ตอนที่ 2

'ด้ามขวานทอง ท่องเมืองกวี แวะดูของดีเมืองปราจีน'

โรดโชว์ การท่องเที่ยวจังหวัดตรัง-สตูล 7-11 ก.ค. 51

 1.)                 ในตอนที่แล้ว ผมได้เล่าถึงการร่วมเดินทางไปกับผู้ประกอบการธุรกิจท่องเที่ยว จังหวัดตรัง-สตูล ตามโครงการ ‘ด้ามขวานทอง ท่องเมืองกวี แวะดูของดีเมืองปราจีนฯ’ ระหว่างวันที่ 7-11 กรกฎาคม 2551 ที่เริ่มต้นเมื่อรถบัสขนาดใหญ่ 2 คันแล่นออกจากตรังตอนบ่ายๆ ไปสว่างที่จังหวัดระยอง สายๆ ก็ออกไปชม ‘อนุสาวรีย์สุนทรภู่’ ตอนเที่ยงไปกินข้าว และชิมผลไม้ที่ ‘สวนสุภัทราแลนด์’ ตกเย็นจึงได้เริ่มงาน table top sale เพื่อส่งเสริมการตลาดการท่องเที่ยวของทั้ง 2 จังหวัด ภายในโรงแรมสตาร์...

                       คืนนั้น... งานเลิกตั้งแต่ 2 ทุ่มครึ่ง ผมไม่รู้จะไปไหน จึงชวนน้องๆ จากสตูลไปเดินห้างโลตัส ซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก เพื่อจะหากาแฟอร่อยๆ กินกัน ที่ไหนได้ แผนกอาหารและเครื่องดื่มปิดหมดแล้ว เหลือไว้เพียงส่วนของซุปเปอร์ที่จะขายไปถึง 5 ทุ่ม แถมเดินอยู่ดีๆ ผู้คนก็หวีดร้องด้วยความตกใจ เพราะน้ำฝนที่ตกหนักและค้างอยู่บนหลังคาของห้างฯ ตั้งแต่กลางวัน ได้ถล่มลงมาจนต้องวิ่งกันกระเจิง

                       สุดท้ายก็กลับเข้าโรงแรม น้องๆ เขาสั่งน้ำมาทานกัน ผมกับ ‘น้องอ๊อด’ เจ้าของ ‘เกาะมุก  รับเบอร์ ทรี’ ดื่มเบียร์กันนิดหนึ่ง ‘นายกฯวิชัย’ ลงมาสมทบด้วยกาแฟร้อน ทำให้บรรยากาศของวงเสวนากลุ่มย่อยเป็นกันเองยิ่งขึ้น

                       ที่นี่... เราได้พบกับพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่ง หน้าตาเหมือน ‘สมรักษ์ คำสิงห์’ เด๊ะ... น้องเขาเป็นคนตรัง บอกว่าเคยทำงานอยู่โรงแรมวัฒนา พาร์ค ยังถามถึง ‘โกโป้-คุณจ๋า-คุณแจง’ เจ้าของ-ผู้บริหารของโรงแรมนี้อยู่เลย...

2.)                  ตื่นตั้งแต่ 6 โมงเช้า... ฝนนอกหน้าต่างกำลังตกลงมาอย่างหนัก เสียงฟ้าร้องดังโครมครามอยู่ไม่ไกลนัก เปิดดูสรุปข่าวที่เกิดขึ้นเมื่อวันหรือสองวันที่แล้ว ที่ใช้ชีวิตอยู่บนรถเสียเป็นส่วนใหญ่...

        นั่น... กกต.ให้ใบแดงกับ ยงยุทธ ติยะไพรัช กรรมการบริหารพรรคพลังประชาชน ซึ่งอาจจะนำไปสู่ทิศทางของการยุบพรรค นั่น... ศาลรัฐธรรมนูญตัดสินให้การลงนามในแถลงการณ์ร่วมกับประเทศกัมพูชา เรื่องเขาพระวิหาร ของนายนภดล ปัทมะ รมต.กระทรวงการต่างประเทศ เป็นโมฆะ เฮ้อ... ไปเที่ยวกันต่อดีกว่าครับ...

        ตอนที่รถสองคันแล่นออกจากโรงแรม ฝนยังคงตก ฟ้าครึ้มดำไปทั่ว บนถนนที่มุ่งสู่จังหวัดชลบุรี รถเยอะ พลุกพล่านไปหมด น้องๆ จากสตูลจัดรายการ ‘เรื่องเล่าเช้านี้’ กันบนรถ ดูสนุกสาน เป็นกันเองดีครับ แม้บางเรื่องถึงกับทะลึ่งตึงตังไปบ้าง แต่ก็พอเรียกรอยยิ้มจากมุมปากของสาวๆ ได้ครับ           

        พูดไปแล้ว... ผมชอบที่ใครคนหนึ่งเสนอ ‘ตัวชี้วัด’                    ที่บ่งบอกถึงความสำเร็จของโครงการโรดโชว์ครั้งนี้ออกมาอย่างอาจหาญ และหน้าตาเฉยว่า “ผมว่าสำเร็จแล้ว... เพราะทำให้ผมได้ออกจากบ้าน... โดยที่เมียไม่ได้มาด้วย...” ฮากันตรึมเลยครับ...

        สัก 10 โมง พวกเราแวะ ‘วัดญาณสังวราราม-เขาจีจรรย์’ ชมพระพุทธรูปขนาดใหญ่ที่แกะสลักด้วยระบบเลเซอร์ บนหน้าผาสูงชันนั้น

        อีก 1 ชั่วโมงต่อมา รถแวะให้ชม เมืองจำลอง (Mini Siam) ที่รวบรวมสถานจำลองที่สำคัญๆ ทั้งในและต่างประเทศไว้จำนวนมาก เช่น อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย, วัดพระแก้ว, หอไอเฟล, หอเอนแห่งเมืองปิซ่า, เทพีเสรีภาพ เป็นต้น

        โดยรวมแล้ว การก่อสร้างทำได้สวยงาม เนียน ละเอียด แต่น่าเสียดาย ที่พอถ่ายรูปแล้วมักจะติดภาพหลังคาบ้านเรือนที่อยู่ใกล้ๆ มาด้วยทุกที...

       หิวแล้ว... แวะกินข้าวที่โรงแรมพัทยา การ์เด้นท์ จากนั้นขบวนของ ‘คนท่องเที่ยว’ ก็มุ่งหน้าสู่จังหวัดเป้าหมายต่อไป คือ ปราจีนบุรี แต่... เดี๋ยวก่อน...

        ก่อนจะออกเดินทาง ผมเห็นพี่ๆ น้องๆ ระดับผู้ประสานงานของทั้งสองคันมุงดูแผนที่เส้นทางกันใหญ่ บอกว่า จะหาทางลัดเพื่อประหยัดเวลาและน้ำมัน ทำนองนั้น... แต่สุดท้าย รถคันที่ผมนั่งก็เริ่มหลง...

                     เป็นอย่างนี้ประจำล่ะครับ... ผมหมายถึง ทุกครั้งที่ผมไปร่วมงานกับ ‘คนท่องเที่ยว’ รถคันที่ผมนั่ง มักจะหลงทางอยู่เสมอ ปีก่อนโน้นไปกัน 2 คัน คันของผมก็หลง ปีที่แล้ว ไปคันเดียวแล้ว ผมไปด้วย แฮ่ม... หลงอีก...

                     ไม่คิดอะไรมาก ก็สนุกดีครับ และถ้าคิดในทางบวกไว้เสมอ ก็ยิ่งดี เราจะได้ไปในหลายๆ ที่ไง... หลงบ้าง ช่างมัน ดีกว่าไม่ได้ไปไหนเลย... อิ อิ ตื่นเต้นออก...

                      หลังจากที่วกไปวนมาอยู่พักหนึ่ง สัก 30-40 ก.ม. จนต้องช่วยกันกางแผนที่ ช่วยกันชี้มั่วๆ ไป จากเส้นทางหมายเลข 3189 ไม่นานก็กลับเข้าหมายเลข 331 สู่เส้นทางสายหลักจนได้  

                      เมื่อกะว่า จะไม่หลงไปไหนแล้ว นั่นแหละ... คนขับใจดีจึงได้จอดให้ได้เข้าห้องน้ำที่ปั๊มน้ำมันเป็นการให้รางวัลปลอบใจกับทุกๆ คน แหม... ฝนก็โปรยปรายอยู่ตลอดเวลา แอร์ก็เย็น แวะเยี่ยวกันสักนิด จิบกาแฟอร่อยๆ กันสักหน่อย เอ้า... จะหลงไปไหนก็ไปกันแหละ นายหัวเหอ...

3.)                 เวลา 4 โมง 15 นาที รถของคณะ ททท.ที่นั่นก็ขับนำทางพวกเราเข้าสู่แผ่นดินของ ‘ทวาราวดี’ โรงแรมสุดหรูขนาดใหญ่ที่เล่นซ่อนแอบอยู่หลังหมู่ไม้ใหญ่น้อยมากมาย นี่ขนาดมองมาจากทางเข้านะครับ...

                      ผมอาบน้ำเสร็จ ออกไปเดินดูภายนอกห้องพัก ที่นี่มีต้นไม้เยอะจริงๆ ครับ ด้านหลังโรงแรมเป็นสระใหญ่คล้ายทะเลสาบ ทั้งใกล้และไกล มีแต่ต้นไม้ๆๆ และต้นไม้ ที่ปลูกติดกับอาคารห้องพักเป็นต้นโมกมากมายที่กำลังบานดอกสีขาว ใหญ่กว่าที่เคยเห็น...

                     'นายกฯวิชัย’ นัดผู้ประกอบการตอน 5 โมง 45 นาที แต่ก่อนจะถึงเวลานัดสักครึ่งชั่วโมง หลายคนก็ลงมาเตรียมการกันแล้ว

                      ก่อนเวลา 6 โมง ผู้ประกอบการ ตัวแทนบริษัท รวมทั้งผู้คนที่มาจัดประชุม สัมมนาอื่นๆ ในโรงแรม เริ่มเข้ามาภายในงาน ไม่นานนัก รองผู้ว่าราชการจังหวัดปราจีนบุรี ก็เดินทางมาถึง ‘นายกฯวิชัย’ นายกสมาคมธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดตรัง คอยให้การแนะนำ

                      การจัดงาน table top sale คืนนี้ ดีกว่าเมื่อคืนก่อนในทุกๆ อย่าง ตั้งแต่สถานที่ที่ดูโอ่อ่า แอร์เย็น ไฟฟ้าสว่าง คนเข้าร่วมงานเยอะกว่า ที่สำคัญ มีโฆษกของ ททท.เจ้าของพื้นที่คอยป่าวประกาศ เชิญชวน ให้ผู้คนเข้ามาเยี่ยมชมได้เป็นอย่างดี

         ภายในห้องจัดงาน เป็นทางเดินโล่งหน้าห้องประชุมย่อยๆ เสียงค่อนข้างดัง แต่ก็สื่อกันได้อย่างชัดเจนดี ผอ.กฤษฎา รัตนพฤกษ์ และทีมงานของ ททท.ตรัง เดินเข้าออกบริเวณที่จัดงานกับห้องประชุม เพื่อตรวจสอบความพร้อม

ไม่นานจากนั้น ทุกคนก็ขยับเข้าสู่ห้องประชุม ซึ่งเป็นห้องจัดเลี้ยง พิธีการเริ่มด้วยการกล่าวต้อนรับของ รองผู้ว่าราชการจังหวัดปราจีนบุรี ติดตามด้วย ผอ.กฤษฎา รัตนพฤกษ์ ผอ.ททท.สำนักงานจังหวัดตรัง กับ ‘นายกฯวิชัย’ นายวิชัย รัตตมณี นายกสมาคมธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดตรัง    และสิ้นสุดที่การแจก กิฟต์ โวเชอร์ จากผู้ประกอบการทั้ง 2 จังหวัด ให้กับบรรดาแขกเหรื่อที่เข้าร่วมงาน เพื่อเชิญชวนให้มาเที่ยวบ้านเรา...

          เสร็จงานคืนนี้ หลายคนจึงยิ้มออก...

                      ดึกแล้ว.... ผมนั่งฟังเพลงอยู่ที่ลอบบี้ บาร์ เพียงคนเดียว... เบียร์ที่ยังคงเหลืออยู่ตั้งครึ่งค่อนยังไม่ค่อยจะเห็นรอยพร่อง ใครคนอื่นๆ เขาไปกันหมดแล้ว... ไปเที่ยวต่อ ไปนอนหลับ แต่ผมกลับอยากจะนั่งฟังเพลงนิ่งๆ เงียบๆ แบบนี้...

                      เมื่อตอนเริ่มต้น... เจ้าหนุ่มน้อยเคราเขียวครึ้ม จากปากเมง อดจะเอ่ยถามไม่ได้ เมื่อได้ยินผมบอกขอแพลง ‘ปราสาททราย’ กับนักร้อง นักดนตรี ที่อยู่ใกล้จนเกือบจะเอื้อมถึง

                      “ทำไมพี่จึงขอเพลงนี้...” ผมไม่ตอบ แต่บุ้ยปากไปทางคนร้อง ให้เขาฟังเพลงนี้...

                       "กว่าจะรวมจิตใจ เก็บทรายสวยๆ มากอง ก่อปราสาทสักหลัง ก่อกำแพงประตู ก่อสะพานสร้างเป็นทาง ทำให้เป็นดังฝัน ก่อนที่ฉันจะได้เห็นทุกอย่าง อย่างที่ฝันที่ฉันทุ่มเท น้ำทะเลก็สาดเข้ามา ไม่เหลืออะไรเลย แหลกสลายลงไปกับตา เหลือเพียงทรายที่ว่างเปล่า กับน้ำทะเลเท่านั้น ไม่เหลืออะไรเลย จากที่เคยมีความใฝ่ฝัน ไร้กำลังจะสร้างใหม่ให้เหมือนเดิม...”

     ท่ามกลางเสียงเปียโนพริ้วไหว ยังแว่วถึงเสียงฝนจากภายนอกอาคารที่โปรยสายลงหนัก... ฟ้าที่มืดก็ดูเหมือนจะยังไม่มีเวลาว่างที่จะสว่างให้เร็วขึ้น...

4.)                 8 โมงเช้า หลังอาหารมื้อแรก (ที่เริ่มจะออกอาการเบื่อกับอาหารโรงแรม) ล้อก็หมุนอีกครั้งหนึ่ง...

                      เช้าของวันที่เสร็จภารกิจ ดูหลายคนมีสีหน้าที่สดชื่น ใสนัก ก่อนอาหารมื้อแรก ก่อนรถออก ผมเห็นหลายคนเดินไปเมียงมองทะเลสาบด้านหลังของโรงแรม ที่นั่น พื้นผิวน้ำดูราบเรียบ แป๊บหนึ่ง เป็ดน้อยสีน้ำตาลว่ายเดี่ยวแหวกน้ำออกเป็นสองริ้ว พุ่งตรงมา แล้วค่อยๆ ต้วมเตี้ยมขึ้นฝั่งตรงหน้า