วันที่มืดมิด และไม่มีคนนำทาง...

วานิช สุนทรนนท์ บรรณาธิการ

                          ผมเพิ่งกลับมาจากเวทีพันธมิตรฯ ครับ...

                        วันศุกร์ที่ผ่านมา... หลังสิ้นภารกิจติดตามขบวนของผู้ประกอบการธุรกิจท่องเที่ยวจังหวัดตรังและจังหวัดสตูล ที่เดินทางไปโรดโชว์เพื่อส่งเสริมการขายในสองจังหวัดทางภาคตะวันออกแล้ว และตอนเช้าวันนั้น... เมื่อรถบัสสองคันแล่นออกจากโรงแรมที่พักในกรุงเทพมหานคร เพื่อกลับสู่ตรัง สตูล ผมก็ว่าง...

                        ครับ... ว่างพอที่จะไปไหน มาไหน ตามใจชอบอีกครั้งหนึ่ง เปล่าหรอก... มิได้หมายความว่า การร่วมเดินทางกับพี่ๆ น้องๆ ‘คนท่องเที่ยว’ ทั้งจากตรังด้วยกัน และเพื่อนใหม่ๆ อีกหลายคนจากสตูลเพื่อจดจาร สังเกต เก็บมาเล่า เอาเรื่องราวดีๆ มาฝากกับคนที่ไม่ได้ไป จะหาอิสระไม่ได้เลย แต่พอรถแล่นลับตาไป ก็คล้ายจะสิ้นความรู้สึกเกร็งๆ กับบางสิ่งบางอย่างที่เรียกว่า ‘หน้าที่’ ไปด้วย (แม้ภารกิจที่ต้องกลับมาคิดว่า ผมควรเขียนอะไร จะเพิ่งเริ่มต้นขึ้นก็ตาม...)

                         สิ่งแรกที่ทำ หลังจากนำกระเป๋าไปฝากไว้ที่บ้านของลูกแถวๆ ลาดพร้าวก็คือ ผมออกไปเดินห้างสรรพสินค้าใหญ่ที่สุดของที่นั่น พอกินข้าวเสร็จ ตามด้วยกาแฟรสโปรดแก้วหนึ่งจากร้านที่บ้านเราไม่มี ผมก็ออกจากห้าง ตรงรี่ไปยังเวทีพันธมิตรฯ ...

                        เป็นเรื่องประหลาด... ที่ผมจำเป็นต้องหลอกล่อกับเจ้าคนขับรถแท็กซี่ ว่าจะไปหาเพื่อนที่ทำงาน UNAIDS ที่ตึกสหประชาชาติ ตรงใกล้ๆ แต่คนละฝั่งสะพาน เพราะข้างๆ กระจกรถเขาติดสติ๊กเกอร์ของพรรคนอมอนีนั่น แต่พอเข้าใกล้ที่ชุมนุมของพันธมิตรฯ ผมก็บอกเขาว่าลงตรงนี้ก็ได้ครับ จะเตร็ดเตร่ดูอะไรเสียหน่อย เจ้าโชเฟอร์ผู้หวังดียังกำชับหนักแน่นตามมาอีกว่า “คุณอย่าหลงเดินเข้าไปข้างในนั่นนะ เข้าแล้วเขาจะกักตัวไว้ไม่ยอมให้ออก พวกนี้รับจ้างมาทั้งนั้น...”

                        พอลงจากรถได้ ผมก็โล่งอก รีบเข้าไปในบริเวณที่ชุมนุมทันที... วันนั้นเป็นวันศุกร์ ซึ่งเป็นวันที่มีคนมามากที่สุดของแต่ละสัปดาห์ เพราะวันรุ่งขึ้นจะเป็นวันหยุด เวลานั้นผู้คนกำลังทยอยเข้ามาจับจองที่นั่งด้านหน้าเวที แล้วค่อยๆ ทวีจำนวนมากขึ้น ยาวไปทางด้านหลังในทิศทางของรัฐสภา

                        เย็นวันที่ผมเดินไปทั่วๆ ที่นั่นเหมือนจะเป็นเมืองเล็กๆ สักแห่งหนึ่ง มีคนมาใช้ชีวิตร่วมกัน มีเป้าหมายสวยงามเดียวกัน ที่นั่นมีร้านค้าขายเสื้อผ้า หนังสือ ภาพถ่าย ผ้าผูกคอ ผ้าโพกหัว มีอาหารให้กินฟรี มีหน่วยแจกจ่ายยาราวกับจะเป็นโรงพยาบาลย่อมๆ มี สน.พันธมิตรฯ แทนโรงพัก มีสถานที่ทำละหมาดของพี่น้องมุสลิม มีหน่วยรักษาความปลอดภัยเข้มแข็ง มีคนมาพูดให้ความรู้ มีดนตรีมาร้องให้เต้นตาม มีเต้นท์แบบนักท่องเที่ยวกางเต็มไปหมด มีรถสุขาของ กทม.จำนวนมากมาจอดให้บริการ ฯลฯ รวมๆ แล้ว ที่นั่นจึงคล้ายจะเป็นเมืองมหาสนุก มากกว่าจะเป็นที่ชุมนุมประท้วงรัฐบาล

                        ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เข้าใกล้เวทีพันธมิตรฯ บอกตรงๆ ครับว่า ผมนิยมในบทบาทการตรวจสอบนักการเมือง และข้าราชการเลวๆ ที่พวกเขาได้กระทำมาอย่างต่อเนื่อง แม้จะเป็นบทบาทคู่ขนานกับการทำธุรกิจสื่อมวลชนของบางคนก็ที และยอมรับว่า มีอีกมากมายหลายหลาก ที่ผมเริ่มจะศรัทธาในความตั้งใจของคนกลุ่มนี้ ที่กล้า และบ้าบิ่นมากพอที่น่าจะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงบางสิ่ง บางอย่าง ในประเทศนี้ได้

                        แต่วันก่อน... จู่ๆ ความรู้สึกของผมก็เกิดสะดุด ที่เห็นเขาหลงเป้าหมายไปเล่นงานแม้แต่ดาราเล็กๆ คนหนึ่งที่ไม่เห็นด้วย พระผู้ใหญ่รูปหนึ่ง พรรคการเมืองหนึ่ง ฯลฯ ด้วยความห่วงใยว่า ถ้าเขาไม่เปลี่ยนกลับเข้าสู่แนวที่ควรจะเป็น เส้นทางที่ควรจะ ‘แสวงจุดร่วม สงวนจุดต่าง’ สักวัน... ความศรัทธาที่น่าจะมีก็อาจจะลดลง

                        ทั้งนี้ ยังไม่นับรวมถึงความคิดที่จะสร้าง ‘การเมืองใหม่’ ที่พอแพลมถึงที่มาของนักการเมืองว่า ควรมาจากการเลือกตั้งเพียงร้อยละ 30 สังคมที่พลันรับทราบก็พากันสวดยับ เพราะต่างเข้าใจร่วมกันว่า การทำ ‘การเมืองใหม่’ ไม่น่าจะเป็นหน้าที่ของใครเพียงหนึ่งเดียว และที่สำคัญ เนื้อในแนวคิดของเจตนารมณ์นี้ ไม่มีใครรู้ว่า พวกเขาจะพาการเมืองไทยกลับไปสู่ยุคใด...

                        ท่ามกลางความมืดมิดที่แทบจะหา ‘คนนำทาง’ ไม่ได้เช่นนี้ ผมไม่อยากให้อะไรๆ ที่เคยรู้สึกดีๆ ต้องมาหกล้มไปง่ายๆ

            ผมเสียดายครับ...