ผมเจอผีแล้วครับ

โดย... นายแพทย์ไพศาล เกื้ออรุณ

ผู้อำนวยการโรงพยาบาลสิเกา จังหวัดตรัง

๒๕ มิถุนายน ๒๕๕๑

             หลายครั้งหลายคราที่ผมถูกถามว่า... กลัวผีหรือเปล่า บางครั้งก็ถูกถามว่าเชื่อว่า... ผีจริงมีจริงมั๊ย ทั้งสองคำถามเป็นเรื่องที่ตอบยากสำหรับผมเสมอมา จะตอบว่าไม่เชื่อ ไม่กลัวก็เหมือนโกหก จะบอกว่าเชื่อและกลัวก็ไม่น่าจะใช่อีกนั่นแหละ ทำไมเป็นอย่างนั้นนะหรือ ก็เพราะผมไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ผมเจอเป็นผีหรือเปล่า และก็ไม่แน่ใจอีกนั่นล่ะว่าที่ผมเป็นอยู่เกี่ยวกับเรื่องผี เรียกว่ากลัวหรือเปล่า (เพื่อนๆ แซวว่า...คงคล้ายๆ กับที่ไม่ค่อยแน่ใจว่ากลัวเมียหรือเปล่า ประมาณนั้นแหละครับ เอ๊ะ... ทำไมไปเทียบผีเข้ากับเมียยังงั้น อันตรายหรือรึเปล่า)

            ผมจะลองเล่าเรื่องที่ผมเจอให้ฟัง แล้วลองพิเคราะห์กันดูหน่อยเป็นไงว่าที่ผมเจอเป็นผีใช่หรือไม่ ถ้าใช่มันน่ากลัวมั๊ยล่ะ... เรื่องที่ผมเล่านี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นตอนผมเรียนแพทย์ปี ๔ (ประมาณปี พ.ศ.๒๕๒๔)

            ขณะนั้นเวลาประมาณ ๕ ทุ่ม ผมอยู่เวรห้องผู้ป่วยฉุกเฉินและเนื่องจากขณะนั้นไม่มีคนไข้จึงหลบเข้าไปนอนดูโทรทัศน์ในห้องพักนักศึกษาแพทย์ อาการขณะนั้นคงอยู่ในลักษณะเคลิ้มๆ เกือบหลับ ก็เห็นคนโผล่หน้ามาบอกว่า... หมอๆ มีคนไข้เสียชีวิตที่ห้องฉุกเฉินรีบไปดูหน่อย... ในตอนนั้นก็นึกแปลกใจว่าเดินมาบอกทำไม โทรศัพท์มาบอกน่าจะเร็วกว่า และด้วยความที่เห็นว่าไม่คุ้นหน้าก็เลยคิดไปว่าน่าจะเป็นคนงานจากตึกอื่นที่ไม่คุ้นเคยหรืออาจเป็นคนงานใหม่จึงไม่ได้สนใจอะไรนัก

             เมื่อออกไปถึงที่ห้องฉุกเฉินพยาบาลก็ทักว่า... หมอมาแล้ว กำลังจะโทรบอกพอดี... ผมแปลกใจอีกครั้งว่าพูดแปลกๆ ก็ให้คนไปเรียกแล้วจะโทรศัพท์อีกทำไม แต่ก็ไม่มีเวลาใส่ใจตอบโต้เพราะรีบไปดูคนไข้ แต่ก็พบว่าช้าไปเสียแล้ว ผู้ป่วยเสียชีวิตแล้ว และจากการซักประวัติพบว่าน่าจะเสียชีวิตระหว่างนำส่งโรงพยาบาลนั่นเอง

             แต่สิ่งที่ทำให้ผมแปลกใจมากกว่าอย่างอื่นก็คือ หน้าตาของผู้เสียชีวิตเหมือนกับผู้ที่ไปเรียกผมมากๆ จนอยากจะเชื่อว่าเป็นคนเดียวกัน แต่พยายามคิดว่าไม่ใช่ก็เลยชวนคุยกับคนในห้องหลังเสร็จงาน พบว่าคนงานที่ทำงานที่ห้องฉุกเฉินก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลง เป็นคนเดิมที่ทำงานตั้งแต่ตอนเย็นซึ่งผมคุ้นหน้าและสนิทสนมดี อีกทั้งได้ข้อมูลว่าตอนที่ผมออกมาคนป่วยเพิ่งมาถึง ไม่ได้ให้คนงานคนไหนไปเรียกที่ห้องแต่อย่างไร

            ผมไม่กล้ายืนยันว่าสิ่งที่ผมพบนั้นเป็นผี แต่ก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร หลังจากผมเจอเหตุการณ์และตรวจสอบ ข้อมูลแล้วผมก็ไม่กล้ากลับไปนอนที่ห้องพัก คืนนั้นทั้งคืนผมจึงกลายเป็นนักศึกษาแพทย์ที่ขยันนั่งเฝ้าห้องผู้ป่วยฉุกเฉินจนฟ้าสาง จึงกล้ากลับไปอาบน้ำที่ห้องพักอย่างหวาดผวา อย่างนี้จะเรียกว่าเจอผีและกลัวผีได้หรือยังครับ

             เพื่อนนักศึกษาแพทย์หลายคนที่เคยเจอเหตุการณ์แปลกๆ แบบนี้ แต่ทุกคนก็สงวนท่าทีไม่ยอมรับว่าผีมีจริง (คงกลัวเสียฟอร์มกระมัง) บางคนเจอแบบจังๆ เช่น ขณะผ่าศพ ‘อาจารย์ใหญ่’ ดึกๆ พอกลับหอพักพร้อมเพื่อนก็เห็น ‘อาจารย์ใหญ่’ เดินมาส่งที่หอพักก็มี แต่เวลาคุยกันเป็นกลุ่มพวกเราก็มักจะพูดในทำนองว่า คงเป็นเพราะจิตจดจ่อกับศพมากไป หรือเรียกว่าจิตหลอน ซึ่งอาการจิตหลอนนี้เป็นอาการหนึ่งของโรคทางจิต ฉะนั้น คนที่มีประสบการณ์แบบนี้ก็จะพยายามบอกกับตัวเองว่า ไม่ได้เห็นจริงแค่ตาฝาดไปเท่านั้นเอง (แต่พออยู่กับพรรคพวกที่สนิทที่ไม่กลัวจะถูกหาว่าบ้า ก็มักจะบอกเรื่องทำนองนี้เป็นจริงเป็นจังทุกที)

             เรื่องเล่าที่ยกมาเป็นอุทาหรณ์ในฉบับนี้ นอกเหนือจากการชวนคุยเรื่องแปลกๆ แล้ว ยังอยากจะสื่อให้เห็นว่าเรื่องบางเรื่องดูจะเป็นเรื่องธรรมดา น่าจะมีคำตอบโดยง่ายดาย แต่พอตอบสอบจริงๆ ก็กลับพบว่าไม่แน่ใจว่าใช่อย่างที่คิดจริงหรือเปล่า คล้ายๆ กับปรากฏการณ์หลายต่อหลายครั้งที่เกิดปรากฏการณ์ที่ดูเหมือนว่าน่าจะตอบง่ายๆ แต่สุดท้ายกลับหาคำตอบที่มั่นใจไม่ได้ หรือแม้ว่าจะเชื่อว่าเกิดจากอะไรก็ไม่กล้ายืนยันคำตอบที่ไม่สอดคล้องกับปทัสถานของสังคมจนปล่อยไม่มีคำตอบเรื่อยไปตราบนานเท่านาน

สรุปแล้วสิ่งผมเจอ ใช่ผีหรือเปล่า... ใครรู้ช่วยบอกทีเถอะ...