘คนข่าว’ ต้องติดตามมากเข้า นานขึ้น ทุกวัน ทุกชั่วโมง

แม้จะไม่เห็นด้วยกับ พธม.ทั้งหมด แต่ใจก็แอบหนุน และอดเป็นห่วงไม่ได้เมื่อพวกเขาต้องอยู่ในสถานการณ์ที่เผชิญหน้า... หรือในค่ำคืนที่ต้องยืนตากฝน เปียกชุ่ม หนาวสั่น

ผมเป็นอีกคนที่ไม่สามารถเดินทางไปไหน มาไหน ได้ง่ายดายคล้ายกับคนอื่นๆ และรู้สึกละอายใจทุกครั้งที่เปิดแล ติดตามพวกเขาทางช่องโทรทัศน์

ใช่หรือไม่ว่า... ปรากฏการณ์เช่นนี้ เป็นการต่อสู้กันของวิชานิติศาสตร์ กับ วิชารัฐศาสตร์ ไปจนถึง ความดีกับความเลว... และวิวัฒนาการของผู้คนในสังคม บนเส้นทางแห่งการร่วมสร้างประวัติศาสตร์ ที่วันหนึ่งก็จะเป็นเรื่องราวที่ผ่านเลย...

อีกความรู้สึกหนึ่ง ที่เกิดขึ้นในวันเดียวกันนั้น

เหตุการณ์ที่เพื่อนๆ ผู้สื่อข่าว ต้องเสียชีวิตไปกับอุบัติเหตุพร้อมๆ กันถึง 5 คน ในรถตู้ที่เสียหลักไปชนต้นไม้ จนเกิดระเบิด ไฟลุกท่วมทั้งคันในทันที และสองคนในนั้น เป็นบุคคลที่ผมรู้จัก รัก และนับถือ ในความเป็น ‘มืออาชีพ’ ของพวกเขา

เรื่องที่สาม เป็นเรื่องปกติที่ต้องทำ และไม่สามารถแหกปาก ร้องบอกใครๆ ได้มากนัก

การปิดเล่มหนังสือพิมพ์ฅนตรัง ที่ต้องจัดการอยู่คนเดียว ใช่ครับ... ทั้งฉบับ แต่ฉบับนี้ค่อนข้างจะสาหัสมากกว่าทุกๆ หน เพราะเพื่อนๆ หลายคน ผู้อาสากันมาเป็นคอลัมนิสต์ ส่งงานช้ากว่าทุกๆ ครั้ง

ด้วยสองเหตุผลเบื้องต้น คล้ายๆ กัน

                        …………………..

ก่อนค่ำวันนี้ ผมเดินออกกำลังกาย ท้ายซอย ปากซอย อยู่หลายรอบ ขณะมีเมฆก้อนใหญ่โผล่ขึ้นมาจากทิศทางของทะเลอันดามัน

ผมนำมาฝากทุกๆ คนครับ...