คนเรามันต้องออกไปบ้าเสียบ้าง  :

(9) สิ่งที่ทำให้ใครบางคนฝันดี

พลบค่ำในดินแดนสังขละบุรีมาเยือนคณะของเราครึ่งชั่วโมงให้หลังนับแต่บังสมบุญแตะคันเร่งเจ้าอีซูซุ สเตชั่น วาก้อน พาเราห้อตะบึงกลับออกมาจากหมู่บ้านชาวมอญ

ตลอดระยะเส้นทางขากลับ พวกเราพยายามจอดแวะหาที่เหมาะๆ ริมทะเลสาบ เพื่อผูกเปลกางเต็นท์ นอนกลางดินกินกลางทรายกันสักคืน แต่สุดท้าย ความตั้งหวังดังกล่าวก็ต้องหลีกทางให้กับบรรยากาศรอบข้างที่ความมืดเริ่มกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างอย่างหิวกระหาย

ห้วงยามที่ต้องตัดสินใจเช่นนั้น การจ่ายเงิน 1,000 บาท เพื่อแลกกับแพที่พักเหนือห้วงทะเลสาบ จึงเป็นสิ่งที่พวกเราทั้งแปดชีวิตพร้อมที่จะยินยอมอย่างง่ายดาย

ถูกก็ถูก บรรยากาศก็ได้ดั่งใจ แถมเหล้า ข้าว ก็มีบริการพร้อมสรรพ แล้วจะเที่ยวแหวกเส้นทางที่มิรู้หนไปตามหาสวรรค์วิมานอันใดอีก

ส่วนตัวผมนั้น ออกจะชอบอกชอบใจเป็นพิเศษที่ได้สถานที่พักเช่นนี้ เพราะนอกจากจะเหมาะเป็นที่กินเหล้าสังสรรค์กับเพื่อนแล้ว ยังมีเบ็ดให้เช่าเพื่อตกปลาได้อีกต่างหาก

กินเหล้าไป  คุยเรื่องบ้าบอคอแตกไป  แช่เบ็ดตกปลาไป บางทีมันก็เพลินกว่านั่งอยู่ตามผับตามบาร์ที่ผมมักจะไปสิงสถิตย์อยู่ในปีที่ผ่านมาเป็นไหนๆ

แม้สุดท้าย จะมีแค่ตาเบ็ดอันว่างเปล่าขึ้นมาทุกๆ ครั้งที่มีสายถูกกรอขึ้นเหนือผิวน้ำ กระทั่งในที่สุดต้องผันหลังให้เพื่อการหลับใหลอยู่กับค่ำคืนที่ทวีความเหน็บหนาวขึ้นเรื่อยๆ

แต่พูดก็พูด ผมเชื่อเหลือเกินว่ากิจกรรมท่ามกลางบรรยากาศดีๆ ที่ทำไป อย่างน้อยที่สุดคงผ่อนคลายอะไรบางอย่างที่ตึงเครียดอยู่ในใจตลอดปีที่ผ่านมาอย่างแน่แท้

ไม่เช่นนั้น เมื่อเช้าตรู่มาเยือน ภรรยาผมคงไม่บอกเล่าหรอกว่า เมื่อตอนดึก ผมนอนยิ้มทั้งหลับเหมือนกับคนบ้า

จริงๆ แล้ว ผมไม่ได้บ้าหรอก… ค่ำคืนที่เพิ่งผ่านไปผมเพียงแต่นอนฝันดี

ใช่ -ฝันดี ซึ่งตลอดปีอันยุ่งเหยิงที่ผ่านมา ผมลืมไปแล้วว่าเคยฝันถึงมันตอนไหนบ้าง

พูดไป ก็อยากเล่าว่าไม่ได้ฝันเห็นเลขเด็ด หรือตัวเองกลายเป็นเทวดาจากฟากฟ้าไหน-ยังเป็นมนุษย์ธรรมดาๆ นี่แหละ

แต่ไม่รู้ทำไม  ในความฝันผมพบว่าตัวเองกำลังใช้ชีวิตอยู่ในดินแดนที่อิ่มเอิบใจอย่างแปลกประหลาด !

โอเค ผมเข้าใจมันก็แค่ความฝัน - -

            แต่อยากบอกว่า แม้จะเป็นแค่ความฝัน  ผมก็สุขใจกับมันเหลือเกิน  เพราะนอกจากผมไม่เคยได้รู้สึกลึกซึ้งเช่นนี้มานานเหลือเกินแล้ว อย่างน้อยๆ มันยังทำให้ผมสามารถเดินคนเดียว ถ่ายรูปชมโน่นชมนี่ท่ามกลางบรรยากาศสายหมอกยามเช้า ในสังขละบุรีได้อย่างเพลิดเพลินเหลือเกิน

           โดยเฉพาะมันได้พาผมมาหยุดนิ่งจังงังอย่างลืมเวลาอยู่กับสะพานไม้เหนือสายหมอก ในมุมมองที่เคยเห็นจากภาพถ่ายแห่งความทรงจำ

          ผมไม่รู้ว่าทำไมจึงเป็นเช่นนั้น รู้แต่ห้วงยามนั้น เลือดลมในร่างกายมันสูบฉีดได้ปลอดโปร่งโล่งใจเหมือนกับตอนฝึกวิปัสสนากรรมฐานสมัยบวชเป็นพระ

          ไม่ใช่มาแต่งนิยาย… มันเป็นแบบนั้นจริงๆ !

          เชื่อ-ไม่เชื่อ ก็ไม่ว่า แต่สำหรับผม กระทั่งบังสมบุญ นักกินประจำคณะของเราชวนไปหาอาหารเช้าตรงหัวสะพานฝั่งมอญนั่นแหละ เวลาแห่งความเป็นจริงก็กลับมาเยือน พร้อมๆ กับภาพชาวมอญและนักท่องเที่ยวสัญจรข้ามสะพานไม้แห่งนั้นคนแล้วคนเล่า

          ชาวมอญที่ข้ามสะพานไปรับจ้างทำงานอีกฝั่งนั้น ไม่มีอะไรพิเศษกับผมในนาทีนี้

          แต่สำหรับนักท่องเที่ยว ผมอดสงสัยไม่ได้ว่า จะสักคนไหม ที่มาเที่ยวเพราะมีเงื่อนไขทางชีวิตการงานเหมือนผม

          ถ้าบังเอิญมี ผมไม่รู้ว่าเขาจะเจอ เพื่อน บรรยากาศ และกิจกรรมดีๆ เหมือนกับผมบ้างไหม

          ถ้าเจอ - -

          ผมรู้แน่แก่ใจเหลือเกินว่า เมื่อคืนเขาก็ต้องฝันดีเหมือนๆ กับผม