อะไรไหวช่างมัน ขอใจอย่าไหว...

ข่าวแผ่นดินไหวที่เสฉวน ประเทศจีน ทำให้ผมต้องรีบเดินทางไปเมืองเซินเจิ้น ผมเป็นห่วงลูกสาวผม ที่เรียนอยู่เซี่ยงไฮ้... คุณว่ามันเกี่ยวกันไหมครับ มันคนละเมืองเลย ลูกผมต้องนั่งรถไฟมา 1 วัน 1 คืน แล้วผมไปทำไมที่เซินเจิ้น... ทำไมไม่ไปเซี่ยงไฮ้

ผมอยากไปดูเมืองเขตเศรษฐกิจพิเศษ เมืองที่ 25 ปีที่แล้วยังเป็นทุ่งนา ป่าเขา บ้านดิน บ้านอิฐ เป็นหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ แต่เดี๋ยวนี้มี G.D.P. เท่าประเทศเกาหลี มีตึกรามบ้านช่องเรียงกันเป็นตับ เป็นร้อย เป็นพัน สูงตึกละ 20-30 ชั้น แบบเดียวกัน สีเดียวกัน และบล็อกเดียวกันหมด

อ้อ... ขอโทษครับ เมืองนี้มีแต่ตึกครับ ไม่ได้ลามไปถึงบ้านช่อง คนจีนไม่มีที่ดินเป็นของตัวเอง แต่เช่าจากรัฐบาลได้ ตารางเมตรละ 150,000 เช่าแล้วเอาไปบริหารเอง สร้างตึกเอง ขายเอง ปลูกข้าวทานก็ต้องเช่าที่นาจากรัฐ

จีนออกกฎหมายในปี 1985 ให้มีลูกได้เพียงคนเดียว 23 ปีต่อมา ปัจจุบัน 2008 เดินไปทางไหน จึงเห็นแต่หนุ่มมังกรจีนวัยตั้งแต่ 23 ปีลงมา หาดูอาหมวยขาวๆ สวยๆ ไม่ค่อยมี เพราะเมืองจีนนิยมลูกผู้ชาย วิวัฒนาการทางการแพทย์สมัยใหม่ อัลตร้าซาวน์ จึงห้ามใช้ในประเทศจีน เพราะเท่ากับเป็นการพิพากษาชี้ชะตาชีวิตเด็กผู้หญิงที่อยู่ในท้องทันที (แม้แต่สุนัข ถ้าจะเลี้ยงหมา คุณต้องเสียภาษีหมาตัวละ 20,000)

จิตใจเค้าจะเป็นอย่างไรกันบ้างน้า... เมื่อยืนอยู่ในบ้านตัวเอง (ที่เป็นของรัฐบาล) แล้วมองข้ามไปอีกเกาะหนึ่งข้างหน้า ที่ขับรถผ่านด่านตรวจคนเข้าเมือง ข้ามสะพานไปครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว เกาะฮ่องกง... ที่แพรวพราวไปด้วยแสงไฟ ตึกใหญ่น้อยมีสีสัน แสนจะอิสระ เสรีฟรีดอม  และฟรีคอนดอมอีกด้วย คุณจะมีลูกกี่คนก็ได้ ไม่ต้องคอยคุม...

ประเทศจีนกว้างใหญ่ไพศาล เติ้งเสี่ยวผิง แบ่งเมืองจีนเป็น 2 ระบบการปกครอง แผ่นดินใหญ่เป็นคอมมิวนิสต์ และเขตเศรษฐกิจพิเศษ กฎหมายเข้มงวดมาก พลเมือง 1,300 ล้านคน ถ้ากฎหมายไม่แข็งเป๊ก ผู้นำไม่แข็งปั๋ง จะบริหารปกครองประเทศให้ทุกคนกินดีได้อย่างไร

ประชาชนคนจีนถือว่าเป็นผู้เสียสละ ทำเพื่อประเทศชาติ เมื่อมีผู้นำประเทศ ประธานเหมาเจ๋อตง ท่านโจวเอนไหล ท่านเติ้งเสี่ยวผิง นำพาประเทศไปในทางเจริญ ได้อยู่ดีกินดี ประชาชนจึงรัก เคารพ และศรัทธา เชื่อฟังผู้นำประเทศเป็นอย่างมาก เพราะผู้นำทำเพื่อประเทศชาติจริงๆ โดยไม่นำพาผลประโยชน์อันใด

ประชาชนเชื่อว่าผู้นำไม่ทอดทิ้ง แผ่นดินไหวในเสฉวน วันที่ 12 พฤษภาคม 2551 ประธานาธิบดี หูจินเทา นายกรัฐมนตรีเหวินเจียนเป่า เดินทางจากปักกิ่งระยะทาง 1,900 กิโลเมตร มาถึงที่เกิดเหตุภายในเวลาเพียง 5 ชั่วโมง ใช้โทรโข่งพูดปลอบใจทุกคน จับมือ พูดให้กำลังใจกับผู้ที่ถูกค้นพบ แต่ยังออกมาไม่ได้ ตั้งเต็นท์ ประชุมกับผู้นำท้องถิ่นตลอดเวลา เปิดรับการช่วยเหลือจากต่างชาติ และยังยอมรับความช่วยเหลือจากญี่ปุ่น ไต้หวัน สหรัฐฯ และทิเบต มีการตั้งศูนย์พักพิง มีแพทย์ และจิตแพทย์ เข้าไปช่วยเหลือมากมาย

คนจีนทุกคนในโลกแสดงตนลุกขึ้นมาประกาศว่า สามารถร่วมเป็นเอกภาพเดียวกันได้ เงินช่วยเหลือบริจาคหลั่งไหลมาจากทั่วโลก คนจีนแทบทุกคนในประเทศช่วยกันบริจาคเงิน มีการส่ง SMS ขอบริจาคเงินช่วยเหลือ มีการตั้งกล่องขอรับบริจาคทั่วทุกหนแห่งในจีน ผมบริจาคเงินที่เซินเจิ้น ได้รับแจกสติ๊กเกอร์รูปหัวใจ เขียนว่า “ดวงใจ ให้เป็นกำแพง ต่อสู้แผ่นดินไหว” ผมขอแสดงความเสียใจ และร่วมไว้อาลัย มา ณ ที่นี้ (ฉบับนี้...ไม่ อิ อิ อิ นะครับ)

ป.ล. ท่าน บ.ก. ของผมครับ รัฐบาลจีน ท่านผู้นำจีน ได้รับคำชื่นชม ยกย่อง จากทั่วโลก เหมือนกับผู้นำและรัฐบาลของเรา ซึ่งได้รับคำกล่าวขวัญกันไปทั่วโลกเช่นกัน พวกเค้ากำลังจ้องดูว่า เราจะแก้หมด หรือแก้ไม่หมด... แอ่น... แอน... แอ้น... รัฐธรรมนูญน่ะครับ ท่าน บ.ก.