พิมพ์หน้านี้
|
ลมมลายู (1) : ผู้มาเยือน เพียงเปลวแสงสนธยาอำลาโลก วิปโยคขื่นหมองก็นองไหล แผ่อณูความกลัวห่มหัวใจ พลเมืองผู้หม่นไฟฝันชีวิต งันเงียบเยียบเย็นตลอดย่าน ชุมชนเรือนชานประตูปิด วิกาลยาม-เหตุร้ายยากหมายคิด สวนสนามความวิกฤติอยู่รอบตัว หรีดหริ่งหยุดบรรเลงเพลงพริ้งเพริศ สยบยอมบึ้มระเบิดระบาดทั่ว จันทร์เสี้ยวจมเมฆวิเวกมัว กริ่งกลัวกัมปนาทเสียงกราดปืน สี่ชั่วโมงจากเมืองท่าอันดามัน โลกพลิกผันสิ่งเห็นกลายเป็นอื่น เพลงทะเลเห่ทรายคระครื้นครืน กลายเป็นเพลงโหยสะอื้น... ปัตตานี จะกล่าวโทษอำนาจชาติสยาม อ้างอดีตทวงถามสิทธิ์ศักดิ์ศรี หรือประณามกระบวนชุดยุทธวิธี ของผู้ถูกกดขี่ยังหนักใจ รู้แต่ว่าเหนือระนาบคาบสมุทร อิสลาม พราหมณ์ คริสต์ พุทธ ร่วมอาศัย ต่างนามต่างรอลับร่วงดับไป ตามกฎเกณฑ์กลไกจักรวาล สำคัญคือพันธะภารกิจ ร่วมนิมิตการุณย์โลกอุ่นหวาน ทุบกำแพงชิงชังขังวิญญาณ หลอมรวมส่วนมวลสารธาตุความรัก ให้นอกไม้ภายในบานไถ่โทษ ที่เคยก่อเกลียดโกรธเหี้ยมโหดหนัก เปลื้องปลดปมลี้ลับอัปลักษณ์ จากก้นบึ้งอาณาจักรใจต่างนาม วิกาลยังวังเวงน่าหวั่นหวาด เหวลึกแห่งความขลาดยากฝ่าข้าม พยายามก่อความกล้าพยายาม ถอดดึงหนามยอกหน่วงจากห้วงใจ. บทกวีล่าสุดของวิสุทธิ์ ขาวเนียม ที่ส่งเข้าประกวด เซเว่นฯ อวอร์ด
|
| << | กรกฎาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||