เสียงโหยหาจากผู้เดือดร้อน กรณี จนท.อุทยานฯ กลั่นแกล้งเลือกปฏิบัติยึดที่ทำกิน

                       21 กันยายน 2510 รัฐบาลประกาศ “ให้ป่าเทือกเขาบรรทัดแปลง 1 ตอน 1 เป็นป่าสงวนแห่งชาติ” ในวันที่ 22 กันยายน 2510 ซึ่งเป็นวันรุ่งขึ้นเพียงวันเดียว หลังจากมีการประกาศกำหนดเขตป่าสงวนแห่งชาติที่กรุงเทพฯ มีลายมือชื่อกำนันตำบลต่างๆ ได้เซ็นไว้เป็นหลักฐานว่าได้ปิดประกาศให้ราษฎรทราบ ณ ที่ทำการกำนันทุกตำบลแล้ว เท่ากับว่าเมื่อรัฐบาลได้ประกาศเขตป่าแล้ว ได้แจ้งมายังกระทรวง มายังจังหวัด มายังอำเภอ แจ้งถึงกำนันทุกตำบล เพื่อให้แจ้งราษฎร ได้ดำเนินการปิดประกาศเสร็จสิ้นภายในวันเดียว … 

                      และหลังจากนั้นในระหว่างปี 2510–2519 จังหวัดตรัง ได้มีหนังสือขอทราบแนวเขตป่าสงวน จากนายเกษม วงศ์บ้านหล่อ ซึ่งเป็นผู้จัดทำและเดินสำรวจแนวเขตป่าสงวนแห่งชาติหลายครั้ง เพื่อได้ใช้ประโยชน์ในการตรวจสอบ ดูแล รักษาแนวเขตป่า แต่ทุกครั้งที่ทวงถาม หน่วยงานต้นสังกัดขอตอบกลับแต่เพียงว่าจะติดตามแนวเขตจากนายเกษม วงศ์บ้านหล่อ ให้ จนกระทั่ง 6 มกราคม 2519 กรมป่าไม้ได้ส่งสมุดจดรายการรังวัดและทะเบียนรังวัดของ ป่าสงวนแห่งชาติป่าเขาบรรทัดแปลง 1 ตอน 1 มาให้จังหวัดตรัง

           จากการประกาศเขตป่าสงวนแห่งชาติ ที่ดำเนินการในลักษณะรวบรัด สุกเอาเผากิน แนวเขตอยู่บริเวณใดไม่มีใครรู้ และต่อมา พ.ศ. 2525 รัฐบาลได้ประกาศให้ป่าเทือกเขาบรรทัดแปลง 1 ตอน 1 เป็นเขตอุทยานแห่งชาติครอบคลุมพื้นที่เดิม ยิ่งก่อให้เกิดความเดือนร้อนแก่ราษฎรทวีคูณยิ่งขึ้นไปอีก เพราะเมื่อเป็นเขตอุทยานแล้วราษฎรแทบจะทำกินในที่ดินเดิมไม่ได้เลย เช่นผู้เดือดร้อนรายนี้  

ผู้เดือดร้อน :           หญิงไทย อายุ 78 ปี                      สถานภาพสมรส เป็นม่าย มีบุตรจำนวน   6  คน ที่อยู่ ตำบลละมอ อำเภอนาโยง  จังหวัดตรัง

ความเดือดร้อนที่ได้รับ : ที่ทำกินที่ได้รับผลกระทบ  จำนวน 11 ไร่  พื้นที่เดิมเป็นสวนยางพารา  เคยแจ้งครอบครองมีหลักฐาน สค.1 พ.ศ.2497 แต่ขณะที่แจ้งได้คำนวณเนื้อที่โดยประมาณน้อยกว่าความเป็นจริง  ต่อมาได้ยื่นใบอ้างสิทธิและเข้าทำประโยชน์ในพื้นที่ตามแนวเขาบรรทัด แปลงที่ 1 ตอนที่ 1 ไว้กับอำเภอเมืองตรัง  เมื่อ พ.ศ. 2513   (พื้นที่บริเวณติดกันทางราชการได้ออกระวาง นส.3 ก แล้ว) ขณะนี้ได้ปลูกยางพันธ์ดีโดยใช้ทุนของตนเอง และถูกอุทยานเขาปู่-เขาย่า มีคำสั่งให้รื้อถอนทำลายฯ ทั้งที่การทำกินในลักษณะนี้ในตำบลละมอมีกว่า100 กว่าราย การที่ถูกอุทยานฯออกคำสั่งให้รื้อถอนทำลาย มีความเห็นว่าเจ้าหน้าที่ได้อำนาจลิดรอนสิทธิตนเอง เป็นการจงใจเลือกปฏิบัติ  เป็นการกลั่นแกล้ง ไม่ได้รับความเป็นธรรม  มีความเดือดร้อนมาก

ความรู้สึกตอนนี้เป็นอย่างไร : น้อยใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น และเป็นพื้นที่อยู่กลางพื้นที่อื่นที่ไม่ได้รับผลกระทบ อยากให้ลูกหลานได้มีพื้นที่ทำกิน เกิดผลกระทบทางด้านจิตใจโดยตรง หวาดระแวง  หากเรื่องนี้ไม่คลี่คลาย ไม่อยากให้ยางพาราที่ปลูกไว้ถูกทำลาย  นอนไม่หลับ

จากผลกระทบที่เกิดขึ้น ท่านได้ดำเนินการอะไร อย่างไรบ้าง : ได้ร้องเรียนไปยังผู้ตรวจการรัฐสภา และผู้ตรวจการรัฐสภาได้ยื่นต่อศูนย์ดำรงธรรม ศูนย์ดำรงธรรมได้ยื่นเรื่องไปยังสำนักงานทรัพยากรธรรมชาติจังหวัดตรัง ศูนย์ดำรงธรรมน่าจะถามผู้ที่มีผลกระทบแต่กลับไปถามสำนักงานทรัพยากรอีก จะแก้ปัญหาได้อย่างไร รู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม

การทำมาหากินของครอบครัวและสมาชิก ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง : ไม่มีรายได้อื่นใด นอกจากทำสวนยาง มีลูกๆ คอยช่วยเหลือดูแล มีความเดือดร้อน เนื่องจากยางที่ปลูกไว้ไม่สามารถเข้าไปดูแลได้ กลัวถูกจับกุม ทั้งที่สวนยางที่ทำไว้นี้ควรจะเป็นมรดกให้ลูกหลานเป็นที่ทำกินมีรายได้ เพื่อมาเจือจุนครอบครัว

คิดอย่างไร หรือ จะทำอย่างไรต่อไปข้างหน้า : จะร่วมเรียกร้องสิทธิในที่ทำกินต่อไป ร่วมกับเครือข่ายฯและผู้เดือดร้อนคนอื่นๆ เพื่อให้ทางราชการแก้ไขปัญหาและหาทางออกร่วมกัน จะให้ลูกหลานสานต่อในการเรียกร้องสิทธิทำกินต่อไป.

   “ผู้มีที่ทำกินและทำกินในลักษณะนี้ในตำบลละมอมีกว่า 700 ราย” ทำไมอุทยานฯถึงเจาะจงจับกุม อายัด ออกคำสั่งให้รื้อถอนทำลายกับผู้เดือดร้อนรายนี้ ละเว้นที่จะดำเนินการกับรายอื่นๆ หรือมีเหตุผลกลใดอยู่เบื้องหลังหรือไม่ อุทยานฯต้องการอะไร มิน่าล่ะ ถึงได้มีผู้เดือดร้อนยกขบวนมาหาคำตอบที่ศาลากลางให้เห็นอยู่บ่อย ๆ

บทความโดย :   สุประมา   ธิดาปกรณ์ วันที่ 31 พฤษภาคม 2551