กลับไปสู่อาณาจักรแห่งดักแด้

กลับไปสู่อาณาจักรแห่งดักแด้         

เถิดผีเสื้อผู้อ่อนแอและอ่อนไหว

กลับไปบ่มชีวิตฟื้นจิตใจ                 

ก่อนน้ำตากลายเป็นไฟไหม้ดวงตา

ดอกไม้บางดอกเปื้อนหมอกฝุ่น        

บางดอกกรุ่นแฝงเล่ห์เสน่หา

บางดอกบานสยายข้างชายคา          

ถูกตีตราความหวงหึงโดยผึ้งงาน

เพียงล่วงตูมแตกผ่านก้านชีวิต          

บางดอกก็ถูกปลิดเด็ดประหาร

บางดอกต้องฟันหนอนบั่นราน         

เซียวระทมกลางธารทองตะวัน

เธออาภัพอับโชคในโลกลึก                             

ใช่แต่เพียงความรู้สึกและความฝัน

ขับเคลื่อนกายร่างอย่างดื้อดัน           

เธอจึงหวั่นหวาดแพ้พิษแผลใจ

ต่อรอยผุบนปีกปรารถนา                

รู้ไหมว่าบางวันฉันร้องไห้

ที่มิอาจผลิบาน ดอก ก้าน ใบ           

เป็นเรือนทองป้องภัยหนาวระกำ

โลกล้วนแต่เหวมืดและพืชหนาม     

พายุไฟไหม้ลามพล่านระส่ำ

ความรักบริสุทธิ์แต่งชุดดำ                              

วางพวงหรีดความช้ำให้ชีวิต

ค่ำคืนแห่งความหลอนหลอกยิ่งพอกก่อ             

รุ่งอรุณที่คอยรอยากต่อติด

ยิ่งโบยบินหมอกดำยิ่งงำทิศ                            

กลับไปเถิดกลับไปปิดซ่อนหัวใจ

กลับไปสู่อาณาจักรแห่งดักแด้         

เถิดผีเสื้อผู้อ่อนแอและอ่อนไหว

ไปรำงับความพ่ายหวัง ณ รังใย      

ก่อนน้ำตากลายเป็นไฟไหม้ดวงตา.

วิสุทธิ์ ขาวเนียม

เช้า, 20 มิถุนายน 2551 บ้านสวนเพลงใบไม้-เมืองตรัง

หมายเหตุ บ.ก. :  เพื่อผีเสื้อ และดอกไม้

                           ที่พบ และพลัดพรากกันทางอากาศ