• วานิชสุนทรนนท์
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : kontrang49@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-12-06
  • จำนวนเรื่อง : 117
  • จำนวนผู้ชม : 13229
  • จำนวนผู้โหวต : 34
  • ส่ง msg :
วานิช สุนทรนนท์ นสพ.ฅนตรัง
ความเรียง บทความขนาดสั้น บทกวี
Permalink : http://www.oknation.net/blog/kontrang49
วันพุธ ที่ 20 สิงหาคม 2551
ผมไม่รู้ว่ากำลังอยู่กับใคร หรืออะไร ภายในบ้านเงียบเชียบหลังนี้... (1)
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 25 , 22:25:37 น.  
พิมพ์หน้านี้

ผมไม่รู้ว่ากำลังอยู่กับใคร หรืออะไร ภายในบ้านเงียบเชียบหลังนี้... (1)             เครียดเลยครับ...            จะไม่ให้เครียดได้อย่างไรล่ะครับ... ในเมื่อวันนี้ คืนนี้ ผมไม่รู้ว่ากำลังอยู่กับใคร หรืออะไรภายในบ้านหลังนี้...            สอง หรือสามอาทิตย์มาแล้ว ที่ผมเริ่มสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติไปจากเดิม ใช่... บางสิ่งที่ควรอยู่ตรงนี้ กลับไปอยู่อีกที่หนึ่ง บางอย่างก็ตกหล่นลงมาจากที่วางสู่พื้นอย....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 19 สิงหาคม 2551
วันที่ต้องอยู่กับหมาแก่ๆ ตัวหนึ่ง… ตอน 5
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 44 , 21:07:48 น.  
พิมพ์หน้านี้

วันที่ต้องอยู่กับหมาแก่ๆ ตัวหนึ่ง… ตอน 5ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต (ไม่ใช่ ‘เจ้าบ๊อก’ นะ)              ความจริงเธอเคยมีแฟนมาแล้วตั้งหลายครั้ง แต่ละครั้งก็จะมีลูกๆหลายคน เออ... หลายๆ ตัวนั่นแหละครับ...              ผมจำได้ว่า แฟนตัวแรกของ ‘เจ้าบ๊อก’ เป็นหนุ่มบ้านใกล้เรือนเคียง อยู่บ้านถัดไปทางต้นซอยสัก 4-5 หลัง ผู้หญิงเจ้าของบ้าน เจ้าของหมา เป็นคนรับจ้างตัดผ้า ไอ้ ‘โคล่า’ คล้ายๆ จะเป็นพันธุ์หมาจู ขนย....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 17 สิงหาคม 2551
วันที่ต้องอยู่กับหมาแก่ๆ ตัวหนึ่ง… ตอน 4
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 55 , 19:17:51 น.  
พิมพ์หน้านี้

วันที่ต้องอยู่กับหมาแก่ๆ ตัวหนึ่ง… ตอน 4ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต               บ่ายวันนี้ พอกลับจากตัวเมืองที่ไปเอาหนังสือพิมพ์ฉบับใหม่ออกจากโรงพิมพ์ ผมก็รีบขึ้นไปชั้นบนเพื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดขาสั้น พอหันไปมองด้านหลังบ้านที่ปิดไว้แค่ประตูมุ่งลวด ผมก็ตกใจเมื่อเห็นงูตัวหนึ่ง อยู่ด้านในและกำลังจะหาช่องทางกลับออกไปข้างนอก             ทันทีที่เดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก็เห็นงูเขียวหางไหม้ที่ใครๆ ก็บอกว....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 16 สิงหาคม 2551
วันที่ต้องอยู่กับหมาแก่ๆ ตัวหนึ่ง… ตอน 3
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 75 , 19:36:26 น.  
พิมพ์หน้านี้

วันที่ต้องอยู่กับหมาแก่ๆ ตัวหนึ่ง… ตอน 3              “ก็กำลังหาคนแรกอยู่เหมือนกัน...” ผมตอบคำถามยิ้มๆ ทุกครั้ง ที่มีคนมาที่บ้าน เมื่อเห็น ‘เจ้าบ๊อก’ เขาไม่รู้จัก แล้วมักจะถามว่า “หมากัดไหม...”            หรือบางที ถ้าเป็นเพื่อนที่ไม่เคยมา ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เป็นคำถามเดียวกันเมื่อมาถึงบ้าน ผมก็จะตอบแบบกวนทีนเขาเล่นว่า “หมาไม่กัด........ เลี้ยงไว้ทำไม...” ทันทีนั้น เพื่อนมันก็ด่ากลับมา พอให้ได้หัวเรา....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 15 สิงหาคม 2551
วันที่ต้องอยู่กับหมาแก่ๆ ตัวหนึ่ง… ตอน 2
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 65 , 21:16:08 น.  
พิมพ์หน้านี้

วันที่ต้องอยู่กับหมาแก่ๆ ตัวหนึ่ง… ตอน 2                         “เวลาพี่ไม่อยู่บ้าน มันจะนอนอยู่ใต้ท้องรถ เงียบเชียบ ไม่ได้ยินเสียง ไม่ไปไหนเลย...”                        ทุกๆ ครั้งที่ผมไปไหนนานๆ หลายวัน พอกลับมา สองสามี-ภรรยา ผู้เป็นเพื่อนบ้านชายคาติดกัน จะบอกผมอย่างนั้น                        เขาพูดถึง ‘เจ้าบ๊อก’ หมาแก่ๆ ตัวเดียวที่อยู่กับผม…                        ถ้านับวันเวลาตั้งแต่เริ่มแรก ที่....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 14 สิงหาคม 2551
วันที่คิดถึงแม่มากเป็นพิเศษ
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 64 , 20:22:02 น.  
พิมพ์หน้านี้

วันที่คิดถึงแม่มากเป็นพิเศษ1.)        ผมมีเรื่องจะเล่าให้ฟังครับ...            เรื่องนี้ เกิดขึ้นเมื่อหลายสิบปีมาแล้ว ที่ตำบลท่าพญา ซึ่งเป็นพื้นที่ที่อยู่ในเขตของอำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง แต่ถ้านับสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียน โรงพัก ตลาดสด ไปรษณีย์ ‘โรงหมอ’ ที่ตอนนั้นเป็นได้แค่ ‘สุขศาลา’ เล็กๆ หรือ ร้านหมอเอกชนเท่านั้นเอง ยังไม่มีโรงพยาบาลประจำอำเภอ ฯลฯ ถ้านับถึงสิ่งเหล่านี้แล้ว ที่นี....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 13 สิงหาคม 2551
วันที่ต้องอยู่กับหมาแก่ๆ ตัวหนึ่ง…
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 63 , 20:26:53 น.  
พิมพ์หน้านี้

วันที่ต้องอยู่กับหมาแก่ๆ ตัวหนึ่ง… 1.)        ทุกๆ ครั้งที่มีใครๆ เอ่ยปากถามว่า เดี๋ยวนี้อยู่กับใคร ผมมักจะบอกว่า อยู่กับหมาตัวหนึ่ง...            มิได้ต้องการจะประชดประชันใคร หรือสิ่งใด แต่ผมหมายความตามนั้นจริงๆ ครับ            ผมคงจะไม่ต้องพิลาปร่ำรำพันให้มากความว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ คนเราบางที... พูดถึงหมาเสียยังดีกว่า... อิ อิ เห็นไหมว่า ไม่ได้เศร้าเสียสักนิด...            ‘เจ้าบ๊อก’ หมาตัวเมียแก....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 12 สิงหาคม 2551
สองปีเต็มๆ ที่ไม่ได้เข้าไปดูแล... ลองกองบ้านแม่...
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 73 , 11:57:29 น.  
พิมพ์หน้านี้

สองปีเต็มๆ ที่ไม่ได้เข้าไปดูแล... ลองกองบ้านแม่...             สองปีเต็มๆ ที่ไม่ได้เข้าไปดูแล...            ก่อนเที่ยงของวันแม่... 12 สิงหาคม 2551 ผมไปหาแม่ที่บ้าน ซื้อแกงส้มปลาอะไรไม่รู้ไปฝากแม่ถุงหนึ่งด้วย วันนี้ แม่ยังนั่งอยู่ที่เดิม บนแคร่เตี้ยๆ หน้าโทรทัศน์ที่แม่ใช้ทั้งเป็นที่นั่งและนอนเล่น ผมแม่ขาว หน้าแม่ย่น แต่แววตาแม่สว่างพราวทุกครั้งที่ผมกลับไปหาแม่บ่นว่ารู้สึกชาๆ ที่ข้อมือข้างขวา ผมบอกว่า ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 11 สิงหาคม 2551
(บทกวี สำหรับสงครามรัสเซีย-จอร์เจีย) วันที่โลกยังไร้ ‘จินตนาการ’
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 42 , 22:49:51 น.  
พิมพ์หน้านี้

วันที่โลกยังไร้ ‘จินตนาการ’ สงคราม...ความตาย...ผมไม่อยากจะเชื่อวันนี้ ยังมีอะไร ที่ไร้สาระเช่นนี้อีกหรือมนุษย์ รบกับ มนุษย์คน ฆ่า คนตายกันทีละหลายสิบ หลายร้อย และหลายพัน...บ้าฉิบ...คุณมาเปิดฉากสงครามในวันเดียวกับการเปิดแข่งขันกีฬาของมนุษยชาติ วันที่แดดเริ่มทอดเงา...ลูกชายของใครนอนตายในสนามสู้รบเพื่อสิ่งใด เพื่อใคร เพื่ออะไร...มือซ้ายที่ก่ายหน้าผากก่อนลมหายใจจะสูญสลายคล้ายจะยอมรับว่า ไม่เข้าใจ... พวกเ....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 6 สิงหาคม 2551
กลอนเปล่าเปล่า - ‘คืนจันทร์เสี้ยว ลมแรง และอารมณ์’
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 60 , 16:07:47 น.  
พิมพ์หน้านี้

คอลัมน์ ‘กลอนเปล่าเปล่า ไม่ใส่น้ำแข็ง’‘คืนจันทร์เสี้ยว ลมแรง และอารมณ์’วานิช สุนทรนนท์นสพ.อันดามัน ไทม์ 16-31 ส.ค. 51 ดึกมากแล้ว...ฟ้าครึ้ม ไม่มีดาวจันทร์ข้างขึ้นส่องแสงริบหรี่...แขวนเสี้ยวเรียวรี อยู่เหนือผืนทะเลริ้วคลื่นขุ่นคลั่กแล่นเข้าหาฝั่งไม่ขาดสาย ไม่จบ ไม่สิ้น... ดึกมากแล้ว...ในอีกไม่กี่ช่วงเวลาต่อมาลมทะเลโหมแรงกระหน่ำหูกวางหน้าห้องเอนลู่ ปลิดใบปลิวกระจายสายฝนสาดซัดมาถึงริมประตูเสียงกระเบื้อง....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 24 กรกฎาคม 2551
ลม... ที่หายใจอยู่ตามลำพัง - กลอนเปล่าๆ ไม่ใส่น้ำแข็ง
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 57 , 22:30:31 น.  
พิมพ์หน้านี้

ลม... ที่หายใจอยู่ตามลำพัง ฝนลงหนักมาตั้งแต่ก่อนเที่ยงแล้วพราวน้ำไหลหยาด… หยดจากราวระเบียงใสวาวก่อนจะทิ้งตัวกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับผู้มาก่อนเป็นเนื้อเดียว... วันที่ลมไม่พัด ฝนหลงโปรยอีกครั้งตกใส่ใบไม้ใบหนาหนักลู่น้อมลง... เบื้องล่างในทุ่งนารกร้างนกกระยางค่อยๆ ย่างเยื้องบ้างก็หันชำเลืองมองกังขานัก...ใยฝนเม็ดขาวหล่นปรายไม่ขาดสายแม้ใจดวงน้อยมิหวั่นไหวแต่มุ่งหมาย... สิ่งใดหรือ... ผีเสื้อสีเหลืองอ่อนตัวกระจ้อ....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 25 มิถุนายน 2551
‘ผีเข้า’ กับวาระของจังหวัดตรัง - วานิช สุนทรนนท์ - นสพ.รักษ์ตรัง วันที่ 1-15 ก.ค. 51
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 53 , 12:54:18 น.  
พิมพ์หน้านี้

‘ผีเข้า’ กับวาระของจังหวัดตรังโดย วานิช สุนทรนนท์นสพ.รักษ์ตรัง วันที่ 1-15 ก.ค. 51                ผมว่าวันนี้ ถึงเวลาที่เราจะต้องจัดการกับเรื่อง ‘ผีเข้า’ กันอย่างจริงจังเสียที...               ค่อนดึกของคืนวันเสาร์ก่อนปลายเดือน เลย 4 ทุ่มมาพอควรแล้ว ผมเพิ่งกลับมาจากภารกิจหนึ่งของเพื่อนๆ สื่อหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นภาคใต้ พอถึงบ้านก็รีบเปิดคอมพิวเตอร์ เหมือนที่เคยปฏิบัติอยู่เป็นประจำ เพื่อตรวจหาจดหมา....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 19 มิถุนายน 2551
ความรู้สึกดีๆ ที่ตกลงในทะเลทราย ยามค่ำคืน...
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 91 , 00:52:11 น.  
พิมพ์หน้านี้

ความรู้สึกดีๆ ที่ตกลงในทะเลทราย ยามค่ำคืน...๑          ใจหาย... เป็นความรู้สึกแรกที่พลันเกิดขึ้น...             ปกติแล้ว นานๆ สักครั้งที่ผมจะโทรศัพท์หาเธอ ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะเราติดต่อหรือส่งข้อความถึงกันผ่านระบบจดหมายอิเล็กทรอนิค หรือ อี-เมล อยู่แล้ว เปล่า... มิได้เป็นเรื่องส่วนตัวอะไรทำนองนั้นหรอก เป็นไปเฉพาะเรื่องของงานเท่านั้นเอง             เธอเป็นคนหนึ่งที่มีส่วนช่วยเหลือหนังสือพิมพ์ของผมมาน....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 13 มิถุนายน 2551
กำลังใจให้พันธมิตรฯ จาก คนไกล... ที่ไม่อาจจะไปร่วมได้
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 85 , 23:28:57 น.  
พิมพ์หน้านี้

เอ้าเหรอ...ไม่นึก ไม่คิด ไม่ฝัน               ที่สะพานฯ มีคน แบบนี้มัฆวาน รังสรรค์ อ๊ะดีๆ           รู้อย่างนี้ ไปด้วย ช่วยกันสาวน้อย กลอยใจ เข้มแข็ง    ประคอง แสงเทียน ไม่ยั่นร่วมชาติ ร่วมชีวิต ทุกวัน        อีกไม่นาน พบทาง สู่ชัย... ชนะขอบคุณ : ภาพ จาก เมเนเจอร์ ออนไลน์....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 12 มิถุนายน 2551
บทกวี สุดท้าย ‘เดียวดายก็เหมือนเดิม’ - ยามเย็น โดย ดาวศรัทธา
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 78 , 00:19:08 น.  
พิมพ์หน้านี้

ยามเย็น แดดยามเย็นหลบลงต่ำแล้วไม่นานก็มืดค่ำนกตัวแรกเริ่มบินกลับรังใบไม้หยุดไหวภูเขาไกลไกลเห็นเพียงรางรางเธออยู่ไหนไม่เห็นกลับมา   พิมพ์ครั้งแรก : ‘เดียวดายก็เหมือนเดิม’ พ.ศ. 2534ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต    ....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 11 มิถุนายน 2551
บทกวี ‘เดียวดายก็เหมือนเดิม’ - รู้ไหม... โดย ดาวศรัทธา
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 74 , 00:05:36 น.  
พิมพ์หน้านี้

รู้ไหม... เธอเคยบอกว่า...เหงารู้ไหมมีคนเหงามากกว่าเธอ เธอเคยบอกว่า...เจ็บปวดรู้ไหม...มีคนร้าวรวดยิ่งกว่าเธอ รู้ไหม...เธอเป็นเพียงคนอ่อนไหว... ก็เท่านั้น...   พิมพ์ครั้งแรก : ‘เดียวดายก็เหมือนเดิม’ พ.ศ. 2534ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต    ....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 10 มิถุนายน 2551
บทกวี ‘เดียวดายก็เหมือนเดิม’ - ก็ยากไร้ โดย ดาวศรัทธา
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 80 , 00:01:07 น.  
พิมพ์หน้านี้

ก็ยากไร้ ดึกแล้วเอย...ให้หม่นหมองแหงนมองฟ้าก็ไร้ดาวอยากร้องไห้ ลมเอย...ก็หนาวเหน็บอยากซ่อนตัวใต้ผ้าห่มผืนหนาก็ยากไร้...   พิมพ์ครั้งแรก : ‘เดียวดายก็เหมือนเดิม’ พ.ศ. 2534ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต    ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 9 มิถุนายน 2551
บทกวี ‘เดียวดายก็เหมือนเดิม’ - สมุดเล่มหนา โดย ดาวศรัทธา
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 83 , 00:01:07 น.  
พิมพ์หน้านี้

สมุดเล่มหนา ดึกมากแล้ว...ลมเย็นโรยตัวเข้ามาทางหน้าต่างข้างนอกท้องฟ้าสว่างไสวทำให้ต้นไม้เป็นสีดำหมาเห่ามาจากหัวถนนแล้วเงียบไป นานแล้วไม่ได้พบหน้า...สมุดเล่มหนาบรรทัดที่คดเคี้ยวคิดถึงใจจะขาดรอนรอนเคยพบกันก่อนจะหลับทุกคืน   พิมพ์ครั้งแรก : ‘เดียวดายก็เหมือนเดิม’ พ.ศ. 2534ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต   ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 8 มิถุนายน 2551
บางคนกับบางคืน - โดย ดาวศรัทธา
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 95 , 01:53:45 น.  
พิมพ์หน้านี้

บางคนกับบางคืน บางคืนก็เงียบดีบางคืนก็เงียบเกินไปบางคืนก็เงียบเป็นบ้า...ชีวิตบางคนก็มีแต่กลางคืน เช่นนี้...อยู่เช่นนี้ หายใจอยู่เช่นนี้... ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะสะดุดหยุดลง... เสียที...   01.31 น. วันที่ 8 มิ.ย. 51ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต....

อ่านต่อ

‘เดียวดายก็เหมือนเดิม’ - อ่อนแอ โดย ดาวศรัทธา
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 84 , 00:06:58 น.  
พิมพ์หน้านี้

อ่อนแอ ดึกดื่น...คืนที่ฟ้าไร้ดาวคลุมโลกสลัวรางเพลงบรรเลงดังแว่วว่าว้าเหว่ผู้คนหลับใหลฉันเดียวดายกับค่ำคืน................................................ฉันอ่อนแอกว่าวันวาน...   พิมพ์ครั้งแรก : ‘เดียวดายก็เหมือนเดิม’ พ.ศ. 2534ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต   ....

อ่านต่อ


/6