พิมพ์หน้านี้
|
เช้าตรู่ฤดูหอม ตื่นมารับรู้ฤดูหอม พุดซ้อนบานสะอ้านพร้อมผึ้งดอมกลิ่น ดาวดอกโมกโปรยดอกลงบอกดิน ว่าโลกนี้ไม่เคยสิ้นความเบิกบาน กับกาแฟชงใหม่ในถ้วยเก่า โต๊ะปีกไม้ข้าพเจ้าวางข่าวสาร หนังสือพิมพ์ที่ล้วนพร่ำร่ำรายงาน แต่เหตุการณ์ฆาตกรรม ขืนชำเรา เบื่อหน่ายเรื่องดาราท้องห้าเดือน ซ้ำซ้ำเหมือนบึงหนองคลองน้ำเน่า แต่เรื่องราวธรรมดา ทำมาเอา- เป็นเอาตาย, ปลุกเร้าจุดชนวน โลกนี้ยังงามค่า ยังน่าอยู่ เชื่อเพราะตื่นพบฤดูอันหอมหวน ดอกไม้บาน นกครึ้มขรม ลมพลิ้วครวญ ผีเสื้อบินเริงขบวน พืชผลิใบ โลกยังมีมุมด้านหวานวิจิตร เชื่อเพราะมีชีวิตมิหวั่นไหว ต่อมายาภาพลวงหลอนดวงใจ มีวิ่งตามยุคสมัยเฟืองไกกล มวลทุกข์โศก โลกนี้มีมากแล้ว หากหลงร่วมขบวนแถวความหมองหม่น เท่ากับยิ่งสำทับความอับจน ให้โลกยิ่งขื่นข้นเปลี่ยวระกำ อยู่กับตัวเองบ้างบางวาระ อยู่กับห้วงสภาวะพิสุทธิ์ฉ่ำ ย่อมเป็นผู้ดูแลโลกพ้นโศกซ้ำ โดยมิต้องเป็นผู้นำอุดมการณ์ แค่ตื่นเช้ามารับรู้ฤดูกรุ่น ทักทายอย่างเคยคุ้นกับเพื่อนบ้าน ชวนกันชื่นวาระฤกษ์งามเบิกบาน นั่นแหละ ท่ากับก้าวผ่านหายนะภัย เช้า, 26 กันยายน 2548 บ้านสวนเพลงใบไม้ : เมืองตรัง |
| << | พฤษภาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |