เลียบบ้านเลาะเมือง/ นางนวล  ทะเลใต้

กรุงศรีอยุธยาถึงกรุงรัตนโกสินทร์

                                     “ไม่มีอำนาจใดในโลกหล้า

             ผู้ปกครองต่างมาแล้วสาปสูญ

                                     ไม่มีใครล้ำเลิศน่าเทิดทูน

             ประชาชนสมบูรณ์นิรันดร์ไป

                                     เมื่อยืนหยัดต่อสู้ผู้กดขี่

             ประชาชนย่อมมีชีวิตใหม่

                                    เมื่อท้องฟ้าสีทองผ่องอำไพ

            ประชาชนต้องเป็นใหญ่ในแผ่นดิน”

              บันทึกประวัติศาสตร์ชาติไทยยุคสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ช่วงสถานการณ์ล่มสลาย ปี  2310 บ่งบอกเรื่องราวความสับสนโกลาหลของระบบอำนาจการปกครอง และศูนย์กลางอำนาจที่มุ่งชิงไหวชิงพริบแย่งชิงความเป็นใหญ่ การทำลายล้าง ความหลอกลวงฉ้อฉล ความไม่สนใจใยดีในความจริงที่เกิดขึ้นในพื้นที่ด่านหน้า แถบสิงห์บุรี อ่างทอง และขุมกำลังชาวบ้านผู้รักชาติ เครือข่ายป้อมค่ายบางระจัน ที่ลุกขึ้นต่อสู้พม่าข้าศึกอย่างหาญกล้า จนต้องสละชีพหลั่งเลือด กันหมดสิ้น

ท่ามกลางบริบทของความไม่เข้าใจ ไม่อินังขังขอบจากฝ่ายอำนาจกรุงศรีอยุธยา บันทึกประวัติศาสตร์ระบุว่า พวกขุนศึก แม่ทัพ นายกอง และพระเจ้าแผ่นดินเอกทัศน์ในห้วงกาละนั้น ต่างหมกมุ่นอยู่กับผลประโยชน์เฉพาะพวกพ้องและการระเริงสุข ลืมเรื่องราวความทุกข์ยากเดือดร้อนของอาณาประชาราษฏร์นอกกำแพง ชนบทไกลปืนเที่ยง

แล้วในที่สุด กรุงศรีอยุธยาก็ต้องพบกับกาลล่มสลายลงด้วยกองทัพพม่าข้าศึก  และพระเจ้าแผ่นดินเอกทัศน์ก็ตราตรึงอยู่ในประชาชนไทยในยุคต่อๆ มา ในสมญานามว่า "พระเจ้าขี้เรื้อน หรือ ขุนหลวงขี้เรื้อน"

บัดนี้กรุงรัตนโกสินทร์ ช่วง มิถุนายน 2551 สถานการณ์แห่งศูนย์กลางอำนาจ ทำเนียบรัฐบาล และรัฐสภาท่ามกลางบริบท ทุนโลกาภิวัตร ที่กำลังเผชิญการขยายอำนาจแห่งอาณาจักรธุรกิจไร้พรมแดน การมุ่งยึดครองรัฐวิสาหกิจ สถาบันการเงิน การธนาคาร ตลาดเงิน ตลาดทุนเสรี   ปรากฏการณ์กลุ่มทุนยุโรปยึดพื้นที่การท่องเที่ยวภาคอันดามันเมื่อกว่าสิบปีที่ผ่านมา ถึง ปรากฏการณ์กลุ่มทุนตะวันออกกลางมุ่งยุทธศาสตร์ยึดพื้นที่นาข้าวในภาคกลาง และโรงพยาบาลเอกชน ในขณะนี้  ความผันผวนราคาน้ำมันโลกที่มิอาจสกัดกั้น  ตลอดจนความเคลื่อนไหวการจัดป้อมค่ายสะพานมัฆวานชูธงกู้ชาติจากระบอบทักษิณของเครือข่ายพันธมิตรฯ จึงเป็นเหมือนสัญญาณที่น่าจับตาติดตามเป็นอย่างยิ่ง  โดยมิอาจปล่อยปละละเลยอีกต่อไป

             ไม่เช่นนั้นบันทึกประวัติศาสตร์บทใหม่ อาจจะเป็นเรื่องล่มสลายของกรุงรัตนโกสินทร์ก็เป็นได้... ฤาวิบัติของสังคมไทยและประชาชนไทยวันนี้จะมิอาจหลีกเลี่ยงจริงๆ  ฤาบทกวีของ วิสา คัญทัพ ที่ เกริ่นนำไว้จะปรากฏรูปธรรมแล้วจริงๆ

ขอบคุณ : ภาพจาก เมเนเจอร์ ออนไลน์