• วานิชสุนทรนนท์
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : kontrang49@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-12-06
  • จำนวนเรื่อง : 108
  • จำนวนผู้ชม : 11279
  • จำนวนผู้โหวต : 30
  • ส่ง msg :
more
วานิช สุนทรนนท์ นสพ.ฅนตรัง
ความเรียง บทความขนาดสั้น บทกวี
Permalink : http://www.oknation.net/blog/kontrang49
วันเสาร์ ที่ 5 เมษายน 2551
นั่งรถไฟไปงานหนังสือฯ ก่อนจะโผล่ไปงานพันธมิตร...
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 153 , 15:37:41 น.  
พิมพ์หน้านี้

สัปดาห์ที่แล้ว ผมไปกรุงเทพฯมาครับ...                        วันพุธที่ 26 มีนาคม ผมหิ้วกระเป๋าสีดำใบเดิมขึ้นรถไฟไปกรุงเทพฯ ความจริงตอนแรกผมจองตั๋วเดินทางไว้เป็นวันที่ 24 เพื่อจะกลับมาเตรียมปิดเล่มหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ในวันที่ 27 มีนาคม แต่พอมีเหตุบางอย่าง คือ (แฮ่ม...) พันธมิตรเขานัดสัมมนากัน 28 ผมก็ลองไปเปลี่ยนตั๋วดู ปรากฏว่าได้เดินทางจริงวันพุธ และเพิ่งกลับมาถึงเมื่อเช้าวันอาทิตย์ที่ 30 ดังนั้น หากหนั....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 24 มีนาคม 2551
“ประท้วงปัตตานี... ความทรงจำที่เริ่มจะลางเลือน” ตอน 10
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 159 , 15:33:31 น.  
พิมพ์หน้านี้

สิบ : สุดท้ายก็จากกัน                        .....หลังจากการประท้วงสิ้นสุดลงไปแล้วหลายวัน ทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นไปตามที่ควรเป็นตามวิถีทางที่เหมือนใครจะขีดเขียนมาแล้ว บางเรื่องดูเหมือนน่าสมเพชเวทนา บางเรื่องในส่วนตัวหากไม่คิดมากก็ไม่เห็นจะเป็นไร  ดูสิ.....                        ไม่นานนัก มรว.คึกฤทธิ์  ปราโมช นายกรัฐมนตรีคนดีของประชาชน ก็เดินทางมาปรากฏตัวที่ปัตตานี เขามายืนปราศรัยที่หน้าศาลากลางจุดเดีย....

อ่านต่อ

“ประท้วงปัตตานี... ความทรงจำที่เริ่มจะลางเลือน” ตอน 9
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 130 , 15:31:27 น.  
พิมพ์หน้านี้

เก้า : แล้วก็สิ้นสุดลง                        ต่อไปนี้ฉันจะเล่าเพียงย่อๆ ล่ะนะ เพราะที่เล่ามาก็มากพอสมควรแล้ว และเรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องที่ฉันไม่ค่อยจะรับรู้โดยตรง การประท้วงยิ่งนานวันยิ่งมีความเข้มข้นขึ้นทุกที ข้อเรียกร้องให้นายกรัฐมนตรีลงมาแก้ไขปัญหาครั้งนี้ไม่ได้ผล ทางรัฐบาลกลับส่งใครต่อใครก็ไม่รู้เป็นคนที่ทางศูนย์พิทักษ์ประชาชนไม่ยอมรับ เจรจากันไม่ได้ ตัวแทนรัฐบาลมาแล้วรายงานไปว่ามีคนมาร่วมการปร....

อ่านต่อ

“ประท้วงปัตตานี... ความทรงจำที่เริ่มจะลางเลือน” ตอน 8
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 130 , 15:28:31 น.  
พิมพ์หน้านี้

แปด : วันเวลาที่ล่วงเลย                        การจัดคนออกสัมผัสชนบทของศูนย์พิทักษ์ประชาชนไม่ได้มีเพียงรุ่นเดียวที่ฉันไปเท่านั้น  เมื่อพวกฉันกลับมาแล้วก็มีอีกกลุ่มหนึ่งรออยู่ที่มหาวิทยาลัยแล้ว คืนนั้นมีการสัมมนากับกลุ่มใหม่ที่จะเข้าไปอีก จากนั้นวันรุ่งขึ้นฉันก็กลับบ้าน แต่อยู่ได้ไม่กี่วันก็กลับไปปัตตานีอีก                        เหตุการณ์ที่มัสยิดยังมีการประท้วงอยู่เหมือนเดิม แต่มีเหตุการณ์หนึ่งเกิดข....

อ่านต่อ

“ประท้วงปัตตานี... ความทรงจำที่เริ่มจะลางเลือน” ตอน 7
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 143 , 15:26:31 น.  
พิมพ์หน้านี้

เจ็ด : สัมผัสชนบท                         การประท้วงยิ่งนานวันมากขึ้น ก็ยิ่งเพิ่มความตึงเครียดคล้ายจะไม่มีทางออก ทางศูนย์พิทักษ์ประชาชนก็พยายามหาวิธีการทุกๆ ทางเพื่อเรียกร้องความสนใจจากรัฐบาล ประกอบกับเป็นช่วงที่สโมสรนักศึกษามีมติหยุดการเรียนการสอนด้วย ผู้มาร่วมเหตุการณ์จึงมากขึ้น ความคิดความเห็นที่มีต่อการประท้วงก็มีมากขึ้น                        วิธีการหนึ่งที่นับว่าน่าสนใจมากก็คือ ศูนย์พิทักษ์ฯ มี....

อ่านต่อ

“ประท้วงปัตตานี... ความทรงจำที่เริ่มจะลางเลือน” ตอน 6
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 131 , 15:23:54 น.  
พิมพ์หน้านี้

หก : เคลื่อนไหวในความเงียบ                         โดยความคิดดั้งเดิมเริ่มต้นนั้น มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี สร้างขึ้นมาเพื่อแก้ปัญหาทางการเมืองโดยเฉพาะ การมีสถานศึกษาระดับอุดมศึกษาทำให้คนในท้องถิ่นมีความภูมิใจว่าไม่ได้น้อยหน้าใครอื่น สามารถให้ลูกหลานเรียนชั้นสูงๆ ได้ โดยไม่ต้องเดินทางไปเรียนที่ไกลๆ และเสียค่าใช้จ่ายสูง แต่ความเป็นจริงแล้วคนในท้องถิ่นจะมีโอกาสได้เรียนกี่มากน้อยยังไม่รู้....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 22 มีนาคม 2551
ประท้วงปัตตานี... ความทรงจำที่เริ่มจะลางเลือน บทที่ 5
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 155 , 14:54:07 น.  
พิมพ์หน้านี้

ประท้วงปัตตานี... ความทรงจำที่เริ่มจะลางเลือน บทที่ 5 ห้า : ตายสิบเกิดแทนแสนล้าน                         การขว้างระเบิดใส่ที่ประท้วงหน้าศาลากลางในเวลากลางคืน ทำให้ผู้ประท้วงบาดเจ็บและตายไปสิบกว่าคน ที่เหลือแตกตื่นหนีกันกระจัดกระจาย การประท้วงคืนนั้นต้องสลายตัวไปโดยปริยาย ทิ้งไว้แต่รอยเท้าของผู้คนและรอยร้าวของเพดานด้านนอกของศาลากลาง แต่สิ่งที่เพิ่มขึ้นมาคือความเคียดแค้น ชิงชัง และความเจ็บปวด          ....

อ่านต่อ

ประท้วงปัตตานี... ความทรงจำที่เริ่มจะลางเลือน บทที่ 4
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 135 , 14:53:21 น.  
พิมพ์หน้านี้

ประท้วงปัตตานี... ความทรงจำที่เริ่มจะลางเลือน บทที่ 4 สี่ : เธอ... หญิงสาวคนนั้น                         จากการที่สนใจแต่เรื่องการเรียนตั้งแต่สมัยก่อนเข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยแล้ว จึงทำให้ฉันมีผลการเรียนค่อนข้างดีมาตลอด ภาษาอังกฤษก็เช่นกัน การเรียนภาษาอังกฤษของนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งของที่นี่มีการแบ่งกลุ่มกันเรียนตามความรู้พื้นฐานที่ทางมหาวิทยาลัยได้ทดสอบแล้ว ฉันอยู่ในกลุ่มที่หนึ่งลำดับต้นๆ คงไม่เกินท....

อ่านต่อ

ประท้วงปัตตานี... ความทรงจำที่เริ่มจะลางเลือน บทที่ 3
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 122 , 14:52:37 น.  
พิมพ์หน้านี้

ประท้วงปัตตานี... ความทรงจำที่เริ่มจะลางเลือน บทที่ 3 สาม : ฉันเปลี่ยนแปลงตัวเอง                         ภายในมหาวิทยาลัยมีการพูดถึงกันหนาหูมากขึ้น นักศึกษาส่วนใหญ่ไม่แน่ใจว่าคนที่มาทำการประท้วงมีวัตถุประสงค์อะไร หรือมีจุดหมายอื่นๆ แอบแฝงมาหรือไม่ นักศึกษาหลายคนคิดไปว่าคนที่มารวมกลุ่มกันมากมายนี้อาจจะเปลี่ยนแปลงการประท้วงไปเป็นการเรียกร้องเพื่อแบ่งแยกดินแดนปัตตานีและจังหวัดใกล้เคียงให้มีการปกครองอิสร....

อ่านต่อ

ประท้วงปัตตานี... ความทรงจำที่เริ่มจะลางเลือน บทที่ 2
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 164 , 14:51:32 น.  
พิมพ์หน้านี้

ประท้วงปัตตานี... ความทรงจำที่เริ่มจะลางเลือน บทที่ 2 สอง : การเริ่มต้น               เมื่อกลางปี  2518  ฉันเดินเข้าสู่มหาวิทยาลัยริมทะเลแห่งนี้เป็นครั้งแรก ตอนนั้นดูแล้วรู้สึกกว้างขวาง รถมาส่งใกล้ๆ ตึกอธิการ ฉันเกือบเดินไปหอพักไม่ถูก ฉันเข้ามาเรียนคณะใหม่สุดของที่นี่ด้วยเหตุผลว่าไม่สามารถสอบติดที่อื่นอีกแล้ว ตอนแรกยังไม่รู้เลยว่าคณะที่ฉันจะมาเรียนนี้เขาเรียนอะไรกัน จบแล้วจะไปทำอะไรได้บ้าง ตอนสอบสัมภ....

อ่านต่อ

ประท้วงปัตตานี... ความทรงจำที่เริ่มจะลางเลือน คำนำครั้งที่ 1-2 / บทที่ 1
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 175 , 14:48:51 น.  
พิมพ์หน้านี้

ประท้วงปัตตานี... ความทรงจำที่เริ่มจะลางเลือน คำนำครั้งที่ 1-2 / บทที่ 1 คำเนียนผู้ขำ ครั้งที่ 1                         ก่อนอื่นผู้เขียนอยากจะให้เธอซึ่งต้องกลายเป็นผู้อ่านโดยสภาวะเต็มใจ หรือจำใจก็แล้วแต่ได้เข้าใจเสียก่อนว่าสิ่งที่เธอจะอ่านหรือไม่อ่านต่อไปนี้มันไม่ใช่นิยาย  นวนิยาย  นิทาน  หรืออะไรทำนองนั้น  แต่มันเป็นความจริงของเหตุการณ์หนึ่งที่ผู้เขียนบันทึกไว้สำหรับพวกเธอโดยเฉพาะ  ผู้เขียนอยากจะเร....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 13 มีนาคม 2551
สำหรับบางชีวิต รถไฟก็เป็นเหตุให้พบและพลัดพรากได้เสมอ (ตอน4-จบ)
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 135 , 10:57:52 น.  
พิมพ์หน้านี้

สำหรับบางชีวิต รถไฟก็เป็นเหตุให้พบและพลัดพรากได้เสมอ  (ตอน4-จบ)                        สามตอนที่แล้ว ผมได้เล่าถึงการเดินทางจากตรังถึงกรุงเทพฯด้วยรถไฟ...                        คงจะไม่สายจนเกินไปนักที่ผมจะขอแสดงความยินดีกับนายวิเชียร คันฉ่อง สมาชิกวุฒิสภาที่มาจากการเลือกตั้ง ของจังหวัดตรัง ทำไมผมจะต้องพูดถึง ‘พี่เชียร’ ในพื้นที่นี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเด็นเกี่ยวข้องกับรถไฟที่เขียนมายาวนานถึงสองเดือน....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 6 มีนาคม 2551
ตรังเยือนแม่น้ำแคว แลนครราชสีมา ตอนที่ ๓
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 162 , 13:19:04 น.  
พิมพ์หน้านี้

ตรังเยือนแม่น้ำแคว แลนครราชสีมา ตอนที่ ๓ ๑.)                   เช้ามืดที่นครราชสีมา...                        โทรศัพท์ของโรงแรมแจ้งปลุกตั้งแต่ก่อน ๖ โมง สัก ๕ นาที รีบอาบน้ำแต่งตัวเพราะวันนี้ ‘นายกฯ วิชัย’ (นายวิชัย รัตตมณี นายกสมาคมธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดตรัง) บอกไว้ตั้งแต่เมื่อคืนว่า วันนี้รถจะออกเดินทาง ๗ โมงครึ่ง ใครขึ้นรถไม่ทัน ถูกทิ้ง...                        ลงไปกินอาหารเช้า หลายคนลงมาก่อน....

อ่านต่อ

ตรังเยือนแม่น้ำแคว แลนครราชสีมา ตอน ๒
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 140 , 13:17:15 น.  
พิมพ์หน้านี้

ตรังเยือนแม่น้ำแคว แลนครราชสีมา ตอน ๒ ๑.                    ตอนเช้าของวันที่ ๒๐ กันยายน ซึ่งเป็นวันที่สองของการเดินทาง หลังจากนั่งหลับๆ ตื่นๆ บนรถปรับอากาศมาคืนหนึ่งเต็มๆ คณะของผู้ประกอบการธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดตรัง ก็เริ่มเข้าสู่จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งเป็นพื้นที่เป้าหมายแรกของการ ‘โรดโชว์ การท่องเที่ยวตรัง ภาคกลาง-อีสาน ๑๙-๒๓ กันยายน ๒๕๕๐’ เพื่อส่งเสริมการตลาดการท่องเที่ยวของตรังให้เป็นที่รู้จักขอ....

อ่านต่อ

ตรังเยือนแม่น้ำแคว-แลเมืองนครราชสีมา ตอนที่ ๑
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 171 , 13:14:42 น.  
พิมพ์หน้านี้

ตรังเยือนแม่น้ำแคว-แลเมืองนครราชสีมา ตอนที่ ๑ (๑.)         ผมไม่แน่ใจว่าจะเกิดจากการถือเคล็ดหรือไม่ อย่างไร ทางสมาคมฯ จึงได้กำหนดวันเริ่มเดินทางเพื่อไปโรดโชว์ภาคกลาง-ภาคีสาน ประจำปีนี้ ในวันเดียวกับวันครบรอบ ๑ ปี ของการรัฐประหาร คือวันที่ ๑๙ กันยายน ๒๕๕๐               เวลาสัก ๕ โมงเย็นเศษๆ ที่เห็นคนในคณะเดินทางเริ่มทยอยกันมา แม้จะเป็นเวลาที่ใกล้กำหนดรถด่วนสายตรัง-กรุงเทพฯ จะเคลื่อน แต่หน้าสถานีวันนี้....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 1 มีนาคม 2551
แผ่นดินนี้ ผู้คนยังจะต้องเจ็บปวดไปอีกนาน...
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 190 , 17:46:22 น.  
พิมพ์หน้านี้

แผ่นดินนี้  ผู้คนยังจะต้องเจ็บปวดไปอีกนาน... “อีกกี่ศพ กี่หน กี่คนเล่า ต้องสังเวยความสะเพร่าของโรงหมอ คนจนๆ มีหัวใจ ใช่หัวตอ เห็น ‘บ่อยจัง’ จึง...”ผมเชื่อว่า นอกจากผมแล้วคงจะยังมีใครต่อใครอีกมากมายที่มีความรู้สึกคล้อยตาม หรือเห็นด้วยกับบทกลอนสั้นๆ ข้างบนนี้ (ที่ยกมาจากคอลัมน์ ‘มุมภาพเมืองตรัง’ หน้า 4) เมื่อได้ยิน และรับรู้ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าของการรักษาพยาบาลผู้ป่วยในโรงพยาบาลบ้า....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 26 กุมภาพันธ์ 2551
คำนำ ‘ความรู้สึกของคนที่อยู่ตรงปลายสะพาน’
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 150 , 15:55:09 น.  
พิมพ์หน้านี้

คำนำ ‘ความรู้สึกของคนที่อยู่ตรงปลายสะพาน’ บนโต๊ะทำงานของผมไม่เคยที่จะไม่รก... และไม่รู้เหมือนกันว่าจะแก้ปัญหานี้ได้อย่างไร ผมเคยเห็นภาพโต๊ะของบางคนในหนังโฆษณา แทบจะไม่มีอะไรวางอยู่เลย นอกจากปากกาที่นิ่งอยู่ในที่เสียบ กระดาษเพียงไม่กี่แผ่น และแก้วกาแฟสีแดงที่มีไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นมา ชวนจะตกเป็นทาสของกาแฟยี่ห้อนั้นเสียให้ได้ โต๊ะทำงานของผม ถูกแล้วครับ... เป็นทั้งโต๊ะกินข้าว กินขนม น้ำเต้าหู้ เป็นทั้งโ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 25 กุมภาพันธ์ 2551
คำนำ การเริ่มต้นเดินทางของลมหายใจ …
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 157 , 15:52:55 น.  
พิมพ์หน้านี้

คำนำ การเริ่มต้นเดินทางของลมหายใจ …                         ผมมักจะเรียกที่อยู่อาศัยทุกวันนี้อยู่เสมอๆ ว่า ‘บ้านสุดท้ายปลายซอย’ ด้วยเหตุผลที่ว่า ในซอยตันที่ประกอบไปด้วยบ้านแบบทาวน์เฮาส์หน้าตาคล้ายๆ กันกว่าสามสิบหลัง วางเรียงอยู่ข้างเดียวด้านซ้ายมือตั้งแต่ปากทางจนถึงท้ายซอย จะมีบ้านผมอยู่เป็นหลังสุดท้าย                        จึงนานๆ จะมีคน ‘หลงผิด’ ขับหรือขี่รถเข้ามาถึงหน้าบ้านสักครั้งหนึ่ง ที่อยู่อา....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 30 มกราคม 2551
สำหรับบางชีวิต รถไฟก็เป็นเหตุให้พบและพลัดพรากได้เสมอ (ตอน 3)
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 175 , 19:53:13 น.  
พิมพ์หน้านี้

สำหรับบางชีวิต รถไฟก็เป็นเหตุให้พบและพลัดพรากได้เสมอ  (ตอน 3)              ผมลืมตาตื่นขึ้นมาเป็นเวลาสักตีห้าครึ่งแล้ว พอคิดทบทวนพร้อมรับรู้ถึงอาการสั่นๆ ของที่นอน และเสียงดังกุงกังๆ มาจากข้างล่าง สักแป๊บหนึ่งก็นึกได้ว่ายังอยู่บนรถด่วนสายตรัง-กรุงเทพฯ จึงค่อยๆ ลุกขึ้นมานั่งบิดขี้เกียจเท่าที่จะทำได้ในที่คับแคบนั้น ไม่นานก็ปีนลงมาจากเตียงชั้นบนอย่างเงียบกริบ กลัวคนแปลกหน้าที่มานอนในห้องเดียวกันจะตกใจ จา....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 27 มกราคม 2551
สำหรับบางชีวิต รถไฟก็เป็นเหตุให้พบและพลัดพรากได้เสมอ (ตอน 2)
Posted by วานิชสุนทรนนท์ , ผู้อ่าน : 191 , 16:55:25 น.  
พิมพ์หน้านี้

สำหรับบางชีวิต รถไฟก็เป็นเหตุให้พบและพลัดพรากได้เสมอ     (ตอน 2)                ความรู้สึกของผมยังคงอยู่ที่สถานีชุมทางทุ่งสง ในเวลาประมาณหนึ่งทุ่มของการเดินทาง...                มองจากบนรถด่วนสายตรัง-กรุงเทพฯที่เข้าจอดเทียบชานชาลาที่หนึ่ง เพื่อรับส่งผู้โดยสาร เติมน้ำ พักเครื่อง หรืออะไรก็แล้วแต่ ผมเห็นผู้คนนอกหน้าต่าง นั่ง เดิน นอนเล่น กินอาหารกล่องอยู่ตรงม้านั่งที่วางติดขอบรั้วเหล็กดัดสูงกว่าสองเมตร....

อ่านต่อ


/6
<< กรกฎาคม 2008 >>
อา จ อ พ พฤ ศ ส
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31