คนเรามันต้องออกไปบ้าเสียบ้าง  :

(10) เสียงหัวเราะเหนือเส้นทางแห่งการฆ่าฟัน

คอลัมน์ :  ใครบางคนในห้วงคำนึง

สิระพล อักษรพันธ์

ดูเหมือนสักเก้าโมงเช้าที่เราออกจากแพที่พักเหนือห้วงทะเลสาบ แน่นอน-นั่นหมายความว่า ห้วงเวลานี้สายหมอกยังคงหนาหนักปกคลุมอณูอากาศ จนแทบไม่มีช่องทางไหนเลยที่แสงแดดจะสาดต้องถึงพื้น 

แต่ก็นั่นแหละ เมื่อจุดหมายปลายทางต่อไปของเราคืออำเภอแม่สอด จังหวัดตาก ซึ่งไกลออกไปอีกหลายร้อยกิโลเมตร แม้จะยังอยากเรื่อยเปื่อยอยู่กับบรรยากาศยามเช้าแค่ไหน แต่ถึงที่สุด สิ่งที่เราจำเป็นต้องทำที่สุดในห้วงยามนั้นก็คือ รีบเก็บความประทับใจใส่ลงลิ้นชักแห่งความทรงจำ 

และแน่นอน ถ้าห้วงยามนั้นจะให้พูดอะไรกับดินแดนแห่งนี้สักสิ่ง ผมคงได้แต่รำพึงกับตัวเอง….ขอบคุณ… ขอบคุณจริงๆ ที่ทำให้กล้ามเนื้อหัวใจของผมกลับมาไหวเต้นอยู่ในโมงยามอันงดงามของชีวิต

******

ขาออกจากสังขละบุรี ประมาณสักสี่กิโลเมตร เราตัดสินใจพารถเลี้ยวซ้ายไปเยือนด่านเจดีย์สามองค์ ซึ่งอยู่ลึกไปสักสิบห้า–ยี่สิบกิโลเมตร ติดพรมแดนไทย–พม่า

ไม่ต้องบอก ใครๆ ก็รู้จากวิชาเรียนประวัติศาสตร์พื้นฐานว่า ด่านแห่งนี้เคยเป็นช่องทางสำคัญที่พม่าและไทยใช้เดินทัพเข้าพุ่งรบกันอย่างแหลกลาญเมื่ออดีตกาล-นานโพ้น

ส่วนเจดีย์เตี้ยๆ สามองค์ หรือสมัยก่อนเรียกกันว่า “หินสามกอง” นั้น ว่ากันว่าเจ้าเมืองสังขละบุรีร่วมกับชาวบ้านจัดสร้างขึ้น ในปี พ.ศ 2472

แต่ประทานโทษ นาทีนี้ผมเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่า เหตุผลหรือนัยสำคัญอันใดที่เขาอุตส่าห์สร้างอนุสรณ์สถานแห่งนี้เอาไว้ ทั้งที่เจดีย์ส่วนใหญ่เท่าที่เห็นมักจะอยู่ในวัดในวา

หากจะเหตุผลกลใดก็ช่างเถอะ สำหรับผมและเพื่อน เราเพียงเห็นว่าอุตส่าห์มาสังขละฯ ทั้งที แวะเข้าไปดูสินค้าอัญมณี (จากพม่า) และใบหน้าผู้คนแถวนั้นสักชั่วโมง–ครึ่งชั่วโมง คงไม่ทำให้เสียเวลาที่จะต่อไปแม่สอดมากนัก

นั่นเป็นเหตุผล ที่เพียงไม่กี่นาทีให้หลัง เราก็มาเที่ยวเดินเพ่นพ่านอยู่บริเวณด่านเจดีย์สามองค์ ซึ่งนอกจากจะได้บรรลุความตั้งหวังเบื้องต้น เพื่อนบางคน โดยเฉพาะบังสมบุญ เฮียสุขกมล พี่มนุส และน้องนพรัญ ก็ได้แอ็กท่าถ่ายรูปกับป้าย “สุดเขตแดนตะวันตก” ในฐานะผู้พิชิต ครั้งหนึ่งในชีวิต

แหะ แหะ… จะได้เอาความเชย กลับไปโม้เพื่อนที่บ้าน !

ที่สำคัญ อิ อิ… จะได้บอกใครต่อใครได้ว่าไปเที่ยวต่างประเทศมา

ก็จะไม่ใช่ไปต่างประเทศมาได้อย่างไร บริเวณพรมแดนด่านเจดีย์สามองค์ อาศัยเพียงช่องลวดหนามบางช่อง ที่ชาวบ้านหรือพ่อค้าแม่ขายสร้างเอาไว้หลังแผงขายของ ก็สามารถแอบมุดออกไปยืนเยี่ยวอยู่บนแผ่นดินที่ถูกขีดกำหนดว่าเป็นประเทศพม่าได้อย่างง่ายดาย

แต่พูดก็พูด พฤติกรรมดังว่า คงต้องสงวนไว้แต่กับน้องนพรัญและพี่มนุส

            “ไปต่างประเทศทั้งที ไม่ได้ขี้ ก็ต้องเยี่ยวฝากเป็นหลักฐานไว้หน่อย นี่หมัด… ไม่ใช่โม้นะ เยี่ยวฝั่งโน้นนะ เย็นดีฉิบหาย… ขี้ขลาดเหมือนมึงไม่มีทางรู้หร้อกกก” หลังเสร็จภารกิจจากอีกฟาก น้องนพรัญรีบกลับมายิ้มกระดี๋กระด๋า เกทับบลั๊ฟใส่น้องอาหมัดที่นั่งอยู่แบบเงียบๆ

แต่ให้ตายสิ น้องอาหมัดก็ทันเสียเหลือเกิน จึงรีบปั้นหน้าท่าทางแบบแหยงๆ สวนกลับ

            “วุ้ย… สุดยอดตายแหละ นี่ดีนะพวกทหารพม่าไม่มาเจอ ไม่งั้นโป้งเดียว ลูกบ่าวมึงกระจุย” ถึงตรงนี้น้องนพรัญหน้าหุบเหมือนกำลังเกิดอาการเสียววาบถึงหน้าท้อง แต่ก็ดีว่าได้พี่มนุส–เพื่อนทหารหาญ (อิอิ) รีบแก้เกี้ยวให้

           “โห กูว่าทหารเห็นมันก็คงไม่เป็นไรหรอก แม่งไกลแบบนี้… จะยิงที่ไหนถูก”

          “ทำไมจะไม่ถูกล่ะพี่ เขาว่าทหารพม่าเวลานอนนะ ยังกอดปืนเลย” น้องอาหมัดพยายามหันไปโน้มน้าวพี่มนุสเป็นพวก

           “ก็ใช่… แต่แม่ง… จะยิงถูกที่ไหนวะ ของมันน่ะ… แค่เนี๊ย ! ” พี่มนุสอธิบายพร้อมยกนิ้วก้อยประกอบ

            5 5 5

            เสียงหัวเราะอาจจะห่ามๆ หยาบโลน และดูไม่อารยะไปบ้าง แต่เอาน่า… มันก็คงจะดีกว่าเสียงกระเหี้ยนกระหือรือ (อิ อิ คำอินเทรนด์) แห่งการฆ่าฟัน ซึ่งซ่อนอยู่ในเม็ดดินที่ถมทับกันบนเส้นทางแห่งนี้เมื่อหลายร้อยปีก่อนไม่ใช่หรือ

แล้วเราก็ออกมาจากด่านเจดีย์สามองค์ มุ่งสู่เส้นทางไปสู่แม่สอด…