ท่านผู้ว่าฯ ครับ เรื่องนี้ใครจะรับผิดชอบ...

               ผมมีเรื่องจะเล่าให้ฟังครับ...

               ต้องย้อนหลังกลับไปสักประมาณสิบปีที่แล้ว ขณะที่ผมยังปฏิบัติหน้าที่บริหารงานให้กับสุขาภิบาลย่านตาขาวอยู่ ซึ่งเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่คนเป็นประธานสุขาภิบาลจะต้องรับรู้ในทุกๆ เรื่องที่เกี่ยวข้องกับภารกิจการงาน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องบวกหรือด้านลบ และเรื่องที่คนอื่นๆ มักไม่ค่อยจะรู้ ใช่... รวมไปถึงเรื่องที่จะเป็นผลประโยชน์นอกระบบด้วย...

              ในช่วงเวลานั้น ด้วยการสนับสนุนของนายอำนวย ศรภักดี นายอำเภอย่านตาขาว ที่มาดำรงตำแหน่งถึงสองรอบ เราได้จัดงานฟื้นฟูประเพณีชักพระและการประกวดเรือพระขึ้นมา จนประสบความสำเร็จ มีผู้ส่งเรือพระเข้าประกวดจำนวนมาก รวมทั้งชาวบ้านที่เดินทางมากับเรือพระก็เนืองแน่นเต็มบริเวณงาน ณ สนามกิ่งอำเภอเก่า หรือสนามหน้าสำนักงานเทศบาลย่านตาขาวในขณะนี้

             เมื่อมีการจัดงานแล้วมีผู้เข้าร่วมจำนวนมาก ก็ย่อมมีกลิ่นหอมเข้าจมูก และเข้าหู เข้าตา ของหลายๆ คน หลายๆ ฝ่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้จัดการของกลุ่มคาราวานสินค้าที่ต้องการจะเข้ามาร่วมด้วย มีอยู่รายหนึ่ง เขามาหาผมเพื่อเสนอว่าจะนำคาราวานสินค้าเข้ามาขาย พร้อมมีเวทีและการแสดงมหรสพให้พร้อมเสร็จสรรพ “ผมจะให้ส่วนตัวท่านประธานฯ แสนหนึ่ง ส่วนจะเข้าสุขาภิบาลนอกเหนือจากนี้อีกเท่าไหร่ ขอให้ท่านบอก...” นี่เป็นข้อเสนอสำหรับขยายงานเป็น 10 วัน 10 คืน ในปีที่ 3 ปีนั้น

สิบปีที่แล้วผมไม่สามารถรับข้อเสนอลับๆ นี้ได้ เพราะเราไม่มีความจำเป็นหรือต้องการเงินนอกระบบแบบเช่นนั้น และที่สำคัญ งานที่พวกเราร่วมด้วยช่วยกันจัดเป็นงานประเพณีจริงๆ ไม่มีการขายสินค้าใดๆ ในบริเวณงานด้วยทั้งสิ้น

ที่เล่ามาย่อๆ มิได้หมายความว่า ผมจะเป็นคนวิเศษเลอเลิศ หาใครเปรียบปานไม่ได้แล้ว แต่กำลังจะบอกว่า เรื่องราวเช่นนี้เป็นตัวอย่างที่สะท้อนให้เห็นถึงความผูกพันอย่างมีนัยสำคัญของใครต่อใครที่มีอำนาจในการตัดสินใจให้ใช้พื้นที่ต่างๆ ของสาธารณะเพื่อการจัดงาน ไม่ว่าจะเป็นสนามเล็กๆ อย่างหน้าสำนักงานเทศบาล หน้าอำเภอ และไม่เว้นแม้แต่หน้าศาลากลางจังหวัด...

ผมคิดถึงเรื่องราวเหล่านี้ขึ้นมาเมื่อมีโอกาสเข้าฟังการแถลงข่าวของนายอานนท์ มนัสวานิช ผู้ว่าราชการจังหวัดตรัง กรณีการตอบข้อซักถามของ ส.ส.สมชาย โล่สถาพรพิพิธ เรื่องรายรับ-รายจ่ายของเหล่ากาชาดจังหวัดตรัง ซึ่งผมได้นำมาเขียนถึงบ้างแล้วในฉบับที่ผ่านมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเด็นที่ท่านเปิดเผยว่า ไม่เคยมีเรื่องตัวเลข 2 ล้าน ปีที่ผ่านมาก็มีเงินส่วนนี้เพียง 3 แสนบาท ทางจังหวัดได้นำไปใช้จ่ายเพื่อความสะดวกของงานราชการ ไม่เคยเข้าพกเข้าห่อส่วนตัวใครๆ ทั้งสิ้น ปีนี้ก็ยังไม่ได้ และไม่รู้ว่าจะมีเงินเข้ามาสักเท่าไหร่ เมื่อใด เพราะไม่เคยคุยกัน ไม่เคยกำหนดในเรื่องของตัวเลขตรงนี้...

เมื่อไปอ่านย้อนกลับมาตั้งแต่ย่อหน้าแรกมาถึงตรงนี้ หลายๆ ท่านก็คงจะเข้าใจทันที... ทำไม ในบทความครั้งก่อนผมจึงกล้าท้าทายว่า ไม่เชื่อที่ท่านผู้ว่าฯ แถลง...

เอาเถอะ... ถึงไหนๆ ผมก็เขียนเรื่องนี้มา 3 ฉบับติดต่อกันแล้ว ขอตั้งเป็นข้อสังเกตเพิ่มเติมอีกสักเล็กน้อยว่า หนึ่ง... เป็นปรากฏการณ์ที่ดี ที่คนระดับผู้แทนราษฎรลงมาทำการตรวจสอบในประเด็นเหล่านี้ สอง... เป็นเรื่องของเหล่ากาชาดจังหวัดตรัง แต่ทำไมการชี้แจงส่วนใหญ่จึงเป็นภาระของท่านผู้ว่าฯ แทนที่จะเป็นภรรยาของท่าน ในฐานะนายกเหล่ากาชาดฯ และทั้งๆ ที่ไม่ใช่เป็นเรื่องของครอบครัว

สาม... เริ่มมีปัญหาเกิดขึ้นมาแล้วในขณะนี้ เมื่อองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งหนึ่งในจำนวนเกือบ 100 แห่ง ที่ท่านผู้ว่าฯได้ขอให้ตั้งงบประมาณสนับสนุนเหล่ากาชาดฯ ได้ถูกเจ้าหน้าที่จากสำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน (สตง.) สั่งให้ใช้เงินคืน เพราะเป็นการใช้จ่ายเงินผิดประเภท อยากจะถามว่า เรื่องสำคัญแบบนี้ท่านผู้ว่าฯจะรับผิดชอบอย่างไร ท่าน... หรือใคร ที่จะต้องชดใช้เงินส่วนนี้คืน

แน่นอนครับว่า องค์กรเหล่านี้ไม่ได้มีองค์กรเดียว และท่านผู้ว่าฯกำลังจะเกษียณในอีก 2 เดือนข้างหน้านี้แล้ว...

(นสพ.รักษ์ตรัง วันที่ 16-30 มิ.ย. 51)