ความรู้สึกที่เหมือนมี… ‘เศษทรายในกระเป๋า’

เขียน : วานิช สุนทรนนท์

เวลา : 22.00 น. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2549

สำหรับ : หนังสือพิมพ์อันดามัน ไทม์ ฉบับวันที่ 16-28 กุมภาพันธ์ 2549

1.)          หญิงสาว...

                   “ไม่ว่าจะอย่างไร ผมก็ยังเข้าใจได้ หากคนเราจะลาร้างห่างไกลกันเพราะทัศนคติคนละอย่าง มีเส้นทางของตัวเอง สิ่งที่น่าเศร้ากว่านั้นมากมายก็คือ เชื่อและคิดไปในทิศทางเดียวกัน รักและผูกพันอย่างลึกซึ้ง ทว่าจำใจต้องคลายอ้อมแขน ปล่อยมือ และยืนเหม่อมองคนรักเดินแยกไปอีกทาง

              เบอร์โทรศัพท์ของใครคนหนึ่งหายไปจากชีวิตใครอีกคนหนึ่งก็ด้วยเงื่อนไขนี้ หายไปทั้งที่ยังจำได้ฝังใจ

              เคยกดเรียก เคยใช้อยู่แทบทุกวัน ตายก็ไม่ได้ตายจากกัน แต่มีอะไรบางอย่างมาขวางกั้นไม่ให้ทำเหมือนเดิมได้ดังใจ เป็นใครก็คงเคว้งคว้าง เจ็บปวด

                  ข้าวของสำคัญสูญหายยังอึ้ง นี่คนหายไปทั้งคน เราต้องใช้เวลาอีกเท่าไรเพื่อทำใจและเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตอยู่โดยไม่มี... เธอ”

2.)         หญิงสาว...

             ผมจำได้ว่าเคยเล่าให้เธอฟังเกี่ยวกับ วรพจน์ พันธุ์พงศ์  มาบ้างแล้วว่า นอกจากเขาจะเป็นคนหนุ่มมากความสามารถ ทั้งในฐานะสื่อมวลชน ที่เป็นคนสัมภาษณ์คนได้อย่างละเอียดลึกด้วยคำถามที่เกิดจากการติดตามฟังคำตอบอย่างสอดประสาน ต่อเนื่อง และกลมกลืนยิ่งแล้ว เขายังเป็นคนเขียนคอลัมน์ที่มีอารมณ์ละเมียดและละเอียดอ่อนที่สุดคนหนึ่งอีกด้วย

            ข้อความที่ผมคัดลอกมาให้เธออ่านข้างบนนี้ เป็นช่วงตอนหนึ่งของความเรียงเรื่อง ‘จดบันทึกข้างถนน เขียนไดอารี่บนกำแพง’ ที่รวบรวมไว้ในหนังสือชื่อสวยว่า “เศษทรายในกระเป๋า” ที่ว่าด้วย ‘บางสิ่งที่ตกค้างจากสองข้างทางชีวิตร่อนเร่’

            ความเรียงทั้งหมดในหนังสือเล่มนี้ เขานำมาจากที่เคยเขียนไว้ในคอลัมน์ being there ในนิตยสาร IMAGE กับ ‘เต้นรอบกองไฟ’ ใน GM และอีกบางส่วนที่กระจัดกระจายอยู่ในสื่อต่างๆ

            ผมเคยบอกเธอไปครั้งหนึ่งว่า นอกจากหนังสือเล่มนี้แล้ว วรพจน์ ยังมีผลงานรวมเล่มอีกมาก เท่าที่ผมเคยอ่านก็มี ‘เราต่างมีแสงสว่างในตัวเอง’ ‘ไปตามเส้นทางของเรา’ ‘เสียงในความทรงจำ’ (เล่มนี้เป็นบันทึกบทสัมภาษณ์ว่าด้วยการแสวงหาความงดงามของชีวิต) และล่าสุด เมื่อปลายปีที่ผ่านมา คือ ‘ที่อยู่ของหัวใจ’

            ทุกวันนี้ เท่าที่พอมีโอกาสพบเห็นบ้างทางหน้าหนังสือ วรพจน์ยังเป็นคอลัมนิสต์ให้กับนิตยสาร GM ในคอลัมน์เดิม และผมเพิ่งมาเห็นงานสัมภาษณ์ของเขาในหนังสือพิมพ์มติชน สุดสัปดาห์ เมื่อเร็วๆ นี้

3.)        หญิงสาว...

            เกือบ 20 ชิ้นของข้อเขียนในหนังสือหนา 175 หน้าเล่มนี้ วรพจน์ได้จดบันทึกการเดินทางที่เขาผ่านไปหัวเห็ดเจ็ดย่านน้ำ ตั้งแต่ บนรถไฟหาดใหญ่-กรุงเทพฯ (จิบกาแฟบนรถไฟ) ภูเก็ต (ความงามและคำถามยามดึก) เกาะเสม็ด (คืนหนึ่งกับผู้หญิงคนหนึ่ง) สงขลา (เสียงปืน หาดทราย และผู้ชายผมยาวที่ลานหอยเสียบ) โอซาก้า-ญี่ปุ่น (เพลงกีตาร์ของยูคาริ) กรุงเทพมหานคร (ในผับ กับใครก็ได้ หรือใครสักคน)

ในระหว่างการบันทึกถึงการเดินทาง เขาพูดถึงการพบผู้คน ผู้หญิง-ผู้ชาย ความรู้สึกที่เหงา ว้าเหว่ ของใครคนหนึ่งที่อยู่บนเกาะหน้าฝนเพียงคนเดียว และมีบางตอนที่เขาเล่าถึงเพื่อนขณะขับรถฝ่าสายฝนในตอนใกล้รุ่งบนถนนของกรุงเทพมหานคร 

“ด้วยความเชื่อส่วนตัว ในความหมายหนึ่ง เพื่อนก็เหมือนที่ปัดน้ำฝน คอยปัดเป่า เปิดทัศนวิสัยให้ชีวิตดำเนินต่อไปโดยไม่อ้างว้างนัก ผมรู้ ในเดือนฤดูที่ฝนเทลงมาไม่เว้นแต่ละวันอย่างนี้ ไม่มีเพื่อนที่ไหนว่างพอจะเอื้อมมือมาลูบหลังตบไหล่ปลอบประโลมกันได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว เหนืออื่นใด เราต่างมีชีวิตและโลกมุมส่วนตัว ซึ่งบางครั้ง ลำพังจะเอาตัวเองให้รอดยังออกอาการรุ่งริ่งช้ำเลือดช้ำหนอง ไหนเลยจะหาญกล้าถือดีไปโอบอุ้มคนอื่น”

หรืออีกบทหนึ่งที่เขานำไปตั้งเป็นชื่อของหนังสือคือ “เศษทรายในกระเป๋า” ที่บอกเล่าถึงการเดินทางและบางสิ่งบางอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจ...

“3-4 ปีที่ผ่านมา ผมเดินทางไปไหนต่อไหนแทบทุกเดือน ส่วนใหญ่เป็นต่างจังหวัด ใกล้บ้าง ไกลบ้าง ทำงานบ้าง เที่ยวเตร่เร่ร่อนไปตามประสาบ้าง และทุกครั้งก็มักจะมีฝุ่นตกเป็นตะกอนคั่งค้างในใจ

บางอย่างลอกร่วงไปกับวันเวลา

บางสิ่งแม้พยายามชำระล้างก็ยังคงดำรงอยู่ คล้ายเศษทรายในกระเป๋าของเช้าวันที่เพิ่งกลับจากทะเล

เมื่อสัมผัสลูบคลำ คำถามต่างๆ จะพรั่งพรูขึ้นมาทันที...

ผมควรจะยิ้มรับทุกสิ่งทุกอย่างในวันนี้ด้วยซ้ำ แม้จะเจ็บปวดกับการจากลาของใครบางคน... อย่างน้อยทุกเรื่องราวที่ผ่านพบ ก็น่าจะทำให้ผู้ชายคนหนึ่งเติบโตขึ้น และเข้มแข็งเพียงพอที่จะเดินต่อไปได้...”

4.)        หญิงสาว...

            หวังเหลือเกินว่า เธอจะเข้าใจถึงความหมายที่ผมพยายามสื่อ ตั้งแต่ต้น... มาจนถึงบรรทัดสุดท้ายนี้... ลาก่อนครับ...