พิมพ์หน้านี้
|
คอลัมน์ เรียงถ้อย ร้อยคำ นาฏกรรมบางชีวิตในเมืองคอนกรีต ต้นกล้า อันดามัน เพิ่งสิ้นเสียงวางสายโทรศัพท์ ผ่านพูดคุยตอบรับก่อนวางสาย ในรู้สึกสับสนกระวนกระวาย ผ่านถ้อยคำมากมายสนทนา เหมือนเป็นปรกติกิจประจำ เธอถ่ายทอดถ้อยคำย้ำปรารถนา เก็บเรื่องราวเล็กน้อยฝุ่นฝอยตา แปรเป็นมูลค่ามาค้ำใจ ริมระเบียงคืนนั้นคล้ายฉันเหงา ฟ้ามืดเงาเบาแสงดาวสกาวใส เงียบสิ้นเสียงส่ำสัตว์แจ่มชัดใด ราวโลกนี้ไม่มีใครให้ทักทาย ก่อนฟ้าสางข้ามคืนมาชื่นเช้า ยินเพลงสายเรียกเข้าซ้ำหลายสาย ฉันกดรับโทรศัพท์เสียงทุ้มชาย บอกเรื่องร้าย เธอตายร้างวิญญาณ หลายเที่ยวเดินบนระเบียงตึกคอนกรีต ก้าวย่างไร้ปราณีต การสื่อสาร ก่อนโยนทิ้งตัวตนดับลนลาน อวสานชีวิตติดลานปูน เธอเพิ่งวางสายโทรศัพท์ ผ่านพูดคุยตอบรับก่อนดับสูญ แทรกเสียงร้องไห้สะอื้นอาดูร บนลานปูนอาบเลือดแดงแฝงความนัย.
แด่...การดับสูญของดวงวิญญาณเมืองคอนกรีตในยุคโลกไร้พรมแดน ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต |
| << | กรกฎาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||